62 pułk piechoty (62 pp) – oddział piechoty Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.
Formowanie i zmiany organizacyjne 8 pułk Strzelców Wielkopolskich powstał w marcu 1919 w trakcie powstania wielkopolskiego z walczących na froncie jednostek ochotników z Pleszewa i Środy Wielkopolskiej oraz batalionu zapasowego 12. pułku strzelców. Część żołnierzy brała udział w walkach już od początku powstania w Poznaniu, to jest od 27 grudnia 1918 r.
17 stycznia 1920, po włączeniu Armii Wielkopolskiej w struktury Wojska Polskiego otrzymał numer „62”. 20 stycznia 1920 pułk zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego wkroczył do Bydgoszczy. Następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, biorąc udział m.in. w walkach o Berdyczów oraz odnosząc samodzielne zwycięstwa w bitwach pod Glinianką i Zambrowem. Rocznicę walk o to miasto, przypadającą 26 kwietnia, ustanowiono świętem pułku.
W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Wągrowcu.
Pułk w walkach o granice 25 kwietnia 1920 zgrupowana nad Słuczem 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty przystąpiła do natarcia. Maszerowała po obu stronach linii kolejowej Szepetówka-Połonne-Berdyczów-Koziatyn. Jej prawe skrzydło tworzyła grupa gen. Anatola Kędzierskiego w składzie 61. i 62 pułk piechoty. Grupa otrzymała zadanie działać w kierunku na Berdyczów. 26 kwietnia wielkopolskie pułki podeszły pod Berdyczów i zaatakowały dworzec kolejowy broniony przez oddziały 44 Dywizji Strzelców. Opór przeciwnika szybko złamano i do wieczora opanowano całe miasto.
Po opanowaniu Berdyczowa 62 pułk piechoty skierował się przez Koziatyn na Pikowiec. Pod Pastuchami pułk odciął odwrót wycofującej się z Berdyczowa, a eskortowanej przez pododdział 44 DS, sowieckiej kolumnie taborowej. Po krótkiej wymianie strzałów zdemoralizowani czerwonoarmiści złożyli broń.
17 sierpnia dowódca 15 Dywizji Piechoty gen. Władysław Jung postawił zadanie, by 62 pułk piechoty wzmocniony 5 baterią 15 pułku artylerii polowej przegrupował się do Glinianki. Maszerujący w awangardzie I batalion por. Teofila Lorka osiągnął wieczorem Gliniankę. Jego 3 kompania zorganizowała ubezpieczenie postoju, a reszta batalionu zajęła kwatery w wiosce. Około 22.00 wieś zaatakowały, wycofujące się spod Warszawy, silne oddziały sowieckie. Zaskoczony batalion został wyparty z Glinianki, utracił cały tabor i dwa ckm-y.
Po uporządkowaniu pododdziałów dowódca I batalionu wyprowadził kontratak i odbił wioskę. Podczas szturmu poległ sierżant Jan Koper i 4 szeregowców. Godzinę później z dworu Glinianka wyszedł kolejny sowiecki atak i Polacy ponownie zostali wyparci z wioski. Porucznik Lorek obsadził 4 kompanią sierż. Michała Nowaka drogi prowadzące z Glinianki na wschód, a sam z resztą batalionu postanowił obejść wieś od południa i dołączyć do głównych sił pułku. Pod Glinianką pozostała także grupa piechurów z różnych pododdziałów. Oddział ten z własnej inicjatywy zajął stanowiska na północ od Glinianki i stąd ostrzeliwał nieprzyjaciela ogniem broni maszynowej. W tym czasie II i III batalion 62 pp zostały zatrzymane ogniem prowadzonym z dworu Glinianka. Dowódca 62 pp ppłk Władysław Grabowski wydał rozkaz natychmiastowego uderzenia na Gliniankę III batalionem i dwoma kompaniami II batalionu. Wzmocnił też swój I batalion oddziałem zwiadowców. W Woli Karczewskiej batalion por. Lorka zaatakował napotkany oddział sowieckiej kawalerii, rozproszył go i zadał mu poważne straty.
O świcie 18 sierpnia wieś i dwór Glinianka od zachodu zaatakowały siły główne 62 pułku piechoty. Atak poprzedziła nawała ogniowa dziewiętnastu ckm i 5 baterii 15 pułku artylerii polowej kierowana przez podporucznika Stefana Eitnera. W pierwszym rzucie uderzył III batalion porucznika Kazimierza Szcześniaka. Wykorzystując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela, dowódca I/62 pp por. Lorek uderzył na dwór od południa. Zaatakowani z dwóch stron Sowieci stawili słaby opór, a gdy w walce na bagnety Polacy zdobyli dwór i stojącą obok baterię, zaczęli masowo rzucać broń. Ubezpieczająca atak 4 kompania dopełniła okrążenia i z worka zdołały wydostać się nieliczne grupki czerwonoarmistów.
Mapy walk pułku w 1920
Kawalerowie Virtuti Militari
15px|left Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari za wojnę 1918–1920chor. Julian Andjelewiczplut. Leon Bineksierż. Wacław Dąbkiewiczpor. Stefan Eitnersierż. Stanisław Frańczakppor. Marian Głowackippłk Władysław Grabowskikpr. Stanisław Gryborczykszer. Stanisław Jordanowskipor. Adam Kowalczykppor. Kazimierz III Kwiecińskikpt. Teofil Lorekppor. Stefan Mrozekpor. Edward Pawłowskipor. Stanisław Pięknykpr. Franciszek Sakwińskipor. Maksymilian Sikorskipor. Kazimierz Szcześniakppor. Jan Sławińskiplut. Franciszek Wasilewski
Pułk w okresie pokoju thumb|200px|left|15 Dywizja Piechoty w 1938 thumb|Odsłonięcie pomnika ku czci poległych żołnierzy 62 pp w Bydgoszczy; 1929. Od 24 stycznia 1920 pułk stacjonował w garnizonie Bydgoszcz, w koszarach imienia generała Franciszka Ksawerego Rymkiewicza przy ul. Warszawskiej. Wchodził w skład 15 Dywizji Piechoty.
17 kwietnia 1924 roku na placu ćwiczeń w Jachcicach w czasie szkolenia w rzucaniu granatów ręcznych miał miejsce tragiczny w skutkach wypadek. Trzymany przez kaprala Antoniego Jóźwiaka granat przedwcześnie eksplodował. Podoficer zmarł po 10 minutach w wyniku doznanych obrażeń ciałaTragiczny wypadek w Bydgoszczy, „Gazeta Wągrowiecka. Pismo dla Rodzin Polskich” Nr 49 z 24 kwietnia 1924 roku, s. 1..
19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 21 sierpnia, jako datę święta pułkowegoDz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.. Pułk obchodził swoje święto w rocznicę zdobycia Zambrowa w roku 1920. Po raz pierwszy święto obchodzono w 1921 roku.
30 marca 1936 minister spraw wojskowych na wniosek pułku zmienił datę święta pułkowego z dnia 21 sierpnia na dzień 26 kwietnia, w rocznicę bitwy pod Berdyczowem stoczonej w 1920Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 5 z 30 marca 1936 roku, poz. 59... W 1936 z powodu żałoby narodowej pułk obchodził swoje święto „w ramach wewnętrznych”. W przeddzień święta, w koszarach pułku, na pomniku poległych odsłonięto tablicę z nazwiskami wszystkich poległych żołnierzy, ufundowaną przez oficerów rezerwy 62 pp.
Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 62 pułk piechoty zaliczony został do typu II pułków piechoty (tzw. wzmocnionych). W każdym roku otrzymywał około 845 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 68 oficerów oraz 1900 podoficerów i szeregowców. Na czas wojny przewidywany był do pierwszego rzutu mobilizacyjnego. W okresie zimowym posiadał dwa bataliony starszego rocznika i batalion szkolny, w okresie letnim zaś trzy bataliony strzeleckie. Jego stany były wyższe od pułku „normalnego” (typ I) o ok. 400-700 żołnierzy.
Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939StanowiskoStopień, imię i nazwiskoDowództwo i kwatermistrzostwodowódca pułkuppłk Kazimierz Roman HeilmanI zastępca dowódcyppłk Jan III Szewczykadiutantkpt. Wojciech Adam Nowakstarszy lekarzmjr dr Julian Żyromskimłodszy lekarzpor. lek. Piotr Makarewiczw dyspozycji dowódcymjr kontr. Leon MakarewiczII zastępca dowódcy (kwatermistrz)mjr Jan I Gawrońskioficer mobilizacyjnykpt. Kazimierz Rogoziewiczzastępca oficera mobilizacyjnegokpt. Tadeusz Romanowskioficer administracyjno-materiałowykpt. Roman Michońoficer gospodarczykpt. int. Stanisław Maruniakoficer żywnościowychor. Jan Drgasoficer taborowykpt. Władysław Lucjan Lindnerkapelmistrzkpt. adm. Stanisław IV Grabowskidowódca plutonu łącznościkpt. Stanisław Stawskidowódca plutonu pionierówpor. Stefan Tarnodowódca plutonu artylerii piechotykpt. art. Henryk Jan Rysydowódca plutonu ppanc.ppor. Łukasz Konrad Cieplińskidowódca oddziału zwiaduppor. Jan StachowiakI bataliondowódca batalionumjr Gustaw Sroczyńskidowódca 1 kompaniikpt. Jan Kozłowskidowódca plutonupor. Brunon Józef Westphaldowódca plutonuppor. Władysław Bąkowskidowódca 2 kompaniikpt. Stefan Dońcewdowódca plutonupor. Aleksander Ludwik Braciszewiczdowódca plutonuppor. Adam Marian Kosickidowódca 3 kompaniipor. Jan Czesław Jeżewskidowódca plutonuppor. Jerzy Diaczyszyndowódca 1 kompanii kmkpt. Jan Antoni Murkocińskidowódca plutonupor. Zbigniew Hołyszewskidowódca plutonuppor. Kazimierz PiątkowskiII bataliondowódca batalionumjr Wojciech Antoni Gniadekdowódca 4 kompaniikpt. Romuald Aleksander Sokolińskidowódca plutonuppor. Fryderyk Leopold Fischerdowódca plutonuppor. Mieczysław Wieczorekdowódca 5 kompaniikpt. Czesław Teofil Ciechońskidowódca plutonuppor. Gwidon Józef Hadrychdowódca plutonuppor. Władysław Witekdowódca 6 kompaniikpt. Władysław Liniarskidowódca plutonupor. Mieczysław Sylwester Łukasikdowódca plutonuppor. Ludwik Matuszewskidowódca 2 kompanii kmkpt. Bolesław Rassalskidowódca plutonupor. Lucjan KühnIII bataliondowódca batalionuppłk Stanisław Boehmdowódca 7 kompaniikpt. Bronisław Brzezińskidowódca plutonupor. Leon Szyjkowskidowódca plutonuppor. Ryszard Mieczysław Gocdowódca plutonuppor. Edmund Wiznerowiczdowódca 8 kompaniipor. Kazimierz Bronisław Ortyldowódca plutonuchor. Marian Dęboszdowódca 9 kompaniikpt. Tadeusz Leopold Miedzianowskidowódca plutonuppor. Józef Andrzejewskidowódca 3 kompanii kmmjr Wojciech Krajewskidowódca plutonupor. Kazimierz Stefan Orłowskidowódca plutonupor. Lucjan Markiewiczna kursiepor. Antoni Edward Paweckiw szpitalukpt. adm. (piech.) Józef II DrozdDywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 15 DPdowódcamjr Kazimierz Kruczkowskidowódca plutonu strzeleckiegopor. Rudolf Franciszek Fischerdowódca plutonu strzeleckiegopor. Aleksander Czesław Majorekdowódca plutonu strzeleckiegoppor. Józef Kwit (61 pp)dowódca plutonu kmpor. Ludwik Marian Diehl (61 pp)62 obwód przysposobienia wojskowego „Kcynia”kmdt obwodowy PWmjr piech. Władysław III Pawłowskikmdt powiatowy PW Kcyniakpt. adm. (piech.) Jan Kaperek(*)kmdt powiatowy PW Szubinkpt. piech. Michał Olisiewicz(*)kmdt powiatowy PW Żninkpt. adm. (piech.) Jan Curzytek(*)kmdt powiatowy PW Chodzieżkpt. adm. (piech.) Leon Wojtyniak(*)kmdt powiatowy PW Wągrowieckpt. piech. Stefan Wałajtys
62 pp w kampanii wrześniowej thumb|Pułk walczył w składzie 15 DP thumb|Bój o przedmoście bydgoskie
Mobilizacja W związku z narastającym zagrożeniem polityczno-wojskowym ze strony III Rzeszy Niemieckiej, 23 marca 1939 w wyznaczonych jednostkach Okręgów Korpusów nr IX i częściowo nr IV zarządzono mobilizację alarmową. Na terenie OK nr VIII, jako przygranicznego również zwiększono gotowość bojową poprzez powołanie części rezerwistów na dodatkowe ćwiczenia, zwiększając przy tym stany osobowe jednostek piechoty w rejonach pogranicznych. Rozkazem dowódcy OK VIII również wzmocnienie stanów osobowych dotyczyło 62 pułku piechoty jak i całej 15 Dywizji Piechoty. Wzmocnienie odbyło się drogą rotacyjnego powołania rezerwistów na kilkutygodniowe ćwiczenia. Zorganizowano jako „ćwiczebne” na etatach wojennych batalion piechoty, pluton kolarzy, pluton pionierów, pluton przeciwpancerny i jeden działon artylerii piechoty. W składzie 62 pp z początkiem kwietnia 1939 zmobilizowano II batalion piechoty pod dowództwem mjr. Wojciecha Gniadka. 27 kwietnia II/62 pp odszedł do miejscowości Mochle, gdzie podjął działania osłonowe garnizonu Bydgoszcz. Prowadził w tym rejonie szkolenie oraz prace fortyfikacyjne. W lipcu w ramach rotacji kontyngentu rezerwistów otrzymał pełny stan osobowy przewidziany w etacie wojennym. W połowie maja został podobnie zmobilizowany I batalion pułku jako kolejna jednostka ćwiczebna pod dowództwem kpt. Jana Murkocińskiego. W czerwcu I/62 pp odszedł do rejonu Tryszczyna, gdzie prowadził szkolenie i prace fortyfikacyjne.
Rano 24 sierpnia 1939 w Bydgoszczy 62 pułk piechoty rozpoczął mobilizację alarmową w grupie niebieskiej, w wyniku czego zmobilizowano:
62 pułk piechoty w organizacji i na etatach wojennych, w czasie od A+18 do A+36,