Piotr Aleksander Naimski (ur. 2 lutego 1951 w Warszawie) – polski polityk, biochemik, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w okresie PRL, publicysta. W latach 2005–2007 wiceminister gospodarki, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w latach 2015–2022 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnik rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Wykształcenie i praca naukowa W 1968 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, następnie studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W latach 1976–1980 pracował w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od 1981 do 1984 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie był pracownikiem naukowym New York University School of Medicine. W latach 1984–1989 zajmował się zastosowaniami metod biochemicznych w diagnostyce medycznej. Od 1996 do 2009 zajmował stanowisko adiunkta w Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Był prodziekanem i dziekanem Wydziału Studiów Politycznych na tej uczelni i kierownikiem programu magisterskiego Stosunki Międzynarodowe i Dyplomacja.
Działalność w okresie PRL Od 1964 był harcerzem 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”. Uzyskał stopień instruktorski podharcmistrza.
W 1975 był uczestnikiem protestów przeciwko zmianom w konstytucji. Po wydarzeniach czerwcowych z 1976 brał udział w organizowaniu pomocy dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa. Należał do założycieli Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Blisko współpracował z Antonim Macierewiczem (współdziałali m.in. w „Czarnej Jedynce” oraz w tzw. Gromadzie Włóczęgów, a także w wydawnictwie Głos i w redakcji drugoobiegowego miesięcznika „Głos”). W latach 1980–1981 zasiadał w radzie programowej Ośrodka Badań Społecznych Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”.
W 1981 wyjechał na stypendium naukowe do Nowego Jorku. Był współorganizatorem Komitetu Pomocy „Solidarności” w Nowym Jorku, założył w tym mieście oficynę Głos Publishing House, przedrukowującą krajowe publikacje drugoobiegowe. Po powrocie do Warszawy w lipcu 1984 wrócił do redakcji pism „Głos” i „Wiadomości” (wcześniej wydawanych pod nazwą „Wiadomości Dnia”).
Działalność w III RP mały|Piotr Naimski (2014) Pełnił funkcję dyrektora Wydawnictwa „Głos” (1989–1992). Po powołaniu Antoniego Macierewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych rozpoczął pracę w tym resorcie, od 8 stycznia do 1 lutego 1992 był podsekretarzem stanu MSW, a od 1 lutego do 5 czerwca 1992 szefem Urzędu Ochrony Państwa. Odszedł ze stanowiska po dymisji rządu Jana Olszewskiego.
W latach 1992–1996 był prezesem Klubu Atlantyckiego. Od 1999 do 2001 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa w gabinecie politycznym premiera Jerzego Buzka.
Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, Ruchu Odbudowy Polski i Ruchu Katolicko-Narodowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy ROP w województwie krakowskim, otrzymując 10 694 głosy.
Od listopada 2005 do listopada 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dostaw surowców energetycznych do Polski. W 2008 został doradcą szefa BBN i członkiem Zespołu ds. Bezpieczeństwa Energetycznego w Kancelarii Prezydenta RP. Po śmierci Lecha Kaczyńskiego zrezygnował z tych funkcji. Później został doradcą w konserwatywnym think tanku New Direction utworzonym w Brukseli przez grupę Europejskich Konserwatystów i Reformatorów.
W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nowosądeckim. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 5388 głosów. W grudniu 2013 wstąpił do PiS. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 20 408 głosów). 23 grudnia 2015 powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej. W wyborach w 2019 nie został ponownie wybrany do Sejmu, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu warszawskim. 20 lipca 2022 został odwołany ze stanowisk rządowych.
W 2021 został członkiem rady Fundacji Archiwum Jana Olszewskiego, a w 2023 wszedł w skład rady fundacji Europa Karpat. W 2024 wszedł w skład komitetu obywatelskiego wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025; został koordynatorem utworzonego w ramach tego komitetu zespołu ds. energetyki. W grudniu 2025 został członkiem powołanej wówczas przez prezydenta RP Rady Energii i Zasobów Naturalnych.
Antologia jego tekstów z lat 1990–2015 zatytułowana Energia i niepodległość ukazała się jako 99. pozycja w serii „Biblioteka Myśli Politycznej” (2015, wyd. Ośrodek Myśli Politycznej). W 2016 część jego tekstów opublikowanych w drugim obiegu włączono do wydanej w 2016 przez wydawnictwo Biały Kruk antologii publicystyki środowiska czasopisma „Głos”.
Życie prywatne Pochodzi z rodziny frankistów ochrzczonej w katedrze lwowskiej w 1759, co przedstawił w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej” przed wyborami parlamentarnymi w 1997.
Żonaty z Małgorzatą Naimską, ma czworo dzieci.
Odznaczenia i wyróżnienia Order Orła Białego (2022, nadany przez prezydenta RP Andrzeja Dudę)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2022 r. nr rej. 403/2022 o nadaniu orderów (). Krzyż Wolności i Solidarności (2017)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2017 r. o nadaniu odznaczeń (). Odznaka Honorowa imienia gen. Stefana Roweckiego „Grota” (2011) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi (2016) Krzyż Oficerski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (2019) Człowiek Roku 2021 „Gazety Polskiej”
Wyniki w wyborach ogólnopolskich Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik 1997 Ruch Odbudowy Polski Sejm III kadencji nr 21 10 694 (2,20%) 2011 Prawo i Sprawiedliwość Sejm VII kadencji nr 14 5388 (1,93%) 2015 Sejm VIII kadencji 20 408 (6,57%) 2019 Sejm IX kadencji nr 19 5900 (0,43%)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie i współpracownicy Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” Kategoria:Członkowie i współpracownicy KOR Kategoria:Harcerze 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka” Kategoria:Instruktorzy ZHP Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ministrowie w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Kategoria:Niosący pomoc ofiarom represji Czerwca 1976 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową imienia gen. Stefana Roweckiego „Grota” Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (III Rzeczpospolita) Kategoria:Podharcmistrzowie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Norwegia) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem „Za Zasługi dla Litwy” Kategoria:Politycy Prawa i Sprawiedliwości Kategoria:Politycy Ruchu Katolicko-Narodowego Kategoria:Politycy Ruchu Odbudowy Polski Kategoria:Politycy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji Kategoria:Posłowie z okręgu Nowy Sącz Kategoria:Pracownicy Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN Kategoria:Szefowie UOP Kategoria:Uczestnicy protestów przeciwko zmianom w konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1975/1976 Kategoria:Wiceministrowie gospodarki III Rzeczypospolitej Kategoria:Wiceministrowie spraw wewnętrznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Polsce Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Urodzeni w 1951