Ich najważniejszym odkryciem było to, które miało miejsce 7 lutego 1958, kiedy Barbara Harrisson i jej współpracownicy odkryli ludzką czaszkę podczas prac wykopaliskowych w dolinie piekielnego rowu, na głębokości około 2,5 m poniżej pierwotnej powierzchni gruntuJohn Krigbaum and Ipoi Datan: The Deep Skull and Associated Human Remains From Niah Cave in The Perak Man and Other Prehistoric Skeletons of Malaysia (2005), ed. Zuraina Majid, Pulau Pinang: Penerbit University Sains Malaysia, s. 131–154..
Dalsze życie Barbara Harrisson przeszła na emeryturę w 1987 i wycofała się do swojego dziewiętnastowiecznego domu na wzgórzu w Jelsum, wiosce niedaleko Leeuwarden. W 2000 ponownie zaangażowała się w badania w Niah, które zostały wznowione przez Uniwersytet w Leicester we współpracy ze stanem Sarawak. Razem z angielskim doktorantem przeglądała całe archiwum wykopaliskowe, które w międzyczasie ponownie stało się dostępne. W 2005, przekroczywszy osiemdziesiątkę, była gościem honorowym na sympozjum poświęconym nowym wykopaliskom w Cambridge. W dniu swojego powrotu do domu, z powodu zawału serca, trafiła do szpitala. Po kilku dniach pozwolono jej wrócić do domu promem. W swoich ostatnich latach życia w Jelsum pracowała nad swoją historią rodzinną. Ze względu na pogarszający się wzrok, jej własne wspomnienia pozostały nieukończone.