thumb|Grób Zofii Wóycickiej i m.in. jej męża Kazimierza Zofia Maria Anna z Niemojewskich Wóycicka (ur. 26 lipca 1900 w Warszawie, zm. 20 października 1999 tamże) – polska działaczka społeczna, uczestniczka powstania warszawskiego.
Życiorys Zofia Niemojewska ukończyła Żeńskie Prywatne Gimnazjum Filologiczne prowadzone przez Janinę Popielewską i Janinę Roszkowską w Warszawie. Studiowała nauki polityczne w Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz uczyła się aktorstwa u A. Różyckiego. W czasie powstania warszawskiego walczyła w randze strzelca. W powstaniu brały udział również dzieci Zofii – Hanna Wóycicka po mężu Górska, i Tadeusz Henryk Wóycicki ps. Rawicz II, Leszno (1922–2017). Mąż zginął w powstaniu.
Po powstaniu przebywała w niewoli niemieckiej: od 13 października 1944 roku w Stalagu IV-B/H Zeithain (obóz szpitalny – oddział Stalagu IV-B Mühlberg), numer jeniecki 299785.
Po wyzwoleniu powróciła w 1945 roku do Polski.
Działalność społeczna w Warszawie W 1937 roku została laureatką pierwszego konkursu Warszawa w kwiatach i zieleni, ogłoszonego przez prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego. Jej balkon przy ul. Wspólnej 16 m. 6 zwyciężył w tym konkursie, ex aequo z balkonem Miry Zimińskiej-Sygietyńskiej przy ul. Polnej 62. W nagrodzie otrzymała obraz Tadeusza Cieślewskiego (syna) „Kamienne Schodki”.