mały|Zaświadczenie Ministra Obrony Narodowej z kwietnia 1966 roku o odznaczeniu Juliusza Komorowskiego Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami mały|Okładka zaświadczenia Ministra Obrony Narodowej z kwietnia 1966 roku o odznaczeniu Juliusza Komorowskiego Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Juliusz Wiktor Onufry Komorowski h. Korczak (ur. 1 lutego 1893 w Kowaliszkach na Litwie, zm. 15 kwietnia 1982 w Warszawaie) – polski ziemianin i żołnierz.
Syn Zygmunta i Elizy z Romerów. 10 lipca 1924 r. ożenił się z Marią Magdaleną z Gorskich h. Nałęcz. Ojciec Zygmunta, Bronisława (rozstrzelany przez Niemców w styczniu 1944 w Wilnie (Ponary)), Antoniego i Anny (Dowgiałło)Anna z Komorowskich Dowgiałło: „Tropem pamięci”, Wydawnictwo LTW, Łomianki, 2022. ISBN 9788375657401.. Dziadek prezydenta Bronisława Komorowskiego.
Życiorys Na początku I wojny światowej został wcielony do armii carskiej i służył w 14 Syberyjskiej Dywizji Piechoty w Permie na Uralu pod dowództwem gen. Konstantego Dowbor-Muśnickiego. Po wybuchu rewolucji październikowej, ratując się przed bolszewikami uczestniczył w porwaniu statku „Kniaź Andriej Bogolubskij”, którym spłynął rzeką Kamą na Wołgę. Przedostał się stamtąd do okupowanego przez Niemców Wilna, i dalej do Kowaliszek. W 1919 r. bolszewicy rozpoczęli na Litwie prześladowania ludności polskiej. Wiosną 1919 r. Juliusz Komorowski dobrowolnie zgłosił się na zakładnika, w zamian za ojca, który z resztą rodziny ukrywał się przy pomocy litewskich chłopów. Uwięziony w Smoleńsku, został zwolniony po klęsce armii bolszewickiej w 1920 r., w ramach wymiany jeńców wojennych między Polską a Rosją. mały|Juliusz Komorowski w wojsku carskim podczas I wojny światowej,14 Syberyjska Dywizja Piechoty mały|Juliusz Komorowski jakiego pamiętają wnuki, Warszawa lata 70. lub 80. XX w. W 1921 r. został przymusowo zmobilizowany do armii litewskiej i służył u gen. Sylwestra Żukowskiego w strukturach kontroli finansowej wojska. W okresie międzywojennym wraz z bratem Hektorem gospodarował na uszczuplonych przez reformę rolną Kowaliszkach. Po wybuchu II wojny światowej zaangażował się w pomoc polskim oficerom internowanym na neutralnej Litwie w obozie w Rakiszkach. Po wkroczeniu Armii Czerwonej w 1940 r., chcąc uniknąć sowieckich represji wraz z rodziną schronił się w Wilnie. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941 r. związał się z polskim podziemiem. Był żołnierzem Inspektoratu „E” Armii Krajowej (wydzielona struktura AK obejmująca tereny przedwojennego państwa litewskiego), działał pod pseudonimem „Orawa”, pod zwierzchnictwem majora Wincentego Chrząszczewskiego. Obdarzony zaufaniem dowództwa zajmował się m.in. sprzedażą złota i dewiz przysyłanych na potrzeby AK z zachodu. W 1945 r. z żoną i dwójką młodszych dzieci zdołał pociągiem repatriacyjnym wyjechać do Polski. Za pracę w polskim podziemiu został po wojnie odznaczony przez Rząd RP na uchodźstwie Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, potwierdzonym 25 kwietnia 1966 r. przez władze krajowe. Zmarł 15 kwietnia 1982 r. w Warszawie. Został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera II, rząd II, miejsce 22,23).
Przypisy
Bibliografia Michał Romer: „Dzienniki”, Wydawnictwo Ośrodek Karta, Warszawa, 2018 Roman Aftanazy: „Dzieje rezydencji”, Wydawnictwo Ossolineum, 1993 Bronisław Komorowski: „Zwykły polski los”, Wydawnictwo Więź, 2015 Anna z Komorowskich Dowgiałło: „Tropem pamięci”, Wydawnictwo LTW, Łomianki, 2022. ISBN 9788375657401. Kowaliszki, skąd Prezydenta ród...
Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Polscy ziemianie (II Rzeczpospolita) Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej