Siarczek baru – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczków, sól kwasu siarkowodorowego i baru na II stopniu utlenienia. Stosowany jako prekursor większości innych pochodnych baru.
Budowa cząsteczki Siarczek baru to związek jonowy, krystalizuje w układzie regularnym (grupa przestrzenna Fm3m).
Otrzymywanie Siarczek baru otrzymuje się w wysokotemperaturowej redukcji siarczanu baru (np. w postaci minerału barytu) węglem:
Można otrzymać go także przez bezpośrednie ogrzewanie siarki z barem w atmosferze inertnej:
Kolejną metodą syntezy jest redukcja metanem w wysokiej temperaturze:
Właściwości Właściwości fizyczne Ciało stałe o postaci szarego proszku lub bezbarwnych kryształów, o zapachu zgniłych jaj. Wykazuje fosforescencję, podobnie jak niektóre inne siarczki, m.in. cynku i wapnia.
Właściwości chemiczne W roztworach wodnych, podobnie jak większość siarczków berylowców, przechodzi w wodorosiarczek:
Otrzymany roztwór jest silnie zasadowy.
BaS jest wykorzystywany do otrzymywania wielu innych soli baru, m.in. poprzez reakcję z kwasem zawierającym docelowy anion, w wyniku czego oprócz soli powstaje siarkowodór. Przykładowa reakcja z kwasem chlorowodorowym:
W reakcji z dwutlenkiem węgla w temp. tworzy węglan baru i siarkowodór:
można otrzymać także poprzez reakcję BaS z węglanem sodu w temp. :
Reaguje z silnymi zasadami, tworząc wodorotlenek baru:
Historia Siarczek baru został pierwotnie otrzymany przez XVII-wiecznego włoskiego alchemika Vincenzo Cascariolo w opisanej wyżej redukcji barytu węglem w wysokiej temperaturze. Znalazł on fragment barytu na górze w okolicach Bolonii (stąd późniejsza nazwa barytu – „kamień boloński”), a następnie poddał go rozdrobnieniu i kalcynacji z węglem, po czym uformował z powstałego proszku figurki zwierząt, które świeciły w ciemnościach.
Cascariolo zaprezentował swoje odkrycie wielu uczonym tamtych czasów. Wzbudziło ono znaczne zainteresowanie we Włoszech. O kamieniu pisali Galileusz, , i . Emisja światła przez ten minerał stała się przedmiotem sporu między Galileuszem a Licetiuszem – Licetiusz uważał, że Księżyc świeci na podobnej zasadzie, co kamień boloński, a Galileusz utrzymywał, że odbija światło słoneczne. Mechanizm stojący za zjawiskiem odkrytym przez Cascariolo stał się szeroko omawianym tematem pośród naukowców XVII i XVIII wieku.
Właściwości luminescencyjne barytu wspomniane są w powieści „Cierpienia młodego Wertera” Goethego: Opowiadają, że kamień boloński, wystawiony na słońce, wciąga jego promienie i potem świeci w nocy przez czas pewien.
Współcześnie świecenie „kamienia bolońskiego” wyjaśnione jest fosforescencją powstałego w procesie podgrzewania z węglem siarczku baru. Związek ten jest zapewne pierwszym otrzymanym syntetycznie fosforescencyjnym siarczkiem.
Zastosowanie Stosowany w produkcji i jako opóźniacz palenia. W garbarstwie używany jako odczynnik do usuwania sierści ze skór. BaS znajduje zastosowanie w syntezie białego barwnika litoponu i czystego siarczanu baru (znanego komercyjnie jako blanc fixe lub biel barytowa), również wykorzystywanego jako biały barwnik, a także w roli wypełniacza.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Siarczki Kategoria:Związki baru