Można ją było złożyć z cielców, owiec lub kóz. Zwierzęta zabijano przed Namiotem Spotkania, a synowie Aarona kropili krwią ołtarz, zaś tłuszcz okrywający wnętrzności oraz nerki zwierzęcia były spalane. W Księdze Kapłańskiej widnieje surowy nakaz by tłuszczu ani krwi nie jedli ludzie, lecz by był poświęcony jedynie BoguPismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Kpł 3, str. 108, Poznań-Warszawa 1990.. Ofiara biesiadna mogła być składana nie tylko ze zwierząt, ale także przaśnych podpłomyków oraz placków rozczynionych oliwą, jeżeli była składana w formie ofiary dziękczynnej. Mięso ofiary dziękczynno-biesiadnej musiało zostać zjedzone tego samego dnia i nie można było zostawiać nic do rana. Jeżeli jakaś część została na trzeci dzień, wówczas miała ona nie być uznana przez Boga, a spożywający ją stawał się nieczysty i winny. Istotną sprawą u Żydów była kwestia czystości, dlatego przedawniona mięsna ofiara biesiadna musiała być spalona w ogniu. Karą wykluczenia mieli zostać dotknięci ci, którzy jedli mięso jako nieczyści na przykład z powodu zetknięcia się z nieczystością innego człowieka, zwierzęcia albo robactwaPismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Kpł 7, str.