Instytut Barwników i Półproduktów – jednostka organizacyjna Ministerstwa Przemysłu Chemicznego, istniejąca w latach 1952–1957, powołana z zadaniem prowadzenia prac naukowo-badawczych w dziedzinie półproduktów organicznych, barwników syntetycznych, przyspieszaczy wulkanizacyjnych, garbników syntetycznych, środków ochrony roślin i środków do walki ze szkodnikami w celu zapewnienia rozwoju produkcji przemysłowej.

Powołanie Instytutu Na podstawie zarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego z 1951 r. w sprawie utworzenia Instytutu Barwników i Półproduktów ustanowiono Instytut z dniem 1 stycznia 1952 rokuZarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego z dnia 7 grudnia 1951 r. w sprawie utworzenia Instytutu Barwników i Półproduktów ().. Powołanie Instytutu pozostało w związku ustawą z 1951 r. o tworzeniu instytutów naukowo-badawczych dla potrzeb gospodarki narodowejUstawa z dnia 8 stycznia 1951 r. o tworzeniu instytutów naukowo-badawczych dla potrzeb gospodarki narodowej ()..

Zwierzchni nadzór nad instytutem sprawował Minister Przemysłu Chemicznego przez Centralny Zarząd Przemysłu Barwników i Półproduktów.

Zadania Instytutu Zadaniem instytutu było prowadzenie prac naukowo-badawczych, mających na celu rozwój produkcji przemysłowej w dziedzinie półproduktów organicznych, barwników syntetycznych, przyspieszaczy wulkanizacyjnych, garbników syntetycznych, środków ochrony roślin i środków do walki ze szkodnikami, a w szczególnościZarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego z dnia 7 grudnia 1951 r. w sprawie nadania statutu Instytutowi Barwników i Półproduktów ().: organizowanie i prowadzenie prac naukowo-badawczych dla stworzenia podstaw zarówno teoretycznych, jak i praktycznych dla nowych działów produkcji lub nowych metod wytwarzania, organizacji pracy oraz podnoszenia jakości produkcji, śledzenie postępu technicznego i naukowego oraz udzielanie opinii w sprawach związanych z postępem wiedzy i techniki, udoskonalania i usprawniania metod już stosowanych w przemyśle, inicjowanie nowych działów produkcji i współpracy przy ich organizowaniu, przeprowadzanie ekspertyz, zleconych prac technicznych i naukowo-badawczych, kształcenie przyszłych naukowców dla potrzeb własnych i innych instytutów naukowych oraz kształcenie personelu przemysłu w zakresie nowych gałęzi przemysłu, nie uwzględnionych w programach szkolnictwa, współdziałanie w pracach zbiorowych, organizowanych przez inne instytuty i pracownie szkół wyższych i innych ośrodków badawczych w celu rozwiązania bardziej złożonych zagadnień, nawiązywanie i utrzymywanie łączności z odpowiednimi instytucjami i organizacjami za granicą, prowadzenie dokumentacji i informacji naukowej i naukowo-technicznej.

Kierowanie instytutem Na czele Instytutu stał dyrektor, który kierował samodzielnie działalnością Instytutu i był za nią odpowiedzialny. Dyrektor zarządzał instytutem przy pomocy jednego zastępcy. Zastępca miał przydzielony zakres prac, za który odpowiadał przed dyrektorem.

Rada Naukowa Przy Instytucie działała Rada Naukowa. Rada Naukowa składała się z przewodniczącego, jego zastępcy i 15 członków, powoływanych przez ministra na okres 3 lat spośród przedstawicieli nauki i znawców zagadnień wchodzących w zakres działania instytutu.

Do zadań Rady Naukowej należało: inicjowanie prac naukowo-badawczych, opiniowanie planów naukowo-badawczych i preliminarzy budżetowych Instytutu, wypowiadania się w sprawie organizacji Instytutu, rozpatrywanie innych spraw na zlecenie ministra lub na wniosek przewodniczącego Rady.

Zniesienie Instytutu 1 stycznia 1958 r. Instytut został połączony z Instytutem Chemii Stosowanej, a w wyniku ich połączenia powstał Instytut Przemysłu Organicznego Uchwała nr 412/57 Rady Ministrów z dnia 30 października 1957 r. w sprawie połączenia Instytutu Barwników i Półproduktów z Instytutem Chemii Stosowanej w Instytut Przemysłu Organicznego..

Przypisy

Kategoria:Polskie instytuty naukowe