Debaryomyces hansenii (Zopf) Lodder & Kreger-van Rij – gatunek jednokomórkowych grzybów zaliczanych do drożdży.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Debaryomyces, Saccharomycetaceae, Saccharomycetales, Saccharomycetidae, Saccharomycetes, Saccharomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1890 r. Friedrich Wilhelm Zopf, nadając mu nazwę Saccharomyces hansenii. W 1984 r. Jacomina Lodder i N.L.J. Kreger-van Rij przeniosły go do rodzaju Debaryomyces. Ma około 70 synonimów. Niektóre z nich: Candida famata (F.C. Harrison) E.K. Novák & Zsolt 1961 Candida periphelosum T. Nagas., J. Ono, Tut. Kudo & Yosh. Harada 1972 Debaryolipomyces heimii C. Ramírez, in Verona & Montemartini 1960 Debaryomyces subglobosus (Zach) Lodder & Kreger-van Rij 1952 Torulaspora hansenii (Zopf) Van der Walt & Johannsen 19775
Właściwości Debaryomyces hansenii należy do drożdży zasadniczo nie posiadających zdolności fermentacji, ale donoszono, że niektóre szczepy potrafią fermentować glukozę i inne heksozy. D. hansenii metabolizuje cukry do pirogronianu w szlaku Embdena – Meyerhofa – Parnasa (EMP), a następnie utlenia pirogronian w cyklu kwasu trikarboksylowego. Potrafi asymilować kwasy organiczne, m.in. kwas cytrynowy, mlekowy i bursztynowy, działa również szlak pentozofosforanowy. Niektóre szczepy zewnątrzkomórkowo wytwarzają enzymy proteaza i lipaza. Brak aktywności amylolitycznej i pektynolitycznej. Najbardziej wyróżniającą cechą D. hansenii jest zdolność do wzrostu w obecności niezwykle wysokich stężeń soli (NaCl). Jest halofilem. Chociaż reakcja wzrostu na NaCl różni się w zależności od szczepu, większość szczepów rośnie w obecności 15% tej soli, a niektóre rosną nawet przy stężeniu 20–24%. Tolerancja soli D. hansenii jest największa przy pH bliskim 5,0 i maleje przy pH 3,0 i pH 7,0. Molekularne podstawy tolerancji soli u D. hansenii zostały szeroko zbadane i są powiązane ze zdolnością tych drożdży do akumulacji glicerolu w wysokich stężeniach wewnątrzkomórkowych jako substancji chroniącej. Znaczne ilości glicerolu są wydalane do środowiska zewnątrzkomórkowego, szczególnie w fazie stacjonarnej, ale są ponownie wykorzystywane po wyczerpaniu substratu glukozowego. Zbadano szlak produkcji glicerolu, który pochodzi z glukozy szlakiem EMP. Potrafi wewnątrzkomórkowo gromadzić i wydalać arabitol, ale jego wytwarzanie (na szlaku pentozofosforanowym) zachodzi przy braku stresu solnego.
Znaczenie D. hanseni powszechnie występuje we wszystkich rodzajach serów, w tym w serach miękkich oraz w solankach serów półtwardych i twardych Jest najczęściej występującym gatunkiem drożdży w kiełbasach niesiarczynowanych lub siarczynowanych, kiełbasach bez skóry i mielonej wołowiny Bierze udział w fermentacji piw dojrzewających w beczkach, takich jak Le Coq Imperial Stout z browaru Harveys w południowej Anglii. Prawdopodobnie albo unosi się on w powietrzu w browarze, albo jest wolno rosnącym składnikiem mieszanki drożdży domowych Jest odpowiedzialny za około 2% przypadków grzybicy skóry zwanej kandydozą Jest jednym z patogenów wywołujących chorobę Leśniowskiego-Crohna u ludzi Wytwarza mykotoksyny z grupy mykocyn, w celu zniszczenia konkurencyjnych gatunków drożdży Jest też grzybem wodnym. Ze względu na swoją odporność na sól występuje w wodach słonych jezior, np. w Wielkim Jeziorze Słonym w stanie Utah.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Saccharomycetaceae