Marian Andrzej Kornecki (ur. 24 marca 1924 w Krakowie, zm. 31 grudnia 2001) – polski historyk sztuki, konserwator zabytków, doktor nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, znawca i obrońca zabytków architektury drewnianej.
Życiorys Syn Mariana Józefa Korneckiego, kpt. Wojska Polskiego, doctora Iuris UJ, zamordowanego w KL-Auschwitz, i Janiny z domu Kowalskiej.
W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem Zgrupowania „Żelbet” AK.
Mąż Felicji z domu Rejduch (1925–2010), z którą miał dwie córki: Annę Marię (ur. 1952), żonę Tomasza Trafasa, i Ewę (ur. 1956).
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS 19-płd-po lewej Jagielskiego).
Wykształcenie Przed wojną uczył się w Liceum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. W latach 1942–1943 uczestniczył w zajęciach Szkoły Przemysłu Artystycznego. Po tzw. małej maturze w 1944 na kompletach tajnego nauczania, po wojnie uzyskał pełne wykształcenie średnie w Liceum im. Adama Mickiewicza w Krakowie (1946). W latach 1947–1951 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie 15 stycznia 1951 uzyskał tytuł magistra praw. W latach 1977–1978 ukończył na UJ studia podyplomowe z metodologii badań nad sztuką. 16 grudnia 1988 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w specjalności historia sztuki za pracę „Kościoły drewniane w Małopolsce”.
Działalność Przez kilka lat pracował w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Krakowie. W 1951 podjął pracę w krakowskim Wojewódzkim Urzędzie Konserwatorskim i od 1953 był zastępcą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Hanny Pieńkowskiej. Po utworzeniu w 1967, w strukturach tegoż urzędu, Biura Dokumentacji Zabytków objął kierownictwo tej jednostki i sprawował je do chwili reorganizacji sieci województw w Polsce. Od 1976 niemal do czasu przejścia na emeryturę (1990), kierował Pracownią Dokumentacji Naukowej i Ewidencji Konserwatorskiej w Oddziale Krakowskim PP Pracowni Konserwacji Zabytków.
Od 1981 był wykładowcą w Katedrze Etnografii Słowian Uniwersytetu Jagiellońskiego, członkiem Zarządu Oddziału Krakowskiego Stowarzyszenia Historyków Sztuki, przewodniczącym Sekcji „Kościoły Drewniane”, od 1991 – przewodniczącym Komisji Programowania i Oceny Realizacji Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa, wieloletnim rzeczoznawcą Ministra Kultury i konsultantem naukowym Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie. Współzałożyciel Obywatelskiego Komitetu Ratowania Krakowa.
Był autorem i współautorem setek publikacji z dziedziny historii sztuki i architektury sakralnej.
Odznaczenia i nagrody
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za całokształt działalności w dziedzinie ratowania polskiego dziedzictwa kulturowego” (1995) Nagroda Prezesa Rady Ministrów z dziedziny muzealnictwa i ochrony zabytków I stopnia (zespołowa) za opracowanie katalogu zabytków sztuki (1979)
Upamiętnienie Od 2003 patron Nagrody Województwa Małopolskiego im. Mariana Korneckiego przyznawaną za całokształt działalności oraz za realizację wartościowych projektów na obszarze Małopolski.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Ludzie związani ze szkołą im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy historycy sztuki Kategoria:Polscy konserwatorzy zabytków Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2001