thumb|240px|Budynek mieszkalny Ogończyka-Blocha i Mazalona w Gdyni w okresie okupacji niemieckiej Polski Leon Mieczysław Mazalon, ps. „Maksba”, „Lech” (ur. 9 lutego 1902 w Chełmiczkach, zm. 26 kwietnia 1973 w Gdyni) – polski inżynier architekt, nauczyciel akademicki oraz uczestnik powstań wielkopolskiego i warszawskiego.
Życiorys Jego rodzicami byli Andrzej i Franciszka z d. Wojdyłło. W 1918 ukończył szkołę powszechną w Wągrowcu. W grudniu tego samego roku przystąpił ochotniczo do powstania wielkopolskiego, w którym uczestniczył do jego zakończenia w 1919. Walczył w szeregach 2. Pułku Ułanów Wielkopolskich.
W 1922 rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Po dwóch latach i ukończeniu szkoły w randze porucznika podjął studia architektoniczne na Politechnice Gdańskiej. Jeszcze jako student uczestniczył w budowie Gdyni. W 1928 ukończył studia z dyplomem inżyniera architekta i zaraz potem założył własne biuro inżynieryjno-budowlane. W 1929 wszedł do zarządu niedawno powołanego w Gdyni Koła Architektów Polskich. Pełnił w nim funkcję skarbnika. Później został członkiem SARP.
Od 1926 wykonywał różne prace architektoniczno-budowlane na rzecz rozbudowywanej Gdyni – miasta i portu. Przed wybuchem II wojny światowej w 1939 uczestniczył w budowie fortyfikacji polskich na Helu, m.in. magazynów na amunicję. Wskutek tego jego nazwisko znalazło się na niemieckiej liście proskrypcyjnej osób przeznaczonych do aresztowania i zgładzenia. Po agresji Niemiec na Polskę zatem musiał opuścić miasto. Jako członek
Podczas okupacji przebywał w Warszawie. Od razu przyłączył się do konspiracyjnego ruchu oporu. Jako członek Kedywu Armii Krajowej kierował tajną produkcją uzbrojenia. Należał do Zgrupowania „Krybar”. Podczas powstania warszawskiego kierował produkcją granatów w opuszczonej fabryce Gerlacha przy ul. Tamka. Po kapitulacji powstania opuścił miasto razem z ludnością cywilną.
W maju 1945 powrócił do Gdyni i wziął udział w odbudowie miasta i portu. W 1950 rozpoczął pracę dydaktyczną na Politechnice Gdańskiej, początkowo na Wydziale Architektury, a następnie w Katedrze Budownictwa Żelbetonowego. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.
Mieszkał w małym domu w al. Piłsudskiego 4. Usytuowany na skraju Kamiennej Góry domek, znajdował się niedaleko bulwaru i morza. Po śmierci spoczął na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (sektor 5, rząd 12, nr grobu 29).
Dokonania Willa Kazimierza Gilewskiego w Gdyni przy ul. Matejki 9 (1936) – współautor: Stanisław Ziołowski Willa Guttmanów w Gdyni przy ul. Sienkiewicza 38 (1936) – współautor: Stefan Koziński Budynek mieszkalny Ogończyka-Blocha i Mazalona w Gdyni przy ul. Świętojańskiej 122 (1936–1937) – współautor: Stefan Koziński Kamienica Franciszki Willmowej w Gdyni przy ul. Krasickiego 40 (1939)
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Wielkopolski Krzyż Powstańczy (1960) Krzyż Armii Krajowej Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”
Przypisy
Bibliografia Leon Mazalon, SARP Leon Mazalon, Muzeum Powstania Warszawskiego
Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Pochowani na cmentarzu Witomińskim w Gdyni Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Żołnierze Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej