Petro Marko (ur. 25 listopada 1913 we wsi Dhërmi (Okręg Himara), zm. 27 grudnia 1991 w Tiranie) – albański pisarz, publicysta i tłumacz.
Życiorys Pochodził z rodziny zalbanizowanych Arumunów, był synem kupca Marko i Zoicy. W roku 1932 ukończył szkołę handlową we Wlorze, a następnie pracował jako nauczyciel w Dhërmi i w Dhuvjanie. W tym czasie publikował swoje pierwsze utwory, z pomocą Ernesta Koliqiego. Przez krótki czas wydawał czasopismo literackie ABC, wkrótce zamknięte przez władze Albanii, potem współpracował z czasopismem Koha e Re, redagowanym przez Branko Merxhaniego. W marcu 1934 otrzymał stypendium państwowe i wyjechał na studia do Paryża. Studia przerwał, aby wziąć udział w hiszpańskiej wojnie domowej, po stronie republikańskiej. Był żołnierzem batalionu Garibaldiego. W Madrycie wydał, wspólnie ze Skënderem Luarasim dwa numery czasopisma Vullnetari i lirisë (Ochotnik wolności), jedynego czasopisma w języku albańskim, wydawanego w tym czasie w Hiszpanii. W 1939 udało mu się przedostać do Francji, a stamtąd w 1940 powrócił do kraju. W tym samym roku został aresztowany przez włoskie władze okupacyjne i internowany na wyspie Ustica na Morzu Tyrreńskim. W 1943 został uwolniony i zamieszkał w Rzymie, gdzie współpracował z czasopismami Unita i Avanti. W październiku 1944 powrócił do Albanii i przyłączył się do ruchu oporu. W 1944 został aresztowany przez Niemców, ale udało mu się uciec z więzienia.
Przez kilka lat pełnił funkcję redaktora naczelnego gazety Bashkimi (Zjednoczenie). W 1947 aresztowany i osadzony w więzieniu w Tiranie. Po upadku Kociego Xoxe w roku 1948, Marko opuścił więzienie i podjął pracę nauczyciela w Tiranie. Po napisaniu w 1973 powieści Një emër në katër rrugë otrzymał zakaz publikowania kolejnych utworów. W roku 1991 należał do grona założycieli Republikańskiej Partii Albanii. W latach 90. tłumaczył poezję hiszpańskojęzyczną na język albański (Federico Garcia Lorca, Nicolás Guillén, Miquel Martí i Pol). Zmarł w grudniu 1991 w Tiranie i został pochowany na cmentarzu Sharre. Pięć powieści i tomik poezji Petro Marko, pozostawione w rękopisie zostały opracowane przez Loredana Bubaniego i wydane po śmierci autora.
Był żonaty (żona Safo Marko była malarką), miał dwoje dzieci: Aranitę i Jamarbera. Imię Petro Marko nosi teatr we Wlorze, ulica w północnej części Tirany i plac w Dhërmi. W 2002 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Wlory, a w 2003 prezydent Alfred Moisiu uhonorował Marko pośmiertnie Orderem Honor Narodu (alb. Nderi i Kombit). Z inicjatywy Biblioteki Narodowej Albanii, przy wsparciu ministerstwa kultury rok 2023 ogłoszono Rokiem Petro Marko (w 110 rocznicę urodzin). W Dhermi, obok domu, w którym mieszkał znajduje się popiersie pisarza.
Twórczość Powieści 1958: Hasta la vista 1960: Qyteti i fundit (Ostatnie miasto) 1964: Rrugë pa rrugë 1968: Shpella e piratëve (Jaskinia piratów) 1989: Nata e Ustikës 1999: Griva 2000: Fantazma dhe plani "Tre plus katër" 2001: Çuka e shtegtarit 2001: Një natë e dy agime 2003: Stina e armëve Ara në mal Halimi
Poezja 2001: Horizont 2004: Erë e det (Nase Labi)
Eseje 2004: Ditën që rrojta unë... : gazetari dhe eseistikë
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Albańscy nauczyciele Kategoria:Albańscy poeci XX wieku Kategoria:Albańscy redaktorzy naczelni Kategoria:Albańscy tłumacze Kategoria:Albańskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Albańscy dramaturdzy Kategoria:Albańczycy pochodzenia arumuńskiego Kategoria:Albańscy publicyści Kategoria:Dramaturdzy XX wieku Kategoria:Honorowi obywatele Wlory Kategoria:Internowani we Włoszech w czasie II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Nderi i Kombit Kategoria:Politycy Republikańskiej Partii Albanii Kategoria:Tłumacze literatury hiszpańskojęzycznej Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Żołnierze Brygad Międzynarodowych