Od 1959 do 1961 był prezesem SEP.
W 1947 został starszym asystentem w Katedrze Sieci Elektrycznych Politechniki Warszawskiej. W latach 1949–1951 prowadził wykłady z zakresu sieci elektrycznych w Wyższej Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Od 1949 był wykładowcą Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadził zajęcia na temat urządzeń niskiego napięcia, instalacji elektrycznych, rozdzielni i sieci przemysłowych. W 1955 uzyskał tytuł docenta, w 1965 - profesora nadzwyczajnego. Od 1962 do 1970 pełnił funkcję kierownika Zakładu Sieci Elektrycznych, od 1962 do 1964 - dziekana Wydziału Elektrycznego, od 1970 do 1973 - dyrektora Instytutu Elektroenergetyki. Był także kierownikiem Studium Podyplomowego Automatyki i Urządzeń Elektrycznych. Wypromował 16 doktorów, był recenzentem 15 prac doktorskich i 11 habilitacyjnych. Jako wykładowca w latach 1949-1950 brał udział w opracowywaniu koncepcji elektrycznej sieci miejskiej Warszawy. Piastował funkcje członka prezydium Komitetu Elektrotechniki PAN, przewodniczącego jego Sekcji Sieci Elektrycznych, członka Rady Narodowej m.st. Warszawy (1965-1969), przewodniczącego Techniczno-Ekonomicznej Rady Naukowej przy prezydencie Miasta Warszawy (1961–1965), członka Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej (1962–1965).