Pierwsza drużyna zdobyła kolejne mistrzostwo okręgu, ale w eliminacjach o I ligę zajęła ostatnie czwarte miejsce w grupie I. W tym okresie wielki sukces odnieśli juniorzy Unii – kwalifikując się wraz z drużynami AKS Chorzów, Czarni Sosnowiec, Lechia Lwów, Pogoń Równe, Warta Poznań, Wisła Kraków, WKS Grodno do walki o mistrzostwo Polski. Krocząc od zwycięstwa do zwycięstwa, w finale rozgrywek spotykali się z Wisłą Kraków, a mecz finałowy o mistrzostwo Polski juniorów odbył się w Warszawie w dniu 4 czerwca 1939 w przeddzień meczu Polska – Szwajcaria. Spotkanie skończyło się olbrzymim sukcesem Unii. Po 90 minutach gry i po bramkach Siarkowskiego, Machaja i Rudnickiego piłkarze z Lublina pokonali 3:2 (0:1) Wisłę Kraków. WKS Unia Lublin zdobył tytuł mistrza Polski juniorów. sezon 1938/39 – Unia ponownie została mistrzem okręgu. W walce o wejście do I ligę zajęła drugie miejsce w grupie III. 1939 – z chwilą wybuchu wojny praktycznie zamarła wszelka działalność sportowa. 1942 – odbyły się pierwsze konspiracyjne mecze, które często przerywane były łapankami.