Eskortowce typu Tachin

Eskortowce typu Tachin – typ okrętów marynarki wojennej Tajlandii z okresu II wojny światowej, zbudowanych w Japonii, obejmujący dwie jednostki: „Tachin” i „Maeklong”. Stanowiły uniwersalne okręty, określane w literaturze jako eskortowce, slupy lub fregaty, pełniące też rolę kanonierek i okrętów szkolnych. „Tachin” został skasowany po wojnie, natomiast „Maeklong” służył w okresie powojennym jako okręt szkolny do lat 90. XX wieku, po czym został zachowany jako okręt-muzeum.

Okręty miały wyporność pełną 2000 ton, a długość 82 m. Główne uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm, uzupełniane przez lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze i cztery wyrzutnie torped. Napędzały je maszyny parowe, pozwalając na osiąganie prędkości 17 węzłów.

Projekt i budowa Dwa okręty typu Tachin zostały zamówione w ramach dużego programu rozbudowy Królewskiej Marynarki Wojennej Tajlandii (wówczas noszącej nazwę Syjamu) z 1935 roku, przewidującego budowę w Japonii i Włoszech także dwóch okrętów pancernych, 10 torpedowców i czterech okrętów podwodnych. Miały to być uniwersalne okręty, pełniące w czasie pokoju rolę okrętów szkolnych i funkcję reprezentacji bandery za granicą, a w czasie wojny rolę kanonierek lub eskortowców. Zaprojektowane zostały w Japonii, co przejawiało się w cechach ich wyglądu. Za literaturą anglojęzyczną najczęściej określane są jako eskortowce albo slupy, a po wojnie jako fregaty.

Okręty „Tachin” i „Maeklong” zbudowała stocznia Uraga Dock w Yokosuce – oba zwodowano w 1936 roku, a weszły do służby w 1937 roku.

+Eskortowce typu Tachin Okręt Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Uwagi „Tachin” 1936 24.07.1936 czerwiec 1937 złomowany w 1945 „Maeklong” 24.07.1936 27.11.1936 10.06.1937 od 1996 okręt-muzeum

Opis Architektura i opis ogólny thumb|„Maeklong” jako okręt-muzeum thumb|Sylwetka „Maeklong” Okręty miały architekturę podobną do niszczycieli, dzięki cechom takim jak: podwyższony pokład dziobowy tylko na ok. 40% długości kadłuba, rozmieszczenie czterech dział artylerii głównej w superpozycji oraz niezabudowany pokład górny na śródokręciu między kominem a nadbudówką rufową, gdzie umieszczono wyrzutnie torpedoweNa podstawie rysunku i fotografii w . Prosta dziobnica była lekko wychylona do przodu, a pokład miał niewielki wznios na dziobie. Działa nr 1 i 4 umieszczone były na pokładzie dziobowym i rufowym. Na dolnej wydłużonej kondygnacji nadbudówki dziobowej umieszczone było działo nr 2, a za nim była wieżowa górna kondygnacja z pomostem bojowym w górnej części, podobna do japońskich niszczyciel. Za nią znajdował się maszt trójnożny i pojedynczy lekko pochylony komin. Sylwetkę uzupełniał drugi mniejszy maszt trójnożny na nadbudówce rufowej, na której znajdowało się działo nr 3.

Długość całkowita okrętów wynosiła 82 m, szerokość 10,36 m, a zanurzenie 3,14 m; . Wyporność standardowa była określona na 1400 ts (ton angielskich), a wyporność pełna na 2000 ts.

Załoga w roli okrętów szkolnych składała się ze 155 osób.

Uzbrojenie thumb|„Maeklong” jako okręt-muzeum – widoczne działa rufowe, miotacze bomb głębinowych i miny Główne uzbrojenie artyleryjskie składało się z czterech pojedynczych japońskich armat kalibru 120 mm Typ 3 o długości lufy 45 kalibrów (L/45). Działa wyposażone były w głębokie maski ochronne japońskiego wzoru i umieszczone były po dwa na dziobie i rufie w superpozycji. Uzbrojenie przeciwlotnicze było słabsze i stanowiły je tylko dwa pojedyncze włoskie działka automatyczne kalibru 20 mm Breda model 1939 L/65, uzupełniane przez dwa karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm.

Mniej typowo dla eskortowców, okręty miały uzbrojenie torpedowe w postaci czterech wyrzutni torpedowych kalibru 450 mm (nominalnie 18 cali), w dwóch podwójnych aparatach ustawionych na pokładzie górnym za kominem na każdej z burt podaje wyrzutnie torped 21-calowe, lecz późniejsze roczniki już 18-calowe (np. ). Okręty były również przystosowane do stawiania min, lecz brak jest informacji o ich liczbie. Mogły być również wyposażone w trały do trałowania min.

Po II wojnie światowej „Maeklong” został dozbrojony w dwa działa przeciwlotnicze kalibru 40 mm Bofors L/60. Do początku lat 70. XX wieku wyrzutnie torped zostały usunięte, natomiast okręt miał już wówczas trzy działa przeciwlotnicze kalibru 40 mm i trzy kalibru 20 mm. W 1974 roku działa kalibru 120 mm artylerii głównej zostały zamienione na cztery amerykańskie armaty uniwersalne kalibru 76 mm (3 cale) L/50.

Okręty pierwotnie mogły przenosić wodnosamolot typu Watanabe WS-103, opuszczany na wodę za pomocą dźwigu, z którego jednak następnie zrezygnowano.

Napęd Okręty napędzane były przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 2500 hp, poruszające dwa wały śrubTak m.in. i . W oczywisty błąd co do mocy (25 000 ihp). Parę dostarczały dwa kotły wodnorurkowe. Prędkość maksymalna wynosiła 17 węzłów. Okręty zabierały 487 ton paliwa; . Zasięg wynosił 8000 mil morskich przy prędkości 12 węzłów.

Służba thumb|Oba eskortowce przed wojną Oba okręty weszły do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Tajlandii w 1937 roku.

„Tachin” został poważnie uszkodzony w nalocie brytyjskich bombowców Liberator na bazę Sattahip 1 czerwca 1945 roku. Nie był remontowany, po czym został złomowany po wojnie w 1945 roku.

„Maeklong” przetrwał wojnę i był po niej używany jako okręt szkolny. Na początku lat 70. XX wieku nosił numer burtowy: 3. Między 1994 a 1996 rokiem numer burtowy zmieniono na 414. Został wycofany ze służby 20 marca 1995 roku, po czym został przekształcony w 1996 roku w okręt-muzeum.

Zobacz też Porównywalne okręty: slupy typu Black Swan – brytyjskie slupy awiza typu Bougainville – francuskie awiza kolonialne awiza typu Afonso de Albuquerque – portugalskie awiza kanonierki typu Guanajuato – meksykańskie kanonierki

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Tachin