Pajęczynowiec mocarny (Botryobasidium robustius Pouzar & Hol.-Jech) – gatunek grzybów z typu podstawczaków (Basidiomycota).

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Botryobasidium, Botryobasidiaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisali go w 1967 r. Zdeněk Pouzar i Věra Holubová-Jechová na drewnie topoli czarnej w Czechach i nadana przez nich nazwa naukowa jest aktualna. Polską nazwę podał internetowy atlas grzybów

Morfologia Owocnik Rozpostarty, gładki, białawy do bladoszarego lub ochrowego. Hymenofor błonkowaty lub filcowaty. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny, strzępki jedno-przegrodowe, strzępki w subhymenium grubościenne, o szerokości 5–8 µm, bezbarwne, strzępki substratowe grubościenne, o szerokości 8-10 µm, nieinkrustowane. Cystyd brak. Podstawki prawie cylindryczne, 15–18 × 8–10 µm, z 6 sterygmami, bez sprzążek u podstawy. Bazydiospory łódeczkowate do migdałowatych (6–)7–9 × 3–4 µm, gładkie, cienkościenne, bezbarwne, niecyjanofilne.