Barbara Harrisson (urodzona jako Barbara Veronika Gertrud Maria Elisabeth Güttler, ur. 20 maja 1922 w Złotym Stoku zm. 26 grudnia 2015 w Jelsum) – historyk sztuki pochodzenia niemiecko-brytyjskiego, miała też wkład naukowy w ochronę przyrody, prymatologię, antropologię i archeologię.
Edukacja i praca Urodziła się w Złotym Stoku jako córka przedsiębiorcy górniczego i kolekcjonera sztuki dr. Gerharta GüttleraReichshandbuch der deutschen Gesellschaft: das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild, Berlin 1930-1931, entry „Güttler, Gerhard” (here first name written Gerhard). Own publications by Güttler, e.g. Die englische Arbeiterpartei: ein Beitrag zur Geschichte und Theorie der politischen Arbeiterbewegung in England (Gustav Fischer, 1914) and books about exhibitions of collector items from Güttler, e.g. Kupferstiche alter Meister... aus den Sammlungen Dr. Gerhart Güttler, Berlin und Fritz Rumpf, Potsdam... (C. G. Boerner, 1928), show the name Gerhart written with a „t”. oraz jego żony Clare. W 1926 rodzina przeprowadziła się ze Złotego Stoku do Berlina. Po ukończeniu szkoły średniej i odbyciu służby w 1941 rozpoczęła studia z zakresu historii sztuki w Berlinie, ale po kilku tygodniach została powołana do służby wojskowej i pracowała podczas II wojny światowej jako sekretarka niemieckiego wywiadu wojskowego w Berlinie, Paryżu i Wrocławiu. Spośród jej trzech braci przeżył wojnę jedynie najmłodszy. Od 1945 pracowała we Frankfurcie dla koncernu IG Farben. W 1951 wyszła za mąż za Eberharda Friedricha Brüniga, który miał wykształcenie leśneHuygens ING: Barbara Veronika Gertrud Maria Elisabeth Güttler (1922-2015); accessed on December 2, 2016..
Kariera Od 1953 jej rozwój zawodowy przeszedł zmiany. Podczas pobytów w Azji, Ameryce, Australii i ostatecznie z powrotem w Europie pracowała i nauczała w dziedzinach ochrony przyrody, prymatologii, antropologii, archeologii i historii sztuki.
Sarawak (Borneo) W 1953 wyjechała z pierwszym mężem, Eberhardem Friedrichem Brünigiem, który podjął pracę w brytyjskiej służbie kolonialnej i później stał się ekspertem w dziedzinie leśnictwa tropikalnego, do Kuching w Sarawak na Borneo. Tam zaczęła pracować dla kuratora Muzeum Stanowego Sarawak, Toma Harrissona, w 1956 wzięli ślub.
Projekty ochrony zwierząt Tom i Barbara Harrisson pracowali w szerokim spektrum działań, w tym projektów ochrony dla żółwi morskich i orangutanów blisko Parku Narodowego Bako. Barbara Harrisson stała się pionieremAnne E. Russon: (Chapter 23) Orangutan Rehabilitation and Reintroduction: Successes, Failures, and Role in Conservation, in S. A. Wich (Ed.) Orangutans Compared, Oxford University Press (2007). w podnoszeniu i rehabilitacji młodych orangutanów, które straciły matki i swoje siedlisko z powodu wylesiania – działania te doprowadziły później do utworzenia rezerwatów, takich jak Centrum Rehabilitacji Orangutanów w Sepilok na Sabah (od 1964) i Park Narodowy Gunung Leuser na Sumatrze (od 1980).
Badania archeologiczne i antropologiczne thumb|left|Wejście do Wielkiej Jaskini Niah Głównym zainteresowaniem Toma i Barbary Harrissonów była archeologia i antropologia. Podjęli oni wykopaliska w zachodniej części Wielkiej Jaskini Niah. Ich najważniejszym odkryciem było to, które miało miejsce 7 lutego 1958, kiedy Barbara Harrisson i jej współpracownicy odkryli ludzką czaszkę podczas prac wykopaliskowych w dolinie piekielnego rowu, na głębokości około 2,5 m poniżej pierwotnej powierzchni gruntuJohn Krigbaum and Ipoi Datan: The Deep Skull and Associated Human Remains From Niah Cave in The Perak Man and Other Prehistoric Skeletons of Malaysia (2005), ed. Zuraina Majid, Pulau Pinang: Penerbit University Sains Malaysia, s. 131–154..
Dalsze życie Barbara Harrisson przeszła na emeryturę w 1987 i wycofała się do swojego dziewiętnastowiecznego domu na wzgórzu w Jelsum, wiosce niedaleko Leeuwarden. W 2000 ponownie zaangażowała się w badania w Niah, które zostały wznowione przez Uniwersytet w Leicester we współpracy ze stanem Sarawak. Razem z angielskim doktorantem przeglądała całe archiwum wykopaliskowe, które w międzyczasie ponownie stało się dostępne. W 2005, przekroczywszy osiemdziesiątkę, była gościem honorowym na sympozjum poświęconym nowym wykopaliskom w Cambridge. W dniu swojego powrotu do domu, z powodu zawału serca, trafiła do szpitala. Po kilku dniach pozwolono jej wrócić do domu promem. W swoich ostatnich latach życia w Jelsum pracowała nad swoją historią rodzinną. Ze względu na pogarszający się wzrok, jej własne wspomnienia pozostały nieukończone. 26 grudnia 2015, w wieku 93 lat, Barbara Harrisson zmarła w swoim domu w wyniku drugiego zawału serca.
Nagrody i tytuły honorowe 1973:Tytuł honorowy doktora przyznany przez Uniwersytet Tulane w Stanach Zjednoczonych za jej działania na rzecz ochrony przyrody. 1975: Nagroda Lauristona Sharpa za doskonałość naukową This prize was established in 1975 and Barbara Harrisson was the first winner..
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Prymatolodzy Kategoria:Niemieccy antropolodzy Kategoria:Niemieccy archeolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Złotym Stoku