Instytut Pedagogiczny w Katowicach – zakład dokształcania czynnych nauczycieli na poziomie wyższym istniejący w latach 1928–1939 i 1945–1950 w Katowicach. Na jego bazie powstała w 1950 Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Katowicach, a z księgozbioru utworzono Pedagogiczną Bibliotekę Wojewódzką w Katowicach.
Historia Okres międzywojenny Instytut Pedagogiczny w Katowicach powstał z inicjatywy zrzeszeń nauczycielskich województwa śląskiego, zorganizowanych w Towarzystwie Instytutu Pedagogicznego (które było prawnym organizatorem Instytutu), przy poparciu Wojewody Śląskiego Michała Grażyńskiego, Naczelnika Wydziału Oświecenia Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego Ludwika Ręgorowicza oraz władz miejskich Katowic. Na organizatora Instytutu i pierwszego dyrektora został powołany profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego dr Zygmunt Mysłakowski. Instytut Pedagogiczny zaczął funkcjonować 3 listopada 1928 w tymczasowej siedzibie w gmachu Gimnazjum Państwowego przy ul. Mickiewicza.
Od roku 1936/1937 rozpoczęto realizować 3-letni kurs pedagogiczny.
W roku szkolnym 1938/1939 program trzyletnich studiów obejmował 21 przedmiotów (10 pedagogicznych, 7 specjalnych i 4 pomocnicze):
A. Przedmioty główne
pedagogiczne
psychologia pedagogiczna, psychologia ogólna, psychopatologia, historia wychowania, pedagogika ogólna, dydaktyka ogólna, dydaktyka elementarnego nauczania, ustawodawstwo szkolne i organizacja szkolnictwa, higiena szkolna i społeczna, poradnictwo zawodowe;
specjalne
język polski i literatura, historia, geografia i geologia, zoologia i botanika, fizyka i chemia, matematyka, dydaktyka przedmiotów specjalnych
B. Przedmioty pomocnicze
filozofia, biologia wychowawcza, antropologia pedagogiczna, socjologia wychowania.
C. Studium pracy społeczno-oświatowej.
Praktyka szkolna obejmowała hospitacje w szkołach oraz lekcje pokazowe.
Ostatni przedwojenny rok szkolny 1938/1939 rozpoczynał się w Instytucie Pedagogicznym 15 września i trwał do 21 grudnia, drugi od 16 stycznia do 31 marca, a trzeci od 1 kwietnia do 15 czerwca. Ferie świąteczne Bożego Narodzenia trwały od 22 grudnia do 15 stycznia włącznie, zaś Wielkanocy od niedzieli Palmowej do pierwszej środy po świętach wielkanocnych włącznie.
.
Okres powojenny Przygotowania do reaktywacji trzyletniego Instytutu Pedagogicznego rozpoczął w marcu 1945 dr Józef Pieter na polecenie Kuratora Oświaty w Katowicach. Działalność wznowiono 8 października 1945, przyjmując na naukę 160 słuchaczy.
Z dniem 12 października 1945 Minister Oświaty uznał dyplomy ukończenia Instytutu Pedagogicznego w Katowicach począwszy od roku szkolnego 1931/1932 (tj. od drugiego Kursu Pedagogicznego) za równoważne z dyplomami na nauczyciela liceów pedagogicznych w zakresie przedmiotów pedagogicznych.
We wrześniu 1947 został przejęty przez Związek Nauczycielstwa Polskiego, nosząc aż do likwidacji w 1950 nazwę Instytut Pedagogiczny ZNP w Katowicach.
Nazwy zakładu Instytut Pedagogiczny w Katowicach (1928–1939, 1945–1947) Instytut Pedagogiczny Związku Nauczycielstwa Polskiego w Katowicach (skrót: Instytut Pedagogiczny ZNP w Katowicach) (1947–1950)
Dyrektorzy Instytutu dr Zygmunt Mysłakowski (1928−1930) Edward Czernichowski (1930−1939) dr (hab.) Józef Pieter (p.o. Dyrektora 1945−1947, Dyrektor 1947−1950)
Wydawnictwa Instytutu „Chowanna”. Kwartalnik poświęcony naukowym zagadnieniom wychowania / Miesięcznik poświęcony współczesnym prądom w wychowaniu i nauczaniu, T. 1, 1929 – 11, 1946, „Sprawy Szkolne na Śląsku”. Dodatek do miesięcznika „Chowanna”, R. 1, 1935 – 5 (z. 5–6), 1939.
Biblioteka Instytutu Bibliotekę otwarto dla słuchaczy 1 lutego 1929. W maju 1929 posiadała 380 dzieł pedagogicznych i pokrewnych oraz 10 tytułów czasopism pedagogicznych i psychologicznych polskich, 12 czasopism niemieckich, 2 francuskie, 2 angielskie i 1 włoskie. W sierpniu 1939 księgozbiór liczył ok. 10.000 woluminów.
Absolwenci
Przypisy
Bibliografia Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Katowicach 1950–1968, red. Adam Jarosz, Augustyn Jendrysik, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 1971, ss. 398.
Kategoria:Instytut Pedagogiczny w Katowicach Kategoria:Śródmieście (Katowice)