Marek Maruszyński (ur. 6 marca 1946 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego, profesor nauk medycznych (1996); kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Naczyniowej (1996–2006); Dyrektor Wojskowego Instytutu Medycznego (2001–2005); Naczelny Chirurg Wojska Polskiego (1999–2006).
Życiorys Marek Maruszyński urodził się 6 marca 1946 w Krakowie. Absolwent z 1965 XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy w Warszawie. W 1965 rozpoczął służbę wojskową jako słuchacz Wydziału Lekarskiego w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W czasie studiów był wiceprzewodniczącym Studenckiego Towarzystwa Naukowego. W 1971 uzyskał dyplom tej uczelni z wyróżnieniem – nagrodą i medalem Ministra Obrony Narodowej i został promowany na podporucznika. Staż podyplomowy odbył w Instytucie Kształcenia Podyplomowego WAM w Warszawie i tutaj w 1972 jako wolontariusz rozpoczął naukę chirurgii pod kierunkiem prof. Franciszka Smolarka w II Klinice Chirurgicznej 2 Centralnego Szpitala Klinicznego WAM. W tym samym roku otrzymał przydział służbowy do Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie pełnił służbę na stanowisku lekarza ambulatorium. Od 1974 pełnił służbę w Centralnym Szpitalu Klinicznym Wojskowej Akademii Medycznej na stanowiskach: asystenta; adiunkta; docenta; oraz kierownika Kliniki Chirurgii. W 1978 uzyskał stopień naukowy doktora broniąc pracy pt.: „Farmakologiczna blokada wegetatywna w postrzałowych obrażeniach płuc”. W 1984 uzyskał stopień doktora habilitowanego, rozprawa pt.: „Wartość badań biochemicznych i morfologicznych wycinków mięśnia szkieletowego w przewlekłym niedokrwieniu kończyn dolnych” z I nagrodą za najlepszą rozprawę habilitacyjną, która została nagrodzona przez szefa Sztabu Generalnego WP za najlepszą rozprawę habilitacyjną w roku akademickim.
W 1996 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk medycznych. W latach 1997–2001 był profesorem Instytutu Chirurgii CSK WAM, a od maja 2001 kierował tym szpitalem. W latach 1995–2006 kierował Kliniką Chirurgii Naczyniowej. W sierpniu 2001 został powołany przez ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego na krajowego konsultanta w dziedzinie chirurgii w celu realizacji zadań związanych z obronnością w czasie wojny i pokoju. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko komendanta CSK WAM, pełniąc jednocześnie obowiązki kierownika macierzystej Kliniki Chirurgicznej. W roku 2002 został awansowany do stopnia generała brygady przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego.
W 2003 został pierwszym Dyrektorem Wojskowego Instytutu Medycznego, którym był do 2005. W latach 1999–2006 pełnił funkcję Naczelnego Chirurga Wojska Polskiego. W latach 1997–2000 prezes Polskiego Towarzystwa Flebologicznego. W okresie pełnienia służby zawodowej był promotorem w 6 przewodach doktorskich, recenzował 4 prace habilitacyjne i 10 prac doktorskich. Był delegatem Polski w stałym komitecie NATO – Reseearch Technology Organization (Human Factor). Uczestniczył w pracach redakcyjnych czasopism: „Przegląd Flebologiczny”; „Chirurgia Polska”; „British Medical Journal” oraz współzałożyciel i redaktor działu edycji polskiej „Lekarz wojskowy” – jako zastępca redaktora naczelnego. Członek Komitetu Nauk Klinicznych Polskiej Akademii Nauk i Rady Naukowej Grupy LuxMED. Od 2005 do 31 stycznia 2006 był radcą Ministra Obrony Narodowej. W marcu 2005 był organizatorem wizyty w Wojskowym Instytucie Medycznym biskupa polowego Wojska Polskiego gen. bryg. Tadeusza Płoskiego. W roku 2006 po ukończeniu 60 roku życia zakończył zawodową służbę wojskową. 15 sierpnia 2006 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wręczył mu wraz z grupą generałów list okolicznościowy w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej.
Na emeryturze w latach 2006–2011 kierował dalej Kliniką Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej i Naczyniowej. Od roku 2011 kierował Kliniką Chirurgii Naczyniowej i Endowaskularnej, gdzie był do 31 grudnia 2016. W latach 2007–2010 był biegłym sądowym Sądu Okręgowego Warszawa w dziedzinie chirurgia naczyniowa. Konsultant Krajowy ds. obronności Wojskowej Służby Zdrowia z kadencją do 17 października 2024. Wykonał 25 tysięcy operacji. Członek Honorowy Polskiego Towarzystwa Flebologicznego oraz Sekcji Wojskowej Towarzystwa Chirurgów Polskich. Współtwórca Cyfrowego Centrum Zdrowia i iwylecz24.pl. Dorobek naukowy generała profesora to ok. 300 prac, które zostały opublikowane w czasopismach medycznych krajowych i zagranicznych.
Awanse podporucznik – 1970 porucznik – 1972 kapitan – 1976 major – 1980 podpułkownik – 1984 pułkownik – 1988 generał brygady – 2002
Ordery, odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Missio Reconcilationis Złoty Krzyż Zasługi Medal „Milito Pro Christo” Dyplomem Benemerendi Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” medal Zasłużony dla Warszawy Srebrny medal im. Ludwika Rydygiera Odznaka pamiątkowa z okazji Jubileuszu 50-lecia Szpitala przy Szaserów Odznaka pamiątkowa Wojskowego Instytutu Medycznego – 2001, ex officio i inne
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne gen. bryg. w st. spocz. prof. dr. hab. n. med. Marek Maruszyński – fotografia (2016) gen. bryg. w st. spocz. prof. dr. hab. n. med. Marek Maruszyński – fotografia (2012)
Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Medycznej Kategoria:Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Milito Pro Christo Kategoria:Ludzie związani z Wojskowym Instytutem Medycznym Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Polscy lekarze wojskowi Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Wojskowi związani z Łodzią Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Warszawą