Język jaćwiński (jaćwieski, jaćwięski) – wymarły język z zespołu języków bałtyckich określany jako zachodniobałtycki, którym posługiwali się Jaćwingowie.
Jaćwingowie, blisko spokrewnieni z Prusami, zaliczali się do Bałtów. W średniowieczu zamieszkiwali tereny Jaćwieży – dzisiejszej północno-wschodniej Polski (Podlasie, Suwalszczyzna), południowej-zachodniej Litwy, części północno-zachodniej Białorusi. Świadectwem języka jaćwieskiego jest najprawdopodobniej tzw. słowniczek Zinowa. Ślady języka jaćwińskiego zachowały się w toponimii i słownictwie języków litewskiego i białoruskiego oraz w polskich gwarach północno-wschodnich. Z języka jaćwińskiego pochodzą m.in. nazwy jezior i rzek: Hańcza, Netta, Necko, Sajno, Kolno, Rospuda, Serwy, Wigry, a także nazwiska Jeruć czy Dziądziak. Nie jest wykluczone, że język jaćwięski był językiem odmiennym od języka innych plemion pruskichK.T.Witczak, Jaćw.wurszajtis 'starzec-ofiarnik'. Przyczynek do identyfikacji(...), Acta-Baltico-Slavica, t.20:1989, s.339-342.
Przypisy
Bibliografia
Jerzy Nalepa: Połekszanie (Pollexiani) – Plemię Jaćwięskie u północno-wschodnich granic Polski, „Rocznik Białostocki”, t. VII: 1966, Warszawa, 1967, s. 7-33.
Jerzy Nalepa: Z badań nad jaćwieskimi relikatami onomastycznymi Połeksza, [w:] „Studia linguistica slavica baltica”, red. K.-O. Falk, Lund, 1966, s. 185-202. Obyczaje, języki, ludy świata. Encyklopedia PWN, Warszawa, 2007.
Język jaćwiński Kategoria:Języki zachodniobałtyckie Kategoria:Języki w średniowieczu Kategoria:Języki wymarłe w Europie