Pimlico – dzielnica centralnego Londynu o charakterze mieszkalnym, położona na północnym brzegu Tamizy, na terenie gminy City of Westminster. Jej przybliżone granice wyznaczają: na północnym wschodzie – , na zachodzie – ciąg ulic i Ebury Bridge Road, bądź linia kolejowa prowadząca na dworzec Victoria. Sąsiaduje z dzielnicami: Westminster na północnym wschodzie, Victoria na północy, Belgravia na północnym zachodzie, Chelsea na zachodzie oraz na południu (na przeciwnym brzegu rzeki).
Historia Prawdopodobnie najstarsza odnotowana wzmianka nazwy Pimlico pochodzi z 1626 roku, w odniesieniu do grupy domów w pobliżu późniejszych ogrodów . Pochodzenie nazwy nie jest znane. Według różnych teorii może wywodzić się od nazwiska gospodarza pobliskiego pubu, nazwy lokalnego trunku o zaginionej recepturze, występującego w okolicy ptaka, bądź od północnoamerykańskiego plemienia Indian , od których Anglicy skupowali w XVII wieku drewno.
Teren obecnej dzielnicy, równinny i podmokły, przez długi czas znajdował się poza zachodnim obrzeżem Londynu. W 1677 roku ziemie te przeszły w posiadanie baroneta , stanowiąc od tamtej pory część rozległej posiadłości Grosvenor Estate, w skład której weszła też sąsiednia Belgravia (łącznie około 160 hektarów – 400 akrów) oraz położone dalej na północ Mayfair (około 40 hektarów – 100 akrów). Jej właścicielami byli kolejni potomkowie Grosvenora, od 1874 roku tytułowani książętami Westminsteru. W XVIII wieku funkcjonował tutaj browar i pub, jednak jeszcze na początku XIX wieku teren pozostawał zasadniczo niezabudowany. Pokrywały go zarośla wiklinowe, ogrody warzywne i nieużytki.
W 1835 roku zabudowy dzielnicy podjął się architekt , który rozplanował siatkę ulic urozmaiconą przez wielkopowierzchniowe skwery (, , ). Wzdłuż ulic wybudowane zostały szeregi niskich kamienic o jednolitym wyglądzie i stiukowych fasadach. Były to pierwotnie wielopiętrowe domy jednorodzinne, jednak z czasem wiele podzielonych zostało na mieszkania. Architektura i układ przestrzenny dzielnicy przypominają te zastosowane wcześniej w Belgravii, zabudowanej kilkanaście lat wcześniej również według projektu Cubitta, choć Pimlico ma mniej ekskluzywny charakter. Pimlico pozostawało w posiadaniu rodu Grosvenor do XX wieku. Znaczne połacie zostały sprzedane, począwszy od 1920 roku. Ostatnie posiadłości na południe od ulicy Buckingham Palace Road sprzedane zostały wkrótce po śmierci w 1953 roku Hugh Grosvenora – w celu uiszczenia podatku spadkowego.
Południowa część dzielnicy, nad brzegiem Tamizy, miała dawniej charakter przemysłowo-mieszkalny. Poza nabrzeżami mieściły się tam m.in. tartaki, fabryki bieli ołowianej, odzieży wojskowej () i cementu oraz zakłady przemysłu maszynowego. Z czasem miejsce zakładów przemysłowych zajęły m.in. rozległy kompleks mieszkalny z 1937 roku oraz osiedle bloków mieszkalnych , wzniesionych w latach 1946–1962.
Pimlico jest stosunkowo zamożną dzielnicą, jednak, podobnie jak w XIX wieku, mniej pożądaną niż sąsiednia Belgravia. Ze względu na bliskość Pałacu Westminsterskiego dzielnica jest popularnym miejscem zamieszkania brytyjskich parlamentarzystów.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Dzielnice gminy Westminster