Ofiary biesiadne () – jeden z rodzajów ofiar jakie występują w Biblii – w trzecim oraz siódmym rozdziale Księgi Kapłańskiej. Jest to jeden z typów ofiary ze zwierząt lub ofiary pokarmowej. Oznacza ona zgodę i przyjaźń między ludźmi a BogiemPismo Święte Starego i Nowego Testamentu, str. 108, przypis tłumacza księdza Jerzego Wirszyłło, Poznań-Warszawa 1990..
Etymologia
W hebrajskim rytuał ten występuje pod nazwą korban szelamim lub zevah szelamim. Według tłumaczenia zaczerpniętego z Wulgaty ofiarę biesiadną nazwano pacifica i stąd przykładowo w języku angielskim nazywa się ją peace offeringThe Oxford Dictionary of the Jewish Religion, Adele Berlin, Maxine Grossman, 2011, str. 556.. Wedle tłumaczenia Jakuba Wujka z XVI wieku na język polski określa się ją mianem „ofiary zapokojnej", a innym z określeń jest ofiara pojednania.
Opis rytuału
Można ją było złożyć z cielców, owiec lub kóz. Zwierzęta zabijano przed Namiotem Spotkania, a synowie Aarona kropili krwią ołtarz, zaś tłuszcz okrywający wnętrzności oraz nerki zwierzęcia były spalane. W Księdze Kapłańskiej widnieje surowy nakaz by tłuszczu ani krwi nie jedli ludzie, lecz by był poświęcony jedynie BoguPismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Kpł 3, str. 108, Poznań-Warszawa 1990.. Ofiara biesiadna mogła być składana nie tylko ze zwierząt, ale także przaśnych podpłomyków oraz placków rozczynionych oliwą, jeżeli była składana w formie ofiary dziękczynnej. Mięso ofiary dziękczynno-biesiadnej musiało zostać zjedzone tego samego dnia i nie można było zostawiać nic do rana. Jeżeli jakaś część została na trzeci dzień, wówczas miała ona nie być uznana przez Boga, a spożywający ją stawał się nieczysty i winny. Istotną sprawą u Żydów była kwestia czystości, dlatego przedawniona mięsna ofiara biesiadna musiała być spalona w ogniu. Karą wykluczenia mieli zostać dotknięci ci, którzy jedli mięso jako nieczyści na przykład z powodu zetknięcia się z nieczystością innego człowieka, zwierzęcia albo robactwaPismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Kpł 7, str. 112, Poznań-Warszawa 1990..
Przypisy
Bibliografia
Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Poznań-Warszawa: Pallotinum, 1990, seria: Biblia Tysiąclecia - wydanie trzecie, poprawione. M. M. Kalisch, A Historical and Critical Commentary on the Old Testament, Book of Leviticus, Londyn, 1867. The Oxford Dictionary of the Jewish Religion, Adele Berlin, Maxine Grossman, 2011.
Kategoria:Kult religijny Kategoria:Judaizm