Wiktoria GrzywaczW opracowaniach podawane są różne formy nazwiska "Ewy": w Słowniku biograficznym działaczy ruchu ludowego, Warszawa 1989, s. 137 oraz Słowniku biograficznym kobiet odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari pod red. Elżbiety Zawackiej, t. 1 A-G, Toruń 2004, s. 231 jej biogram widnieje pod nazwiskiem "Grzywacz Wiktoria". Natomiast Józef Guzik, w opracowaniu Działacze i partyzanci Ziemi Miechowskiej 1939-1945, Wawrzeńczyce 1983, s. 22 podaje formę: Wiktoria Gaweł-Grzywaczowa, podobnie jak Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich Mariana Wojtasa, t. IV, Lublin 2007, s. 167. W niektórych opracowaniach notowana jest też pod nazwiskiem z lat wojny, Wiktoria Gaweł, zob. np. Barbara Matusowa-Kwiatkowska, Na partyzancki poszły bój…, Warszawa 1976, s. 414. (ur. 5 kwietnia 1915 w Goszycach, ówczesny powiat miechowski, zm. 20 czerwca 1971 w Skarżysku-Kamiennej) – żołnierz ZWZ/AK, szef kwatermistrzowskiej służby kobiet w sztabie 106 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Kawaler Srebrnego Krzyża Virtuti Militari.
Życiorys Urodziła się w rodzinie chłopskiej Stanisława Gawła i Zofii z domu Augustynek. W 1919 r. przeprowadziła się wraz z rodzicami do Zagórza. Szkołę średnią ukończyła w Sosnowcu, gdzie podjęła pracę w ubezpieczalni społecznej, tam też przeszła przeszkolenie sanitarne. Wraz ze swoją siostrą Natalią Gaweł ps. „Alina”, która podczas kampanii wrześniowej pracowała jako sanitariuszka, zaangażowała się w pracę na rzecz podziemnej służby sanitarnej. Od 1939 r. należała do SZP/ZWZ, została członkinią Zielonego Krzyża, konspiracyjnej organizacji sanitarnej.
W 1941 r. przeprowadziła się do Pietrzejowic, w powiecie miechowskim. Znalazła się w sztabie Inspektoratu „Maria” AK, gdzie pełniła zadania łączniczki między dowództwem Inspektoratu a lokalnymi strukturami Batalionów Chłopskich i Ludowej Straży Bezpieczeństwa powiatu miechowskiego. Została potem szefem Kwatermistrzowskiej Służby Kobiet w sztabie 106 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Do jej obowiązków należało zaopatrywanie oddziału w żywność, odzież, artykuły sanitarne, broń i amunicję. Prowadziła kursy oraz ćwiczenia praktyczne opieki sanitarnej.
Po wojnie zamieszkała w Skarżysku-Kamiennej. Pochowana jest na cmentarzu w Luborzycy.
Odznaczona została Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Partyzanckim oraz Krzyżem Walecznych.
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego, Warszawa 1989, s. 137. Józef Guzik, Działacze i partyzanci Ziemi Miechowskiej 1939-1945, Wawrzeńczyce 1983, s. 49. Barbara Matusowa-Kwiatkowska, Na partyzancki poszły bój…, Warszawa 1976. Marian Wojtas, Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich, t. IV, Lublin 2007, s. 167. Elżbieta Zawacka (red.) Słownik biograficzny kobiet odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari, t. 1 A-G, Toruń 2004, s. 231.
Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Kobiety – żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Goszycach (województwo małopolskie) Kategoria:Ludzie związani ze Skarżyskiem-Kamienną Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Polskie sanitariuszki Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1971