Szafran – polski mobilny system wspomagania dowodzenia na szczeblu korpusu, dywizji, brygady i batalionu wojsk lądowych. Opracowany i produkowany przez PIT-Radwar.
Charakterystyka mały|Wóz dowodzenia z systemem Szafran. (Łowcza-3KS) Początki prac na systemem to koniec XX w., od tego czasu jest modernizowany. Opracowany do wspomagania pracy sztabu, zapewnia monitorowanie bieżącej sytuacji operacyjno-taktycznej. Współdziała z zautomatyzowanymi systemami dowodzenia, rozpoznania i kierowania ogniem różnych rodzajów sił zbrojnych RP i NATO. Jest złożony z wozów dowodzenia odpowiednich szczebli i dedykowanego im oprogramowania. Pracuje w oparciu o lokalne sieci łączności, rozwijane na stanowiskach dowodzenia wymienionych szczebli i połączone kanałami wydzielonymi z systemu łączności związku taktycznego. Przedstawia bieżącą sytuację taktyczną; pozycje wojsk własnych, sojuszniczych i nieprzyjaciela za pomocą standardowych w NATO znaków taktycznych z wykorzystaniem grafiki operacyjnej do wyświetlania map i prowadzenia analiz.
W 2005 system został zaimplementowany do kołowego wozu dowodzenia Łowcza-3K, w którym dodano czwarte stanowisko operatorskie, niezbędne do pracy w systemie wspomagania dowodzenia wojsk lądowych. Wóz w tej wersji nosi nazwę Łowcza-3KSAndrzje Kiński. Nowości Stokrotki′05. „Nowa Technika Wojskowa”. 12/2005, s. 28, grudzień 2005. Warszawa: Magnum-X..
Możliwości funkcjonalne monitorowanie bieżącej sytuacji operacyjno-taktycznej i jej zobrazowanie na tle mapy cyfrowej, analiza terenu w oparciu o mapy cyfrowe i numeryczny model terenu, sporządzanie, zarządzanie i wymiana dokumentów sztabowych w postaci graficznej i tekstowej, sporządzanie planów/modelowanie zamiaru operacji (warianty działań), obliczanie stosunków sił, opracowywanie i wymiana wiadomości sformatowanych (ADatP-3).
Zobrazowanie sytuacji operacyjno-taktycznej tworzenie i prezentacja sytuacji operacyjno-taktycznej z wykorzystaniem znaków i symboli zgodnych ze standardem APP-6A, sterowanie zobrazowaniem sytuacji poprzez możliwość wyświetlania map o różnej skali, aktywację i ukrywanie warstw graficznych, na których odwzorowane są poszczególne fazy operacji, opracowanie uzupełniających graficznych dokumentów sztabowych, łatwa lokalizacja na mapie obiektów geograficznych za pomocą skorowidza nazw geograficznych.
Analiza terenu określanie zakresu widoczności wzrokowej, wykreślanie stref zalewowych, wykreślanie rzeźby terenu, wykreślanie przekrojów/profili terenu, wyznaczanie azymutów, wyznaczanie odległości pomiędzy punktami.
Cechy użytkowe korzystanie z systemu łączności związku taktycznego, integracja z systemami wspomagania dowodzenia i kierowania środkami walki rodzajów sił zbrojnych, interoperacyjność z systemami wspomagania dowodzenia krajów NATO, możliwość rozszerzania infrastruktury sprzętowej i programowej, zastosowanie nowoczesnych technologii informacyjnych, zastosowanie COTS w zakresie sprzętu i oprogramowania, standardowe protokoły komunikacyjne, standardowe systemy operacyjne (MS Windows, Solaris), pakiet biurowy MS Office, serwer bazy danych oparty na IBM (Informix Dynamic Server), temperatura pracy głównych elementów systemu od -30°C do +55°C, temperatura przechowywania od -30°C do +65°C, praca w trudnych warunkach atmosferycznych (deszcz, śnieg, pył), możliwość pracy w warunkach użycia broni masowego rażenia, praca na postoju (i w ruchu niektórych komponentów systemu) System posiada możliwość wymiany w czasie rzeczywistym Jednostek własnych, przeciwnika, organizacji cywilnych i paramilitarnych, także nowopowstających (w trakcie symulacji), Struktur wojsk oraz ich zmiany (w trakcie symulacji), Położenia wojsk i innych organizacji na mapie oraz zmiany (w trakcie symulacji), Pełnego stanu logistycznego jednostek oraz innych organizacji oraz zmiany (w trakcie symulacji).
W praktyce Po raz pierwszy testowe elementy systemu wykorzystano w ćwiczeniach w 2001, a w 2004 pierwsze kompletne prototypy systemu trafiły do 12 Dywizji Zmechanizowanej. W 2010 system był na wyposażeniu m.in. 12 Dywizji Zmechanizowanej, 11 Dywizji Kawalerii Pancernej, 1 Dywizji Zmechanizowanej i 16 Dywizji Zmechanizowanej.
W 2012 podczas ćwiczeń dowódczo sztabowych 12 DZ na poligonie w Drawsku Pomorskim o kryptonimie Rosomak-12, wykorzystano system do szkolenia się z logistyki działań bojowych w trudnym terenie. Ćwiczący dowódcy i sztabowcy, mogli kierować dużymi siłami bez udziału realnego wojska, a jedynym sprzętem jaki rozmieszczono na poligonie były wozy dowódczo-sztabowe.
W listopadzie 2015 podczas ćwiczeń Compact Eagle 2015, podstawowym systemem wsparcia ćwiczonego dowodzenia siłami NATO była zmodernizowana wersja systemu, współdziałająca z natowskim systemem symulacyjnym JTLS. Wziął w nich udział przede wszystkim Wielonarodowy Korpus Północ-Wschód, który dowodził w scenariuszu operacyjnym siłami NATO, podczas symulowanej operacji realizowanej w oparciu o zobowiązania Artykułu V Paktu Północnoatlantyckiego.
W czasie ćwiczeń Anakonda 18, został rozwinięty w strukturach dowódczo-sztabowych Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód (WKPW). Dało to dowódcom możliwość sprawdzenia systemu w rzeczywistych warunkach dowodzenia Korpusem.
Modernizacja W 2020 Siły Zbrojne RP poinformowały, o planowanej modernizacji systemu dowodzenia w najbliższych latach. Ma zostać przystosowany do współpracy z nowoczesnymi rozwiązaniami używanymi w NATO. Modernizacja systemu ma obejmować nie tylko jego teleinformatyczną część, lecz również pojazdy, na których system jest instalowany.
Przypisy
Bibliografia Ewolucja wojskowych systemów teleinformatycznych. Konferencja łączności. Sieradz 2010. Praca zbiorowa. ISBN 978-83-89954-53-4
Kategoria:Dowodzenie Kategoria:Wojsko