Leon Schulz

Leon Schulz ur. 3 kwietnia 1886 w Siemianicach, zm. 25 maja 1944 w Żabikowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 3 kwietnia 1886 w Siemianicach, w rodzinie Łukasza i Marty z Biegańskich. Ukończył cztery klasy Szkoły Powszechnej w Siemianicach i szkołę uzupełniającą w Poznaniu.

10 sierpnia 1914 został wcielony do armii niemieckiej. 25 marca 1915 został ranny w prawą rękę, a 25 sierpnia 1918 pod lewym okiem. Dwa dni później roku opuścił armię pruską.

Wziął udział w powstaniu wielkopolskim, w Grupie „Leszno” w powiecie gostyńskimArchiwum Państwowe w Lesznie, Zespół: Jerzy Zielonka – spuścizna (dziennikarz „Panoramy Leszczyńskiej”), sygn. 43: Spis powstańców wielkopolskich Grupy „Leszno”. Zebrał i zestawił Piotr Laurentowski.. 31 marca 1919 zgłosił się do porucznika Bernarda Śliwińskiego, dowódcy 6 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. 28 grudnia 1919 dekretem Rady Ludowej nr 266 awansował na podporucznika. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 1. kompanią karabinów maszynowych. Wyróżnił się 1 czerwca 1920 we wsi Gora pod Słobodą. 28 czerwca 1920 dowódca I batalionu 60 pp porucznik Paweł Thomas we wniosku o nadanie Orderu Virtuti Militari napisał:

Pod jego dowództwem pułk 1 sierpnia przeszedł przez Bug. 25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku, który stacjonował w Ostrowie Wielkopolskim. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1144. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 17 stycznia 1927 został przeniesiony służbowo na 9 normalny trzymiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, który ukończył z wynikiem pomyślnym. W maju tego roku, w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII, zdał egzamin sprawdzający przed awansem na majora. W listopadzie 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 61. lokatą. We wrześniu 1928 pełnił służbę w Batalionie KOP „Ostróg” na stanowisku kwatermistrza. Z dniem 30 kwietnia 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. 11 maja tego roku przeprowadził się z Ostroga na Wołyniu do Poznania i został zameldowany na ul. Marszałka Focha 98 m. 16..

Zginął 25 maja 1944 w obozie karno-śledczym w Żabikowie, jako Ludwik Szulc ur. 3 kwietnia 1886 w m. Ziemieniec..

30 marca 1932 ożenił się z Marią Teresą Estkowską (ur. 16 października 1904 w Bieganowie).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3357 – 1922. Złoty Krzyż Zasługi – 14 września 1929 „za zasługi w służbie granicznej” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 1928 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości – 1928

Przypisy

Bibliografia

(sygn.184/88.)

Łukasz Jastrząb, Joanna Lubierska „Ofiary terroru i działań wojennych 1939-1945 w Poznaniu”

Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie batalionu KOP „Ostróg” Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Ofiary obozu karno-śledczego w Żabikowie Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej