Zygmunt Kallenbach (ur. 30 kwietnia 1901 we Fryburgu, zm. 2 listopada 1988 w Genewie) – polsko-szwajcarski prawnik, bankowiec i społecznik, wieloletni prezes Fundacji im. Kościelskich.
Życiorys Urodził się w rodzinie szwajcarskiej, spolonizowanej od XVIII wieku. Jego ojcem był historyk literatury Józef Kallenbach, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor uniwersytetów: lwowskiego, fryburskiego, warszawskiego i wileńskiego, członek PAU i dyrektor Biblioteki Książąt Czartoryskich w Krakowie, badacz twórczości Mickiewicza, Krasińskiego i Słowackiego. Jego matką była Szwajcarka – Franciszka Stefania Pittet.
W latach 1918–1920 służył ochotniczo w Wojsku Polskim, brał udział w III powstaniu śląskim. Od 1918 był członkiem Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i uczestniczył w konspiracyjnym, patriotycznym ruchu zetowym.
W 1924 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach otrzymał posadę w lwowskim Banku Ziemian, w którym pracował do 1926. W latach 1926–1939 był zatrudniony w Państwowym Banku Rolnym najpierw we Lwowie, a następnie w jego oddziałach – warszawskim, poznańskim oraz krakowskim, w którym zajmował stanowisko dyrektora do wybuchu II wojny światowej.
Od wczesnej młodości angażował się w działalność społeczną. Do wrześniowej agresji Niemiec na Polskę pełnił funkcję wiceprezesa Unii Związków Zawodowych Pracowników Umysłowych w Warszawie. Był członkiem Komisji Porozumiewawczej Pracowników Umysłowych – organizacji obejmującej zrzeszenia pracowników państwowych, prywatnych, samorządowych i nauczycieli. Ponadto był radnym warszawskiej Tymczasowej Rady Miejskiej w czasie pierwszej prezydentury Stefana Starzyńskiego.
Po wybuchu wojny przedostał się do Rumunii, a następnie Szwajcarii. Zamieszkał w Genewie. W latach 1942–1944 pracował w Federalnym Biurze Statystycznym. Później od 1944 do 1974 był zatrudniony w genewskim Banque Pivot et Cie.
W okresie 1947–1985 był członkiem zarządu, a następnie prezesem Stowarzyszenia Polonia w Genewie. W 1957 założył szwajcarski oddział polskiej filii organizacji YMCA, którym kierował. Był też wiceprezesem polskiej filii YMCA w Londynie. Ponadto kierował sekcją szwajcarską Polskiego Towarzystwa Historyczno Literackiego z siedzibą w Paryżu. W latach 1963–1973 zasiadał w Komitecie Nagrody im. Anny Godlewskiej. Od 1967 do 1985 był także prezesem Fundacji im. Kościelskich w Genewie oraz członkiem rady paryskiego Funduszu Pomocy Niezależnej Literaturze i Nauce Polskiej.
Należał do najważniejszych postaci powojennej emigracji które zajmowały się pomocą twórcom – głównie pisarzom – w Polsce. Organizował zakrojoną na szeroką skalę wysyłkę książek naukowcom, bibliotekom i uniwersytetom. Opiekował się młodymi pisarzami, pomagając wielu z nich w trudnych początkach kariery. Za sprawą tej działalności nawiązał bliski kontakt i współpracę z paryskim Instytutem Literackim i Jerzym Giedroyciem. W 1981 został uhonorowany Nagrodą Przyjaźni „Kultury”. Natomiast w 1988, niedługo przed śmiercią, prezydent RP na uchodźstwie, Kazimierz Sabbat, odznaczył Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Bibliografia Zygmunt Kallenbach, Ludzie „Kultury” Kazimierz F. Vincenz, Nagroda imienia Anny Godlewskiej ufundowana przez syna Juliana 1963-1973, Oficyna Stanisława Gliwy, London 1974
Linki zewnętrzne Przemysław Waingertner, Konspiracja trzech pokoleń – Związek Młodzieży Polskiej „Zet” i ruch zetowy (1886-1996), wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2017, .
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Działacze polonijni Kategoria:Ludzie związani z bankowością w II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Uczestnicy III powstania śląskiego Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1988