thumb|Grób Zofii Wóycickiej i m.in. jej męża Kazimierza Zofia Maria Anna z Niemojewskich Wóycicka (ur. 26 lipca 1900 w Warszawie, zm. 20 października 1999 tamże) – polska działaczka społeczna, uczestniczka powstania warszawskiego.
Życiorys Zofia Niemojewska ukończyła Żeńskie Prywatne Gimnazjum Filologiczne prowadzone przez Janinę Popielewską i Janinę Roszkowską w Warszawie. Studiowała nauki polityczne w Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz uczyła się aktorstwa u A. Różyckiego. W czasie powstania warszawskiego walczyła w randze strzelca. W powstaniu brały udział również dzieci Zofii – Hanna Wóycicka po mężu Górska, i Tadeusz Henryk Wóycicki ps. Rawicz II, Leszno (1922–2017). Mąż zginął w powstaniu.
Po powstaniu przebywała w niewoli niemieckiej: od 13 października 1944 roku w Stalagu IV-B/H Zeithain (obóz szpitalny – oddział Stalagu IV-B Mühlberg), numer jeniecki 299785.
Po wyzwoleniu powróciła w 1945 roku do Polski.
Działalność społeczna w Warszawie W 1937 roku została laureatką pierwszego konkursu Warszawa w kwiatach i zieleni, ogłoszonego przez prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego. Jej balkon przy ul. Wspólnej 16 m. 6 zwyciężył w tym konkursie, ex aequo z balkonem Miry Zimińskiej-Sygietyńskiej przy ul. Polnej 62. W nagrodzie otrzymała obraz Tadeusza Cieślewskiego (syna) „Kamienne Schodki”.
W latach 1945–1960 pracowała społecznie dla Powiśla i współtworzyła Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, była wieloletnią (przez ponad 30 lat) prezes Towarzystwa Przyjaciół Warszawy oddział Powiśle. Była organizatorką wielu imprez kulturalnych i koncertów dla warszawiaków. W 1971 roku zainicjowała na Powiślu przywrócenie konkursu „Warszawa w kwiatach”, którego powojenna edycja objęła całą Warszawę w 1984 roku.
Wymyśliła, zorganizowała i prowadziła do końca życia Powiślańskie Wieczory w Zamku Ostrogskich, które są wydarzeniem kulturalnym Powiśla.
thumb|Plac Zofii Wóycickiej w Warszawie Życie prywatne Zofia Niemojewska była córką Henryka Niemojewskiego (~1864–1926) i jego żony Izabeli z domu Ulanowskiej (1870–1946). Miała starszego brata Tadeusza (1897–1945). W 1921 roku wyszła za Kazimierza Wóycickiego (hydrologa) (1898–1944).
Oboje z mężem pochowani są na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 75, rząd 6, miejsce 9–10).
Upamiętnienie Z wdzięczności za 30-letnie prezesowanie Oddziałowi Powiśle Towarzystwo Przyjaciół Warszawy posadziło 15 maja 1998 roku sosnę koreańską na terenie klasztoru Sióstr Miłosierdzia przy ul. Tamka 35. Nazwiskiem Zofii Wóycickiej został nazwany plac na skrzyżowaniu ulic Solec, Dobrej, Czerwonego Krzyża i Stefana Jaracza w Warszawie, przed budynkiem dawnego szpitala „Solec”. Nadania nazwy dokonano 27 września 2007 roku.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Wolną Wszechnicą Polską Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1999