Robert Allen Palmer (ur. 19 stycznia 1949 w Batley, zm. 26 września 2003 w Paryżu) – brytyjski piosenkarz softrockowy, najczęściej wiązany ze stylem biały soul.
Palmer zdobył dwie nagrody Grammy – w 1986 za najlepszy występ wokalny w stylu rock („Addicted To Love”) oraz w 1988 w tej samej kategorii („Simply Irresistible”). Otrzymał również nagrodę MTV Video Music Awards za najlepszy teledysk wykonawcy płci męskiej w 1986 („Addicted To Love”) i zwyciężył w plebiscycie czytelników magazynu „Rolling Stone” z 1990 w kategorii „najlepiej ubrana gwiazda rocka”. W 1987 i 1989 był nominowany do Brit Awards dla brytyjskiego solisty.
Życiorys Urodził się w Batley w hrabstwie West Yorkshire jako syn Anny Palmer i Charlesa Lesliego „Lesa” Palmera. Miał brata Marka. Gdy miał zaledwie kilka miesięcy, wraz z rodziną przeprowadził się na Maltę, gdzie jego ojciec pracował w wywiadzie brytyjskiej marynarki wojennej. W dzieciństwie kształtowały go muzyka bluesowa, soulowa i jazzowa, emitowana przez stację American Forces Network, a także gust muzyczny jego rodziców. Rodzina wróciła do Wielkiej Brytanii, gdy miał 12 lat.
Był nastolatkiem, gdy wraz z rodziną przeniósł się do Scarborough w hrabstwie North Yorkshire, gdzie uczęszczał do Scarborough Boy’s High School i Scarborough Technical College. Do swojego pierwszego zespołu, The Mandrakes, dołączył w wieku 15 lat. Rok później, po uzyskaniu sześciu świadectw egzaminu O-level, porzucił naukę i przez krótki czas studiował sztukę w Scarborough School of Art & Design, zanim podjął pracę w gazecie „Scarborough Evening News”. Według doniesień został zwolniony po tym, jak policja podczas nalotu na jego wynajmowany pokój znalazła „niedopałek skręta z marihuaną”.
Na początku kariery muzycznej śpiewał mieszankę rytm and bluesa i reggae. Popularność przyniosły mu zorientowane na pop piosenki, a w szczególności teledyski je promujące. Obdarzony urodą i elegancją, występował w nich w nienagannie skrojonych garniturach w otoczeniu zespołu instrumentalnego i chórku złożonego z jednakowo ucharakteryzowanych, długonogich dziewczyn. Jego nowy wizerunek stał się równie atrakcyjny dla dojrzałej męskiej i żeńskiej publiczności, do której ta muzyka była adresowana.
Jego przebojowy teledysk do utworu „Addicted to Love” z 1986 zapadł w pamięć dzięki występującym w nim modelkom – identycznie wyglądającym, o gładko zaczesanych włosach i pozbawionych emocji wyrazach twarzy – które udawały jego zespół akompaniujący. Podobną stylistykę utrzymano w klipach do piosenek: „I Didn’t Mean To Turn You On” (1986) i „Simply Irresistible” (1988). Jednak pierwotny zamysł był później parodiowany w wielu innych teledyskach, m.in. w „Wild Thing” Sama Kinisona, „Forever Your Girl” Pauli Abdul (gdzie w role te wcieliły się małe dziewczynki), „UHF” Weird Ala” Yankovica (gdzie kobiety miały dodatkowo wąsy i okulary) oraz „Man! I Feel Like A Woman!” Shanii Twain (w którym wystąpili modele płci męskiej).
19 stycznia 1970 zawarł związek małżeński z Susan Eileen Thatcher, z którą miał syna Jima (ur. 1978) i córkę Jane (ur. 1979). W 1993 doszło do rozwodu.
Zmarł 26 września 2003 na atak serca w wieku 54 lat. Został pochowany na cmentarzu w szwajcarskim Lugano.
Dyskografia Albumy studyjne 1974: Sneakin’ Sally Through the Alley 1976: Pressure Drop 1976: Some People Can Do What They Like 1978: Double Fun 1979: Secrets 1980: Clues 1983: Pride 1985: Riptide 1988: Heavy Nova 1990: Don’t Explain 1992: Ridin’ High 1994: Honey 1999: Rhythm & Blues 2003: Drive
Albumy koncertowe 1982: Maybe It’s Live 2001: Live at the Apollo 2010: At the BBC
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne strona oficjalna
Kategoria:Członkowie Blues Hall of Fame Kategoria:Laureaci Nagrody Grammy Kategoria:Laureaci MTV Video Music Awards Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Brytyjscy wokaliści rockowi Kategoria:Brytyjscy wokaliści popowi Kategoria:Brytyjscy wokaliści reggae Kategoria:Brytyjscy wokaliści soulowi