Tadeusz Juliusz Kahl, ps. Kowalski (ur. 22 maja 1907 w Warszawie, zm. 9 stycznia 1982 tamże) – polski elektryk, prezes Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1959−1961), profesor i dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej (1962−1964).
Życiorys Urodził się w rodzinie Stefana, inżyniera budownictwa, później przemysłowca, i Zofii ze Safftów. Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie (1925) i Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej (dyplom inżyniera elektryka w 1930).
Po studiach odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. W 1932 otrzymał stopień sierżanta podchorążego. Od tego roku pracował w referacie instalacji elektrycznych Szefostwa Budownictwa przy Dowództwie Okręgu Korpusu w Warszawie. W 1935 podjął pracę w referacie koncesyjnym Inspektoratu Elektrycznym Zarządu Miejskiego Warszawy. Od 1937 był inżynierem sieci i kierownikiem Działu Zmiany Napięcia Elektrowni Miejskiej. Od 1938 realizował opracowany przez siebie plan przejścia z napięcia sieci 3 x 120 V na napięcie 3 x 220 V bez wymiany kabli. Od 1932 był członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, w czerwcu 1939 wszedł do jego Zarządu Głównego. Działał także w Związku Polskich Inżynierów Elektryków do jego scalenia z SEP, min. piastował funkcję jego skarbnika (1938–1939).
W stopniu podporucznika uczestniczył w wojnie obronnej Polski, m.in. w bitwie pod Kutnem. W okresie okupacji pracował w Elektrowni Miejskiej, kończąc prace nad zmianą napięć w sieci średnich (z 5 na 15 kV) i wysokich napięć. Jako działacz SEP w konspiracji odpowiadał za warszawski węzeł sieciowy w opracowywanym Programie elektryfikacji kraju. Od 1942 służył w Wojskowej Służby Ochrony Powstania pod pseudonimem Kowalski. Walczył w powstaniu warszawskim jako zastępca dowódcy zgrupowania „Elektrownia”. Awansowany do stopnia porucznika. Po powstaniu przebywał w obozie jenieckim. Po uwolnieniu z niego wykładał elektrotechnikę ogólną i urządzenia elektryczne na Kursach Mechaników Samochodowych dla żołnierzy 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej w Bramsche.
W czerwcu 1946 powrócił do Warszawy i podjął pracę w Dyrekcji Odbudowy. Projektował instalacje elektryczne i nadzorował ich wykonanie m.in. w Domu Partii i siedzibie Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Od 1946 do 1947 zasiadał w Tymczasowym Zarządzie Głównym SEP. Ponownie znalazł się w ZG SEP po październiku 1956. W zarządzie przewodniczył Centralnym Komisjom: Odczytowej, Norm i Przepisów Elektrycznych oraz Historycznej. Od 1959 do 1961 był prezesem SEP.
W 1947 został starszym asystentem w Katedrze Sieci Elektrycznych Politechniki Warszawskiej. W latach 1949–1951 prowadził wykłady z zakresu sieci elektrycznych w Wyższej Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Od 1949 był wykładowcą Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadził zajęcia na temat urządzeń niskiego napięcia, instalacji elektrycznych, rozdzielni i sieci przemysłowych. W 1955 uzyskał tytuł docenta, w 1965 - profesora nadzwyczajnego. Od 1962 do 1970 pełnił funkcję kierownika Zakładu Sieci Elektrycznych, od 1962 do 1964 - dziekana Wydziału Elektrycznego, od 1970 do 1973 - dyrektora Instytutu Elektroenergetyki. Był także kierownikiem Studium Podyplomowego Automatyki i Urządzeń Elektrycznych. Wypromował 16 doktorów, był recenzentem 15 prac doktorskich i 11 habilitacyjnych. Jako wykładowca w latach 1949-1950 brał udział w opracowywaniu koncepcji elektrycznej sieci miejskiej Warszawy. Piastował funkcje członka prezydium Komitetu Elektrotechniki PAN, przewodniczącego jego Sekcji Sieci Elektrycznych, członka Rady Narodowej m.st. Warszawy (1965-1969), przewodniczącego Techniczno-Ekonomicznej Rady Naukowej przy prezydencie Miasta Warszawy (1961–1965), członka Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej (1962–1965).
Autor sześciu książek, m.in. podręcznika Sieci elektroenergetyczne (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1981), czterech skryptów i kilkudziesięciu artykułów naukowych.
Zmarł na zawał serca z powodu nieudzielenia na czas opieki lekarskiej w związku z odcięciem telefonów w stanie wojennym. Jego grób znajduje się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie przy ul. Młynarskiej (aleja 20, grób 5)śp. TADEUSZ KAHL. mały|Grób prof. Tadeusza Kahla na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1939) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (1944) Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)- Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. Nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” Złota Odznaka Honorowa SEP Złota Odznaka Honorowa NOT
Upamiętnienie Od 1995 jego imię nosi skwer przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie na warszawskim Powiślu.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Kahl 1907–1982 Prezes SEP w latach 1959-61
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Elektryków Polskich Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (powstanie warszawskie) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Radni Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1982