Mieczysław Niklewicz (ur. 29 września 1880 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 5 stycznia 1948 w Drozdowie) – polski dziennikarz, wydawca, współwłaściciel domu edytorskiego Księgarnia Perzyński, Niklewicz i S-kahttps://bazhum.muzhp.pl/media//files/Annales_Universitatis_Mariae_Curie_Sklodowska_Sectio_K_Politologia/Annales_Universitatis_Mariae_Curie_Sklodowska_Sectio_K_Politologia-r2004-t11/Annales_Universitatis_Mariae_Curie_Sklodowska_Sectio_K_Politologia-r2004-t11-s254-259/Annales_Universitatis_Mariae_Curie_Sklodowska_Sectio_K_Politologia-r2004-t11-s254-259.pdf., członek Ligi Narodowej, działacz TON, Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, skarbnik CKO.
Życiorys Po uzyskaniu matury w gimnazjum piotrowskim studiował prawo w Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Jako gimnazjalista działał w tajnych kołach samokształceniowych i wówczas wybrał orientację narodową i patriotyczną. W roku 1898/99 został przyjęty do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W roku 1898 poznał w Krakowie Romana Dmowskiego. W roku 1900 został przez Dmowskiego wprowadzony do Ligi Narodowej. Był jednym z najaktywniejszych działaczy Towarzystwa Oświaty Narodowej w Królestwie i jednym z głównych organizatorów strajku szkolnego w latach 1901–1902 w gimnazjach w Białej Podlaskiej i Zamościu. Za swoją działalność został aresztowany i przez rok więziony w X Pawilonie Cytadeli warszawskiej. Został też karnie relegowany z uniwersytetu z tzw. wilczym biletem. Zakaz ten cofnięto mu i w 1907 r. wznowił studia.
Po uwolnieniu z więzienia Mieczysław Niklewicz ponownie zaangażował się w życie polityczne. W roku 1905 został szefem Ligi Narodowej w guberni piotrowskiej; był również jednym z głównych organizatorów Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w Królestwie Polskim. W 1906 r. wszedł w skład redakcji „Gazety Polskiej” będącej oficjalnym organem stronnictwa. Odtąd aż do roku 1939 był najwybitniejszym wydawcą dzienników i periodyków obozu narodowego oraz wydawcą książek narodowych autorów. W latach 1907–1910 wydawał „Gazetę Codzienną” i „Głos Warszawski”, od roku 1910 „Gazetę Warszawską” (aż do jej zawieszenia w 1915 r.), w latach 1912–1915 „Gazetę Poranną 2 Grosze”. Wydawał również wiele pism popularnych, propagujących idee ruchu narodowego: „Ognisko”, „Zorzę”, „Polaka”, oraz „Przegląd Narodowy”. Był redaktorem i wydawcą „Gazety Warszawskiej” (1918-1935), „Myśli Narodowej”, „Warszawskiego Dziennika Narodowego” (formalnie nie był jego redaktorem, ponieważ władze sanacyjne zakazały umieszczania jego nazwiska w stopce redakcyjnej), a także organizatorem i szefem wydawnictwa „Perzyński, Niklewicz i Spółka”. Sam publikował rzadko, ale był nieocenionym organizatorem wydawnictw narodowych. Nie należał do ludzi zabiegających o obecność w pierwszym szeregu działaczy politycznych, ale jego rola na głębokim, organizacyjnym i finansowym zapleczu ruchu narodowego była ogromna.
Mieczysław Niklewicz zaręczył się z MarjąMarja Niklewiczowa przez całe życie była wierna pisowni „Marja” i życzyła sobie by tak pisano jej imię. 29 stycznia 1909 r. Wówczas toczyła się sprawa sądowa, grożąca Niklewiczowi i Zygmuntowi Balickiemu więzieniem. Powodem tych represji był artykuł Zygmunta Balickiego zatytułowany „Program Szymona Konarskiego”, zamieszczony w 10 numerze „Przeglądu Narodowego”. Po osobistej interwencji podjętej przez hiszpańską królową, Marię Krystynę, u cara Mikołaja II, Mieczysław Niklewicz został ułaskawiony (12 V 1910; amnestia ta objęła również Balickiego, który był więziony od lutego do czerwca 1910 roku).
Mieczysław i Marja pobrali się 7 września 1909 r. Z tego związku narodziło się sześcioro dzieci: Krystyna (1910), Roman (1914), Andrzej (1917), Maria (1918), Ryszard (1920) i Konrad (1922). Pierwszy z chłopców zmarł w dzieciństwie (1916), podczas pobytu Niklewiczów w Moskwie. Roman Dmowski był świadkiem na ich ślubie, a w roku 1911 został ojcem chrzestnym ich pierworodnej córki.
Mieszkanie Niklewiczów w Warszawie w latach 1912–1915 było jednym z ośrodków ruchu narodowego. W roku 1920, po powrocie Romana Dmowskiego z Paryża, dom Niklewiczów stał się jego domem rodzinnym. W lecie 1920 roku Roman Dmowski został ojcem chrzestnym syna Niklewiczów- Ryszarda. W 1937 roku Niklewiczowie zakupili resztówkę Drozdowa, tzw. dolny dwór, wraz z 19 ha parku, sadu i łąk.
W roku 1939 Sowieci wygnali Niklewiczów z Drozdowa, do którego powrócili w roku 1945. W Drozdowie Mieczysław Niklewicz spędził ostatnie lata życia. Zmarł 5 stycznia 1948 roku.
Przypisy
Bibliografia Marja Niklewiczowa Pan Roman. Wspomnienia o Romanie Dmowskim, Warszawa 2001, ISBN 83-88067-56-7.
Kategoria:Członkowie Ligi Narodowej Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Członkowie Towarzystwa Oświaty Narodowej Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Działacze polskich organizacji niepodległościowych 1908–1918 Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani z Piotrkowem Trybunalskim (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Członkowie Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji