Geoffrey Everest Hinton CC FRS FRSC FAAAI (ur. 6 grudnia 1947 w Londynie) – kanadyjsko-brytyjski informatyk, psycholog poznawczy, najbardziej znany ze swoich prac nad sztucznymi sieciami neuronowymi, jeden z pionierów sztucznej inteligencji, nazywany jej ojcem chrzestnym. Profesor emeritus (od 2014 roku) Uniwersytetu w Toronto. W roku 2024 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za „fundamentalne odkrycia i wynalazki umożliwiające uczenie maszynowe z wykorzystaniem sztucznych sieci neuronowych”. Nagrodę Nobla otrzymał wspólnie z Johnem Hopfieldem.
Życiorys Urodził się w 1947 r. w londyńskiej dzielnicy Wimbledon, w rodzinie z tradycjami naukowymi. Jego prapradziadkiem był George Boole, żonaty z Mary Everest Boole. , wynalazca, był jego wujem, a stryjeczny dziadek, , matematyk i pisarz, zasłynął jako twórca koncepcji czwartego wymiaru. Wśród jego krewnych znajdowała się również , fizyczka nuklearna związana z projektem Manhattan, oraz stryjeczna ciotka, Ethel Lilian Voynich – pisarka i kompozytorka. Jego ojcem był entomolog . Jego drugie imię pochodzi od innego krewnego, George’a Everesta, głównego geodety Indii, na cześć którego najwyższemu szczytowi na Ziemi nadano nazwę Mount Everest.
Na University of Cambridge początkowo zamierzał studiować fizjologię i fizykę, po czym krótko zgłębiał filozofię, ale ostatecznie uzyskał dyplom w 1970 r. w zakresie psychologii eksperymentalnej. Po studiach krótko pracował jako stolarz, ale w 1972 r. wrócił do nauki. W 1977 r., na Uniwersytecie w Edynburgu, na podstawie rozprawy Relaxation and its Role in Vision uzyskał doktorat w zakresie prac nad sieciami neuronowymi. Promotorem pracy był Christopher Longuet-Higgins. Tematyka prowadzonych przez Hintona badań nie wzbudzała wówczas zainteresowania, stąd też trudno było o jej finansowanie. Hinton wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie dołączył do grupy psychologów poznawczych jako na University of California, San Diego. W dwóch artykułach z 1986 r. spopularyzował również opracowane wyniku prac z pojęcie propagacji wstecznej. Pozwoliła ona pokonać ograniczenia opisane wcześniej przez Marvina Minsky′ego.
Gdy w USA badania nad systemami głębokiego uczenia się i komputerowymi sieciami neuronowymi nie były doceniane, przeniósł się do Kanady. W 1987 r. przyjął ofertę i zainaugurował tam program Learning in Machines and Brain, tworząc prężny ośrodek badawczy na Uniwersytecie w Toronto. Od 1998 do 2001 r. pracował w Gatsby Computational Neuroscience Unit at University College London, po czym wrócił do Toronto. W 2012 r. wraz z zespołem wygrał doroczny konkurs organizowany przez , prezentując komputerowy system, który potrafił rozpoznać 1000 obiektów dzięki głębokiemu uczeniu. W 2013 r. jego firma DNNresearch Inc. została przejęta przez Google, a on sam pracował od tej pory dla tego koncernu.
W 2014 r. odszedł na uczelnianą emeryturę i założył w Toronto oddział . Od 2017 r. pracował wolontariacko jako główny doradca naukowy w Toronto w projekcie wdrożenia uczenia maszynowego na potrzeby kanadyjskiej opieki zdrowotnej i innych usług publicznych.
Badania naukowe Hinton jest postrzegany jako wiodąca postać w nurcie badań naukowych głębokiego uczenia.
Hinton wspólnie z Davidem Ackleyem i wynaleźli maszyny Boltzmanna. Jego inny wkład w badania sieci neuronowych obejmują reprezentacje rozproszone, sieci neuronowe z opóźnieniem czasowym, mieszanki ekspertów, maszyny Helmholtza i produkt ekspertów. W 2007 roku Hinton był współautorem artykułu dotyczącego uczenia się bez nadzoru zatytułowanego Uczenie się bez nadzoru transformacji obrazu. Przystępne wprowadzenie do badań Hintona można znaleźć w jego artykułach w Scientific American we wrześniu 1992 i październiku 1993 r.
W czasie badań po doktoracie w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego, w 1986 r. Hinton wraz z Davidem Rumelhartem i Ronaldem J. Williamsem opublikowali pracę, która spopularyzowała algorytm propagacji wstecznej do uczenia wielowarstwowych sieci neuronowych. Praca ta była ważna w popularyzacji propagacji wstecznej, lecz autorzy nie byli jedynymi, którzy zaproponowali takie podejście. Automatyczne różnicowanie w trybie odwrotnym, którego szczególnym przypadkiem jest wsteczna propagacja, zostało zaproponowane przez w 1970 r., a zaproponował wykorzystanie go do uczenia sieci neuronowych w 1974 r.
Badania Hintona dotyczą sposobów wykorzystania sieci neuronowych do uczenia maszynowego, pamięci, percepcji i przetwarzania symboli. Jest autorem lub współautorem ponad 200 recenzowanych publikacjiGeoffrey Hintoh, indeks publikacji na Scopus.. Na konferencji poświęconej systemom przetwarzania informacji neuronowych (NeurIPS) przedstawił nowy algorytm uczenia się sieci neuronowych, który nazywa algorytmem „Forward-Forward”. Ideą nowego algorytmu jest zastąpienie tradycyjnych przebiegów propagacji wstecznej w przód i w tył dwoma przebiegami w przód, jednym z dodatnimi (tj. rzeczywistymi) danymi, a drugim z ujemnymi danymi, które mogą być generowane wyłącznie przez sieć.
Promotor naukowców i kontynuatorów badań mały|Pracownicy grupy badań nad głębokim uczeniem w 2016 roku. Od lewej do prawej: Ruslan „Russ” Salakhutdinov, Richard S. Sutton, Geoffrey Hinton, Yoshua Bengio i Steve Jurvetson.
Hinton był promotorem wielu doktoratów w Uniwersytecie w Toronto i Uniwersytecie Carnegie Mellon – z zakresu badań nad rozwojem sztucznej inteligencji: , , , , , Ilya Sutskever, późniejszy współzałożyciel i główny naukowiec firmy OpenAI. W ramach prac na rozwojem sztucznej inteligencji, w badaniach postdoktoranckich współpracował z takimi naukowcami jak: Yann LeCun, , , , oraz .
Wyróżnienia i nagrody W 1990 r. nagrodzony wyborem na Członka rzeczywistego AAAI (Fellow AAAI).
W 1998 r. został wybrany członkiem Royal Society FRS.
Był pierwszym laureatem nagrody Rumelharta w 2001 roku.
W 2001 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Edynburgu.
W 2005 r. otrzymał nagrodę za całokształt twórczości.
W 2011 r. został odznaczony .
W 2013 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa .
W 2016 r. został wybrany członkiem zagranicznym „za wkład w teorię i praktykę sztucznych sieci neuronowych oraz ich zastosowanie do rozpoznawania mowy i widzenia komputerowego”. Otrzymał również nagrodę w 2016 r.
Hinton otrzymał w 2018 r. Nagrodę Turinga, często nazywaną „nagrodą Nobla w dziedzinie informatyki”, „za koncepcyjne i inżynieryjne przełomy, które sprawiły, że głębokie sieci neuronowe stały się krytycznym elementem informatyki”. Hinton otrzymał tę nagrodę wraz z Yannem LeCunem i Yoshuą Bengio, za swoją pracę nad głębokim uczeniem się. Są oni czasami określani jako „ojcowie chrzestni sztucznej inteligencji” i „ojcowie chrzestni głębokiego uczenia” i publicznie, wspólnie, wygłaszają wykłady. Hinton i nagrodzeni uczeni zdobyli nagrodę Turinga za koncepcyjne i inżynieryjne przełomy, które sprawiły, że głębokie sieci neuronowe stały się kluczowym elementem informatyki.
W 2018 r. został odznaczony Orderem Kanady w stopniu najwyższym (fr. Compagnon).
W 2021 r. otrzymał nagrodę od Carnegie Mellon University.
W 2022 r. wspólnie z Yannem LeCun, Yoshuą Bengio i Demisem Hassabisem otrzymał Nagrodę Księżnej Asturii w kategorii badań naukowych.
W 2024 r. otrzymał (wspólnie z Johnem Hopfieldem) Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za „fundamentalne odkrycia i wynalazki umożliwiające uczenie maszynowe z wykorzystaniem sztucznych sieci neuronowych”.
W 2024 roku, w Hanoi, za "przywództwo i fundamentalną pracę nad architekturami sieci neuronowych", został uhonorowany przez VinFuture Foundation nagrodą Grand Prize.
Kontynuacja aktywności Po tym, jak OpenAI wypuściła w 2023 r. kolejną wersję chatbota ChataGPT, ponad tysiąc ekspertów i badaczy technologii opublikowało list otwarty wzywający do trwającego pół roku moratorium na rozwój nowych systemów. Hinton nie był jednym z sygnatariuszy listu, gdyż nie chciał publicznie krytykować firmy Google jako jej pracownik. Wkrótce potem zdecydował się jednak na odejście z firmy – ze względu na to, że zmieniła politykę wobec AI i przyśpieszyła prace nad nią pod presją konkurencji. Hinton przyznał, że już w momencie, gdy podjął publiczną krytykę szybkiego rozwoju narzędzi AI, były one narzędziem do wytwarzania i szerzenia dezinformacji obejmującej zdjęcia, nagrania i teksty.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci University of Edinburgh Kategoria:Nauczyciele akademiccy Carnegie Mellon University Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Toronto Kategoria:Pracownicy Google Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Brytyjscy informatycy Kategoria:Kanadyjscy informatycy Kategoria:Ludzie związani ze sztuczną inteligencją Kategoria:Laureaci Nagrody Turinga Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Edynburskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Urodzeni w 1947