KS Lublinianka – najstarszy istniejący klub sportowy z Lublina i jeden z najstarszych na Lubelszczyźnie, założony w 1921 roku. Niekiedy klub błędnie nazywany jest Lublinianką Lublin. Od sezonu 2023/2024 czwartoligowiec. Klub zachowuje ciągłość historyczną i kultywuje tradycję przedwojennej Unii Lublin, zdobywcy tytułu mistrza Polski juniorów z roku 1938.
Historia Chronologia nazw: 1921: K.S. [Klub Sportowy] Lublinianka 04.1927: W.K.S. [Wojskowy Klub Sportowy] Unia Lublin – po fuzji z WKS Lublin 1944: WKS Lublinianka 1950: OWKS [Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy] Lublin 1953: GWKS [Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy] Lublin 1954: klub rozwiązano 1955: KS Ogniwo/Lublinianka – po fuzji z Ogniwo Lublin 1955: KS Lublinianka 1960: WKS Unia/Lublinianka – po fuzji z WKS Unia Lublin 1994: KS Lublinianka 5.06.2002: KS Lublinianka SSA [Sportowa Spółka Akcyjna] 2011: KS Lublinianka–Wieniawa Sp. z o.o. [Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością] – po fuzji z KP Wieniawa Lublin 2013: KS Lublinianka Sp. z o.o.
Lata 1921-1942 1921 – powstał Klub Sportowy Lublinianka. Również w lecie 1921 został założony Wojskowy Klub Sportowy Lublin, którego organizatorem klubu i życia sportowego został por. Felicjan Sterba. sezon 1922 – Lublinianka debiutowała w Klasie B inauguracyjnych mistrzostwach Lubelskiego OZPN, zajmując trzecie miejsce. WKS Lublin po wygraniu Klasy A uczestniczył w eliminacjach do Mistrzostw Polski w grupie Południowej. Druga drużyna WKS Lublin (juniorzy) zamknęła tabelę Klasy B na siódmej pozycji. sezon 1923 – Lublinianka zwyciężyła w Klasie B i awansowała do Klasy A Lubelskiego OZPN, w której mistrzem po raz drugi został WKS Lublin, ale w finałach Mistrzostw Polski zajął ostatnie czwarte miejsce w grupie Wschodniej. sezon 1924 – po wejściu drużyny w skład klasy A Lublinianka zdobyła mistrzostwo z dużą przewagą punktową. WKS Lublin uplasował się na trzeciej pozycji. Mistrzowie okręgów w poszczególnych klasach A wystąpili w Mistrzostwach Polski dopiero rok później ze względu na przygotowanie sportowców do Olimpiady 1924. sezon 1925 – tak jak mistrzowie okręgów w poszczególnych klasach A wystąpili w Mistrzostwach Polski, to z tego powodu w roku 1925 pauzowała cała klasa A. W finałach Mistrzostw Polski Lublinianka wygrywa 2:1 (1:1) z Pogonią Wilno, co jest dużym sukcesem. Zespół przegrał dwa mecze z bardzo silną Pogonią Lwów. Końcowa pozycja - ostatnie trzecie miejsce w Grupie III. sezon 1926 – zdobyła po raz drugi mistrzostwo Klasy A okręgu, ale w meczach o mistrzostwo Polski doznała wysokich porażek z Pogonią Lwów i Cracovią, plasując się na trzecim miejscu w Grupie III. Spowodowało to ostre wewnętrzne tarcia w klubie i doprowadziło do fuzji Lublinianki z WKS Lublin. Powstał nowy klub o nazwie WKS Unia. sezon 1927 – Unia z dużą przewagą punktową, acz nie w najlepszym stylu, zdobyła kolejne mistrzostwo okręgu. Na trybunach zasiadło jednak niewielu kibiców, a klub odczuł braki finansowe i cierpiał na niedobór wykwalifikowanego sztabu szkoleniowego. Wobec zbyt późnego zakończenia rozgrywek w Lubelskim OZPN, związek nie desygnował swego mistrza do eliminacji o I ligę. sezon 1928 – spadek na trzecią pozycję w mistrzostwach okręgu, mimo pogarszającej się sytuacji w lubelskim środowisku piłkarskim. sezon 1929 – powtórzenie osiągnięcia z roku poprzedniego. sezon 1930 – Unia zdobyła mistrzostwo okręgu. W walce o wejście do I ligi Unii nie wiodło się jednak najlepiej – zespół przegrał obydwa spotkania z Lechią Lwów i odpadł z dalszej walki. sezon 1931 – Klasa A została podzielona 2 grupy, Unia zajęła trzecie miejsce w grupie Lublin. sezon 1932 – Unia zwyciężyła w grupie Lublin, a potem w finale okręgu wygrała z WKS 9 PAC Siedlce. W eliminacjach do I ligi zajęła drugie miejsce w grupie III. sezon 1933 – Unia wygrała grupę Lublin, ale potem w finale okręgu przegrała z Strzelec Siedlce. sezon 1934 – powrót rozgrywek w Klasie A okręgu bez podziału na grup, Unia zajęła drugie miejsce. sezon 1935 – po raz pierwszy od czasu występów w Klasie A Unia spadła poza podium, zajmując czwarte miejsce. sezon 1936 – Unia zdobyła mistrzostwo okręgu, ale w eliminacjach o I ligę zajęła ostatnie czwarte miejsce w grupie I. W następnych latach klub kilkakrotnie próbował awansować do I ligi, jednakże bez powodzenia. sezon 1936/37 – Unia ponownie została mistrzem okręgu. W walce o wejście do I ligę najpierw wygrała turniej w grupie III, ale potem w finale drużyna przegrała wszystkie 6 spotkań, zajmując ostatnie czwarte miejsce. sezon 1937/38 – nowo wybrane władze OZPN uzdrowiły stosunki wewnętrzne w klubie, dając impuls do ożywienia działalności sportowej. Pierwsza drużyna zdobyła kolejne mistrzostwo okręgu, ale w eliminacjach o I ligę zajęła ostatnie czwarte miejsce w grupie I. W tym okresie wielki sukces odnieśli juniorzy Unii – kwalifikując się wraz z drużynami AKS Chorzów, Czarni Sosnowiec, Lechia Lwów, Pogoń Równe, Warta Poznań, Wisła Kraków, WKS Grodno do walki o mistrzostwo Polski. Krocząc od zwycięstwa do zwycięstwa, w finale rozgrywek spotykali się z Wisłą Kraków, a mecz finałowy o mistrzostwo Polski juniorów odbył się w Warszawie w dniu 4 czerwca 1939 w przeddzień meczu Polska – Szwajcaria. Spotkanie skończyło się olbrzymim sukcesem Unii. Po 90 minutach gry i po bramkach Siarkowskiego, Machaja i Rudnickiego piłkarze z Lublina pokonali 3:2 (0:1) Wisłę Kraków. WKS Unia Lublin zdobył tytuł mistrza Polski juniorów. sezon 1938/39 – Unia ponownie została mistrzem okręgu. W walce o wejście do I ligę zajęła drugie miejsce w grupie III. 1939 – z chwilą wybuchu wojny praktycznie zamarła wszelka działalność sportowa. 1942 – odbyły się pierwsze konspiracyjne mecze, które często przerywane były łapankami.
1942-1974 1944 – kres okupacji niemieckiej Lublina, a na początku sierpnia zaczynały na nowo organizować się kluby sportowe, wśród nich WKS Lublinianka. 1945 – w czerwcu wznowił działalność Lubelski OZPN, zostały organizowane poszczególne klasy rozgrywkowe. WKS Lublinianka trafiła do Klasy A okręgu Lublin. sezon 1946 – WKS Lublinianka zdobyła mistrzostwo okręgu lubelskiego, lecz nie odniosła sukcesu w walce o ekstraklasę. 1948/1949 – WKS Lublinianka zdobyła mistrzostwo okręgu i wywalczyła awans do nowo powstałej II ligi. 1949 – klub okazale debiutował w II lidze, zajmując drugie miejsce za Garbarnią Kraków. 1950 – w wyniku reorganizacji sportu w Polsce z WKS Lublinianka odeszli zawodnicy cywilni (tworząc KS Ogniwo Lublin), a klub został przekształcony w Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy Lublin, w skrócie OWKS Lublin. 1951 – OWKS Lublin zajął drugie miejsce w swojej grupie II ligi za Gwardią Warszawa. 1952 – nastąpiła kolejna reorganizacja systemu rozgrywek, przez co OWKS Lublin spadł z II ligi. 1953 – została utworzona liga międzywojewódzka, do której trafił spadkowicz z Lublina. OWKS Lublin został przemianowany na GWKS Lublin (Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy), w lidze międzywojewódzkiej zajmując piąte miejsce, natomiast Ogniwo Lublin uplasował się na miejscu ósmym. 1954 – zgodnie z zarządzeniem MON, dotyczącym likwidacji większości klubów typu WKS, GWKS Lublin uległ rozwiązaniu. W lidze międzywojewódzkiej pozostał tylko Ogniwo Lublin. 1955 – Ogniwo Lublin przyjął nazwę Lublinianka i zajął drugie miejsce w lidze międzywojewódzkiej. 1956 – jesienią rozpoczęła się ogólnonarodowa dyskusja na temat organizacji sportu, a w grudniu został reaktywowany lubelski OZPN. 1957 – walka o awans do II ligi nie przyniosła Lubliniance żadnych efektów. 1958 – podobnie jak w sezonie poprzednim Lublinianka nie zdobyła awansu do II ligi, jednak odniosła duży sukces wygrywając z pierwszoligową Cracovią 5:3. Drugie cenne zwycięstwo Unia odniosła nad reprezentacją Armii Wietnamskiej 3:1 (1:0). Mistrzem okręgu w tym sezonie została Lublinianka przed Unią. Unia nawiązała kontakty z klubem z NRD, Vismut Planen. 1960 – WKS Unia po zdobyciu mistrzostwa okręgu zakwalifikowała się do walki o awans do II ligi, a w fazie półfinałowej pokonała Lotnika Warszawa i Gwardię Białystok. W grupie finałowej obok Unii o awans ubiegały się: Hutnik Nowa Huta, Arka Gdynia, Górnik Wałbrzych, AKS Chorzów i Górnik Konin. Decydujący mecz w listopadzie 1960 roku z Górnikiem Wałbrzych (2:0) obejrzało ok. 20 tysięcy widzów, WKS Unia awansowała do II ligi. Jesienią 1960 doszło do fuzji WKS Lublinianki i WKS Unii, a nowy klub przyjął nazwę WKS Lublinianka. mały|Zawodnicy KS Lublinianka w roku 1961. 1961 – drugoligowa Lublinianka osłabiona po awansie odejściem kilku podstawowych zawodników, po początkowych sukcesach, zaczęła osiągać coraz gorsze wyniki. Jesienią 1961 klub spadł z II ligi. Sukces odnieśli jednak juniorzy, kwalifikując się do finałowych walk o Mistrzostwo Polski juniorów, gdzie zajęli trzecie miejsce. 1961/1962 – Lublinianka podjęła próbę powrotu do II ligi, jednak nieudaną. Ostatnie dwa mecze z Motorem 1:1 oraz 0:1 sprawiły, że to ten klub przechodzi dalej. W tym samym sezonie Lublinianka zremisowała z mistrzem Polski Górnikiem Zabrze 2:2, oraz rozgromiła Ruch Chorzów 5:1. W klubie oprócz piłki nożnej funkcjonowało w tym czasie kilka sekcji: judo, koszykówka, piłka ręczna, pływanie, podnoszenie ciężarów i strzelectwo sportowe. mały|Kazimierz Górski w czasie ceremonii wręczenia Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. 1963 – WKS Lublinianka zatrudniła na stanowisku trenera pierwszej drużyny Kazimierza Górskiego, kierownikiem klubu pozostał Józef Wiśniewski. Nowemu szkoleniowcowi został postawiony za cel awans z Lublinianką do II ligi. Na zakończenie sezonu Kazimierz Górski wprowadził drużynę do II ligi 1963/1964 – klub z 29 punktami na koncie zajął 9. miejsce w tabeli zapewniając sobie utrzymanie w II lidze. 1964/1965 – spadek Lublinianki z II ligi. 1969/1970 – awans zespołu z Wieniawy w Pucharze Polski do ćwierćfinału, gdzie los skojarzył go z finalistą Pucharu Zdobywców Pucharów, Górnikiem Zabrze. W Lublinie Wojskowi dopingowani przez ponad 30-tysięczną widownię zremisowali 1:1 po bramkach Janusza Przybyły i Włodzimierza Lubańskiego, natomiast mecz w Zabrzu zakończył się porażką Lublinianki 2:5. 1972/1973 – Lublinianka znów bardzo dobrze grała w Pucharze Polski. W 1/16 finału wygrała z Gwardią Warszawa 2:1, a 11 kwietnia 1973 w 1/8 finału spotkała się z Legią Warszawa. Po bardzo kontrowersyjnej decyzji arbitra mecz został przerwany przy stanie 0:0 i 3:3 w rzutach karnych i przy ostatnim zaległym uderzeniu dla Lublinianki. Mecz został powtórzony tydzień później w Warszawie, a Legia wygrywa 5:1. W rozgrywkach ligowych Lublinianka wraz z Motorem Lublin, Avią Świdnik i Ursusem Warszawa awansowała do poszerzonej (2 grupy po 16 zespołów) II ligi. 1973/1974 – we wrześniu 1973 w pierwszych w II lidze derbach Motoru i Lublinianki wojskowi przegrali z Motorem 0:2. Lublinianka grała w II lidze tylko ten jeden sezon i w 1974 spadła do III ligi.
Lata od 1974 W sezonach 1982/1983, 1994/1995 i 1995/1996 Lublinianka występowała jeszcze w II lidze. W 1994 armia postanowiła zrezygnować z dalszego prowadzenia tego rodzaju działalności w Lublinie i klub pozbył się miana wojskowego, zmieniając nazwę na KS Lublinianka. Sezon 1995/1996 przyniósł jednak największy kryzys klubu. WKS Lublinianka przechodziła reorganizację, większość sekcji zostało zlikwidowanych – obecnie, oprócz sekcji piłki nożnej, funkcjonuje jeszcze tylko sekcja pływacka, stanowiąc jednakże odrębny klub. Mimo prób polepszenia sytuacji, w piłkarskiej hierarchii klub spadał coraz niżej, do IV ligi. W 2001 roku teren, na którym znajduje się klub wydzierżawiała norweska grupa inwestycyjna. Została powołana sportowa spółka akcyjna, a większość akcji (90%) przypada w udziale Norwegom. Nowi właściciele ogłaszają ambitne plany – miała powstać galeria handlowa, hotel, multikino, oraz planowana była również modernizacja stadionu. Pojawiły się jednak kłopoty natury formalno-prawnej.