thumb|Leszek Drogosz (z prawej) w walce z mistrzem olimpijskim, Jánem Zacharą, 4 lipca 1952 mały|Na ringu z trenerem Feliksem Stammem Leszek Melchior Drogosz (ur. 6 stycznia 1933 w Kielcach, zm. 7 września 2012 tamże) – polski pięściarz, trzykrotny mistrz Europy, brązowy medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw Polski, zwany „Czarodziejem ringu”, aktor niezawodowy.
Życiorys Syn Stefana. Pierwsze treningi bokserskie rozpoczął w 1948 roku. Dwa lata później został w Szczecinie mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej. W wieku 19 lat zadebiutował w barwach narodowych podczas międzypaństwowego meczu w Budapeszcie pomiędzy reprezentacją Polski a Węgrami. W nagrodę za dobrą postawę w walce z doświadczonym Solyomą otrzymał dzieła Włodzimierza Lenina i Karola Marksa.
W 1953 roku reprezentował Polskę podczas mistrzostw Europy w Warszawie. Walczył w wadze lekkopółśredniej – w pierwszym starciu pokonał po zaciętej walce Wiktora Miednowa, następnie zwyciężył Belga Marcela Van De Keere i Rumuna Francisca AmbrușaSławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 20.. W finale wygrał z Irlandczykiem Terrym Milliganem, zdobywając złoty medal. Sukces ten powtórzył dwa lata później w Berlinie Zachodnim, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, pokonując w decydującej walce Węgra Pála Budaiego. Swój trzeci złoty medal mistrzostw Europy, tym razem już w wadze półśredniej, wywalczył w 1959 roku w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse z NRD, zaś w pojedynku finałowym wygrał z Włochem Carmelo Bossim.
Drogosz trzykrotnie reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich. W 1952 roku w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z późniejszym finalistą, Włochem Sergio CaprarimSławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 19.. Cztery lata później w Melbourne przegrał w pierwszej walce z reprezentującym ZSRR Ormianinem Władimirem Jengibarjanem. W 1960 roku wywalczył w Rzymie brązowy medal olimpijski w wadze półśredniej, przegrywając w półfinale wskutek kontrowersyjnego werdyktu z Jurijem Radoniakiem z ZSRRSławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 25..
Reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa (z którą trzykrotnie w latach 1954–1956 zdobył drużynowe mistrzostwo Polski), ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. Osiem razy wywalczył tytuł indywidualnego mistrza kraju: 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia).
W latach 1952–1960 wystąpił 33 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 31 razy i dwa razy przegrywając. Stoczył w ringu 377 walk, z których wygrał 363 i przegrał 14. Po zakończeniu kariery bokserskiej był trenerem Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. Jego wychowankami byli m.in. dwukrotny medalista mistrzostw Europy i olimpijczyk Witold Stachurski oraz Alfons Stawski, olimpijczyk, późniejszy trener Błękitnych Kielce.
W latach 1952–1956 należał do ZMP, a od 1956 roku do PZPR. Ponadto w latach 1990–1994 Drogosz był radnym kieleckiej rady miasta. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Unii Pracy.
Zwycięzca (nadzwyczajnego, gdyż przeprowadzonego dopiero w 1988) plebiscytu na najlepszego sportowca Polski „Przeglądu Sportowego” w 1953. W 1954 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza SportuSławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 98., zaś w 1996 roku Zasłużonego Działacza Kultury FizycznejSławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 97.. W 1971 roku został wybrany do grona „Honorowej Trybuny Trenerów”, dziesięciu najlepszych trenerów-wychowawców w Polsce w akcji ZMS, PKOl i redakcji „Sztandaru Młodych” (1971). Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1953, za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu)., Krzyżem Kawalerskim (1960) i Oficerskim (2001) – pkt 2. Orderu Odrodzenia Polski, Brązowym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego (1971), Medalem 40-lecia Polski LudowejKto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 241., Medalem 30-lecia Polski Ludowej. Siedmiokrotnie – w 1952, 1953, 1958, 1959, 1961, 1962 i 1966 – został wybrany najpopularniejszym sportowcem Kielecczyzny w plebiscycie „Słowa Ludu”. Na początku 2001 roku zajął pierwsze miejsce w konkursie „Echa Dnia” na najlepszego sportowca województwa kieleckiego XX wieku. Jego brat, Henryk, był motocyklistąMarek Michniak, Antoni Pawłowski: op.cit., s. 43..
Zmarł w domu 7 września 2012 roku z powodu nowotworu. 13 września 2012 roku został pochowany na cmentarzu Nowym w Kielcach.
Jedna z kieleckich ulic nosi od 2014 roku imię Leszka Drogosza Ulica Leszka Drogosza w Kielcach w Targeo.
Kariera aktorska Jeszcze w trakcie kariery sportowej zaczął występować w filmach. Zadebiutował w 1966 roku w filmie Bokser, w którym zagrał pięściarza Jacka Walczaka. Po wejściu na ekrany tego filmu, będący zawodnikiem Błękitnych Kielce Drogosz decyzją Polskiego Związku Bokserskiego otrzymał zakaz walk w boksie amatorskim, opierając się na przepisach AIBA, wzbraniających występów w zawodach amatorskich pięściarzom, którzy zagrali w filmie i otrzymali za to gratyfikację finansową. Wystąpił także m.in. w dwóch produkcjach Andrzeja Wajdy – Polowaniu na muchy oraz Krajobrazie po bitwie. Zagrał również w serialach 6 milionów sekund i Dwie strony medalu.
Filmografia
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Materiał z okazji przejścia na sportową emeryturę Leszka Drogosza w PKF na stronie KronikaRP
Kategoria:Bokserzy Błękitnych Kielce Kategoria:Bokserzy Legii Warszawa Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952 Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1956 Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960 Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Laureaci Nagrody im. Aleksandra Rekszy Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1960 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaczeniem im. Janka Krasickiego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Politycy Unii Pracy Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy bokserzy na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy olimpijczycy (Helsinki 1952) Kategoria:Polscy olimpijczycy (Melbourne 1956) Kategoria:Polscy olimpijczycy (Rzym 1960) Kategoria:Polscy medaliści olimpijscy Kategoria:Radni Kielc Kategoria:Sportowcy Roku Przeglądu Sportowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Kielcach Kategoria:Pochowani na cmentarzu Nowym w Kielcach Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zmarli w 2012