Léo Taxil (ur. 21 marca 1854 w Marsylii, zm. 31 marca 1907 w Sceaux) – francuski pisarz i dziennikarz o antyklerykalnych poglądach, znany z tzw. „afery Taxila”.
Biografia Léo Taxil urodził się w Marsylii, w wieku pięciu lat został odesłany do jezuickiego seminarium, pobyt w którym wpłynął później na jego antyklerykalne i antykatolickie poglądy.
W książkach La Bible amusante („Zabawna Biblia”) i La Vie de Jesus („Życie Jezusa”) wskazywał na niespójności, błędy i fałszywe wierzenia. W innych książkach przedstawił przywódców Kościoła katolickiego jako hedonistyczne kreatury eksplorujące swoje fetysze na wzór markiza de Sade. W 1879 roku był sądzony za napisanie broszury À bas la calotte („Precz z piuskami”). Oskarżono go o obrazę religii uznawanej przez państwo, ale został uniewinnionyBiblia hazlie..
W 1884 roku papież Leon XIII wydał słynną encyklikę Humanum genus, w której potępił wolnomularstwo.
W 1886 roku Taxil ogłosił swoje nawrócenie, odbył pielgrzymkę do Rzymu i otrzymał rozgrzeszenie od Leona XIII. Wyparł się swoich wcześniejszych dzieł. W kolejnej książce „ujawnił”, że w masonerii praktykowany jest kult Lucyfera. Na krótko przed dziesiątą rocznicą rzekomego nawrócenia miał prywatną audiencję u papieża. Niemniej brak jakiegokolwiek świadka i jakichkolwiek potwierdzeń rewelacji Taxila wydawał się podejrzany, nawet w kręgach klerykalnych. Taxila wielokrotnie naciskano, by ujawnił źródła swych rewelacji. 19 kwietnia 1897 roku w siedzibie francuskiego Towarzystwa Geograficznego ogłosił, że wszystkie jego wypowiedzi na temat demonicznych praktyk masonerii, a także jego nawrócenie były żartem i oszustwem. Wybuchł skandal, a Leon XIII ekskomunikował TaxilaLeo Taxil, czyli źródła czarnej legendy o masonerii 2013..
W XIX-wiecznej Francji „afera Taxila” była traktowana jako skandal. Podkreślano, że było to sprytne oszustwo, zwracano uwagę na wielką naiwność kręgów katolickich. Ośmieszony został Kościół, a masoneria doświadczyła licznych oszczerstw. Być może cała akcja była zemstą za usunięcie z loży w 1882 roku. Pomimo tego, wiele osób po dziś dzień uważa Taxila za demaskatora demonicznych kultów, rzekomo praktykowanych w lożach masoneriiThierry Rouault odnotował, że Taxil zmarł w wieku 53 lat, co oznacza, że „diabeł najwyraźniej się śpieszył, aby przywitać go w swoim królestwie”. Patrz: Rouault 2011, s. 89..
Taxil publikował zwykle pod rozmaitymi pseudonimami (Paul de Regis, Gabriel Jogand PagesDe Komedie „Vaughan”, „Maçonniek Weekblad”, No 50, 4 Dec. 1896, s. 561. , Adolphe RicouxQuelques erreurs des anti-maçons , Docteur BatailleAffiche pour Le Diable au XIXe siècle ou les Mystères du spiritisme par le docteur Bataille pour Le Diable au XIXe siècle ou les Mystères du spiritisme par le docteur Bataille ).
Zmarł 31 marca 1907 roku w Sceaux.
Publikacje thumb|Le Diable au XIXe siècle (Diabeł w XIX wieku). À bas la calotte, Bibliothèque anti-cléricale (1879) Les Soutanes grotesques (1879) La Chasse aux corbeaux (1879) Le Fils du Jésuite (1879) Les Borgia (1881) La Vie de Jésus (1882) La Bible amusante (1882) Les Débauches d’un confesseur (1884) Les Pornographes sacrés: la confession et les confesseurs (1882) Pie IX devant l’Histoire (1883) Les Maîtresses du Pape (1884) Le Martyre de Jeanne d’Arc (1890) Le Diable au XIXe siècle (1895) Marchands de chair humaine (1904)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Antyklerykałowie Kategoria:Ekskomunikowani przez Kościół katolicki Kategoria:Francuscy pisarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Marsylii Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w 1907