Planowanie obronne NATO () – proces zapewniający identyfikację, rozwój i wydzielenie odpowiednich wojskowych i pozamilitarnych zdolności państw członkowskich. Jego zadaniem jest ułatwienie Dowództwom planowania operacyjnego w perspektywie krótko i średnioterminowej.
Charakterystyka Nowy model planowania obronnego NATO został przyjęty podczas szczytu NATO w Strasbourgu/Kehl. Praktyczne jego stosowanie rozpoczęto wiosną 2010. Polega ono na prowadzeniu analiz pod kątem zdolności niezbędnych Sojuszowi do wypełniania jego misji statutowych. NDPP jest środkiem ułatwiającym identyfikację, rozwój i realizację zadań odpowiednim strukturom NATO. Określa wymagania w stosunku do każdego członka sojuszu, ułatwia ich wdrażanie i regularnie ocenia postępy prac.
Celem planowania obronnego NATO jest zapewnienie warunków do dopasowania planowania narodowego i sojuszniczego do terminowej identyfikacji, rozwoju i wydzielenia odpowiednich sił właściwie przygotowanych, wyposażonych i wyszkolonych, a jego podstawową zasadą to, że w poszczególnych przedsięwzięciach planistycznych państwa członkowie uczestniczą dobrowolnie na podstawie suwerennych swoich decyzji.