W 2003 został pierwszym Dyrektorem Wojskowego Instytutu Medycznego, którym był do 2005. W latach 1999–2006 pełnił funkcję Naczelnego Chirurga Wojska Polskiego. W latach 1997–2000 prezes Polskiego Towarzystwa Flebologicznego. W okresie pełnienia służby zawodowej był promotorem w 6 przewodach doktorskich, recenzował 4 prace habilitacyjne i 10 prac doktorskich. Był delegatem Polski w stałym komitecie NATO – Reseearch Technology Organization (Human Factor). Uczestniczył w pracach redakcyjnych czasopism: „Przegląd Flebologiczny”; „Chirurgia Polska”; „British Medical Journal” oraz współzałożyciel i redaktor działu edycji polskiej „Lekarz wojskowy” – jako zastępca redaktora naczelnego. Członek Komitetu Nauk Klinicznych Polskiej Akademii Nauk i Rady Naukowej Grupy LuxMED. Od 2005 do 31 stycznia 2006 był radcą Ministra Obrony Narodowej. W marcu 2005 był organizatorem wizyty w Wojskowym Instytucie Medycznym biskupa polowego Wojska Polskiego gen. bryg. Tadeusza Płoskiego. W roku 2006 po ukończeniu 60 roku życia zakończył zawodową służbę wojskową. 15 sierpnia 2006 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wręczył mu wraz z grupą generałów list okolicznościowy w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Marek Maruszyński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.