Planowanie obronne NATO () – proces zapewniający identyfikację, rozwój i wydzielenie odpowiednich wojskowych i pozamilitarnych zdolności państw członkowskich. Jego zadaniem jest ułatwienie Dowództwom planowania operacyjnego w perspektywie krótko i średnioterminowej.
Charakterystyka Nowy model planowania obronnego NATO został przyjęty podczas szczytu NATO w Strasbourgu/Kehl. Praktyczne jego stosowanie rozpoczęto wiosną 2010. Polega ono na prowadzeniu analiz pod kątem zdolności niezbędnych Sojuszowi do wypełniania jego misji statutowych. NDPP jest środkiem ułatwiającym identyfikację, rozwój i realizację zadań odpowiednim strukturom NATO. Określa wymagania w stosunku do każdego członka sojuszu, ułatwia ich wdrażanie i regularnie ocenia postępy prac.
Celem planowania obronnego NATO jest zapewnienie warunków do dopasowania planowania narodowego i sojuszniczego do terminowej identyfikacji, rozwoju i wydzielenia odpowiednich sił właściwie przygotowanych, wyposażonych i wyszkolonych, a jego podstawową zasadą to, że w poszczególnych przedsięwzięciach planistycznych państwa członkowie uczestniczą dobrowolnie na podstawie suwerennych swoich decyzji.
Etapy planowania Etapy główne: Ustalanie wytycznych politycznych; dokument „Poziom Ambicji NATO LoA” (LoA) dokument „Wytyczne Ministerialne” dokument „Wytyczne Uzupełniające” Określanie wymagań; Podział wymagań i wyznaczanie celów NATO; Wspieranie realizacji celów NATO; Przegląd rezultatów.
Dyscypliny planowania Planowanie NATO obejmuje: planowanie sił; planowanie zasobów; planowanie uzbrojenia; planowanie logistyki; planowanie nuklearne; planowanie systemów dowodzenia, kierowania i łączności; planowanie cywilnego zarządzania kryzysowego; planowanie obrony powietrznej; zarządzanie ruchem powietrznym; wywiad i rozpoznanie; wsparcie medyczne; badania naukowe i technologie; standaryzację.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:NATO