Pomoc dla bezrobotnych (II RP) – ustawowa regulacja prawna z 1919 r. mająca na celu udzielenie tymczasowego wsparcia każdemu robotnikowi, bez różnicy płci i wieku, utrzymującemu się jedynie z pracy najemnej w przemyśle, handlu i komunikacji, jeżeli pozostawał bez pracy nie na skutek choroby, inwalidztwa, służby wojskowej, trwania strajku lub innych okolicznościUstawa tymczasowa z dnia 4 listopada 1919 r. o doraźnej pomocy dla bezrobotnych. .. Warunkiem otrzymania wsparcia było, aby nie posiadał własnego majątku lub innych stałych lub niestałych dochodów, pozwalających mu utrzymać siebie i rodzinę.

Kierownictwo akcji pomocy dla bezrobotnych należała do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

Warunki otrzymania zasiłku Każdy bezrobotny, ubiegający się o zasiłek państwowy, zobowiązany był zarejestrować się w państwowym lub innym przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej za równorzędny uznanym urzędzie pośrednictwa pracy oraz poddać się wszystkim zarządzeniom, wydanym przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej oraz Powiatową Komisję pomocy dla bezrobotnych.

Wysokość zasiłku Wysokość zasiłku wynosiła dziennie w miejscowościach do 50 000 mieszkańców: dla robotnika lub robotnicy 4 marki, dla żony o ile osobno nie zarobkuje 2 marki, na każde dziecko niezaopatrzone 1 marka.

Łącznie nie więcej niż 10 marek dziennie.

W miejscowościach ponad 50 000 mieszkańców i w centrach przemysłowych bez względu na liczbę mieszkańców: dla robotnika lub robotnicy 5 marek, dla żony o ile ta osobno nie zarobkowała 3 marki, na każde dziecko niezaopatrzone 1 marka,

Razem nie więcej 12 marek dziennie.

Czas trwania zasiłku Czas trwania zasiłku rozpoczynał się w 14 dni po zarejestrowaniu się bezrobotnego w przepisanym urzędzie pośrednictwa pracy i wynosił w ciągu jednego roku, licząc od dnia otrzymania pierwszego zasiłku, najwyżej 13 tygodni.

Rząd miał prawo w wyjątkowych przypadkach dla pewnych miejscowości lub dla poszczególnych osób i rodzin przedłużyć prawo pobierania zapomóg na czas do jednego miesiąca ponad termin powyżej określony.

Wszystkie zasiłki, wypłacone na podstawie rozporządzenia ministerialnego przed wejściem w życie ustawy, nie zostały wliczone do określonego w tym artykule okresu 13 tygodniowego.

Utrata prawa do zasiłku Robotnik tracił prawo do pobierania zasiłku w następujących przypadkach: jeżeli zasiłek przez 13 tygodni wyczerpał się; jeżeli porzucił pracą dobrowolnie z powodów, których Powiatowa Komisja pomocy dla bezrobotnych, po zasięgnięciu opinii odnośnego związku zawodowego – nie uznała za wystarczające; jeżeli otrzymał pracę co najmniej na przeciąg dwóch tygodni; jeżeli udowodniono, że w urzędzie pośrednictwa pracy lub powiatowej komisji dla bezrobotnych podał nieprawdziwe dane co do warunków, uprawniających do pobierania zasiłków; jeżeli nie stosował się do postanowień i przepisów wydanych przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej, odnośny Urząd pośrednictwa pracy lub Powiatową Komisję pomocy dla bezrobotnych; jeżeli nie przyjmował pracy, zaofiarowany mu przez Urząd pośrednictwa pracy w przedsiębiorstwach nie objętych strajkiem lub bojkotem, na warunkach przez odnośne związki zawodowe uznanych lub w danej miejscowości ogólnie przyjętych.

Powiatowa komisja pomocy dla bezrobotnych Powiatowa komisja pomocy dla bezrobotnych składały sięRozporządzenie Ministra Pracy i Opieki Społecznej w przedmiocie likwidacji Komitetów niesienia pomocy dla bezrobotnych i powołania do życia Powiatowych Komisji pomocy dla bezrobotnych. .Rozporządzenie wykonawcze Ministra Pracy i Opieki Społecznej w przedmiocie organizacji Powiatowych Komisji pomocy dla bezrobotnych. .: z delegata mianowanego przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej, delegatów mianowanych po jednym przez Ministerstwo Robót Publicznych i Ministerstwo Przemysłu i Handlu, dwóch przedstawicieli samorządu, wybranych po jednym na wezwanie delegata Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej przez Radę miejską i Sejmik powiatowy w siedzibie Powiatowej Komisji pomocy dla bezrobotnych, przedstawicieli robotników i rzemieślników w liczbie, wynoszącej połowę członków całej Komisji.

Przedstawiciele robotników i rzemieślników wyznaczeni zostali przez miejscowe związki zawodowe i stowarzyszenia robotnicze oraz cechy na wezwanie delegata Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej stosownie do liczby ich członków.

Przewodniczącym Powiatowej Komisji był delegat Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

Przypisy

Kategoria:Bezrobocie Kategoria:Polityka wewnętrzna II Rzeczypospolitej