Pajęczynowiec mocarny (Botryobasidium robustius Pouzar & Hol.-Jech) – gatunek grzybów z typu podstawczaków (Basidiomycota).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Botryobasidium, Botryobasidiaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1967 r. Zdeněk Pouzar i Věra Holubová-Jechová na drewnie topoli czarnej w Czechach i nadana przez nich nazwa naukowa jest aktualna. Polską nazwę podał internetowy atlas grzybów
Morfologia Owocnik Rozpostarty, gładki, białawy do bladoszarego lub ochrowego. Hymenofor błonkowaty lub filcowaty. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny, strzępki jedno-przegrodowe, strzępki w subhymenium grubościenne, o szerokości 5–8 µm, bezbarwne, strzępki substratowe grubościenne, o szerokości 8-10 µm, nieinkrustowane. Cystyd brak. Podstawki prawie cylindryczne, 15–18 × 8–10 µm, z 6 sterygmami, bez sprzążek u podstawy. Bazydiospory łódeczkowate do migdałowatych (6–)7–9 × 3–4 µm, gładkie, cienkościenne, bezbarwne, niecyjanofilne. Stadium konidialne tworzące poduszkowate plamy, ochrowe do rdzawobrązowych, konidia bezbarwne do żółtawych, grubościenne, kuliste, 13–17 × 13–15 µm, pochodzące z kulistych brodawkowatych komórek konidiogennych rosnących na konidioforach.
Występowanie i siedlisko Podano jego stanowiska w niektórych krajach Europy, w jednym rejonie Ameryki Północnej i na dwóch wyspach Oceanu Indyjskiego. Brak go w opracowanej w 2003 r. przez Władysława Wojewodę „Krytycznej liście wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski”, ale podano jego stanowiska w późniejszych latach. W internetowym atlasie grzybów znajduje się na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pajęczynowcowate