Pomoc dla bezrobotnych (II RP) – ustawowa regulacja prawna z 1919 r. mająca na celu udzielenie tymczasowego wsparcia każdemu robotnikowi, bez różnicy płci i wieku, utrzymującemu się jedynie z pracy najemnej w przemyśle, handlu i komunikacji, jeżeli pozostawał bez pracy nie na skutek choroby, inwalidztwa, służby wojskowej, trwania strajku lub innych okolicznościUstawa tymczasowa z dnia 4 listopada 1919 r. o doraźnej pomocy dla bezrobotnych. .. Warunkiem otrzymania wsparcia było, aby nie posiadał własnego majątku lub innych stałych lub niestałych dochodów, pozwalających mu utrzymać siebie i rodzinę.
Kierownictwo akcji pomocy dla bezrobotnych należała do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.
Warunki otrzymania zasiłku Każdy bezrobotny, ubiegający się o zasiłek państwowy, zobowiązany był zarejestrować się w państwowym lub innym przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej za równorzędny uznanym urzędzie pośrednictwa pracy oraz poddać się wszystkim zarządzeniom, wydanym przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej oraz Powiatową Komisję pomocy dla bezrobotnych.
Wysokość zasiłku Wysokość zasiłku wynosiła dziennie w miejscowościach do 50 000 mieszkańców: dla robotnika lub robotnicy 4 marki, dla żony o ile osobno nie zarobkuje 2 marki, na każde dziecko niezaopatrzone 1 marka.
Łącznie nie więcej niż 10 marek dziennie.