thumb|Catapion pubescens Catapion – rodzaj chrząszczy z rodziny pędrusiowatych i podrodziny Apioninae. Obejmuje 26 opisanych gatunków. Zamieszkują Palearktykę. Żerują na bobowatych.

Morfologia Chrząszcze o ciele długości od 1,5 do 2,5 mm. Ubarwienie mają czarne, czasem z czerwonawymi lub metalicznymi pokrywami. Oskórek porastają nigdzie niezagęszczone włoski (włosowate łuski), na międzyrzędach pokryw formujące po jednym lub dwóch szeregach.

Głowę cechują: lekko na przedzie wklęsłe do całkiem wypukłego czoło z punktowaniem i co najmniej ośmioma rowkami, okrągłe i wypukłe oczy, niskie i sięgające do połowy ich długości kile podoczne oraz środek ciemienia kontynuujący rzeźbę czoła aż poza wysokość środka oczu. Czułki zwieńczone są podługowato-owalnymi, dwukrotnie dłuższymi niż szerszymi buławkami. Zakrzywiony ryjek ma na spodzie zanikające ku tyłowi rowki. U samca osiąga od 0,9 do 1,23 długości przedplecza i po szczyt jest punktowany i owłosiony, a u samicy osiąga od 1 do 1,74 długości przedplecza oraz jest cieńszy i bardziej lśniący niż u płci przeciwnej.

Przedplecze bywa stożkowate, dzwonkowate lub prawie kwadratowe, o bokach w przedniej połowie ku przodowi lekko zbieżnych, a w tylnej równoległych do lekko zwężonych. Tylna jego krawędź wystaje w kierunku tarczki, a dołek przedtarczkowy ma bruzdkowatą formę. Naga tarczka miewa kształt od trójkątnego do prawie kwadratowego. Eliptyczne, najszersze pośrodku lub tuż przed nim pokrywy mają dobrze rozwinięte barki i dwukrotnie szersze od rzędów, mikrosiateczkowane międzyrzędy. Rząd pierwszy i szósty są na przedzie skrócone. Szczecinki wyspecjalizowane są na każdej pokrywie jedna lub dwie – jedna w tylnej ⅓ międzyrzędu siódmego, a opcjonalna druga na końcu międzyrzędu dziewiątego. Między biodrami środkowej pary występuje wąski odstęp. Odnóża mają pazurki z niewielkim ząbkiem nasadowym. U samca golenie są nieuzbrojone.

Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów około 1,4 raza dłuższy niż drugi; oba są przeciętnie wypukłe, a szew między nimi zatarty. Piąty widoczny sternit jest na tylnej krawędzi zaokrąglony u samicy i ścięty u samca. Wierzchołkowa listewka samczego pygidium jest równomiernie zakrzywiona. Genitalia samca mają tegmen o co najwyżej do połowy długości rozdzielonych wcięciem płatach parameroidalnych z wąskimi częściami błoniastymi u szczytu. Mocno zaokrąglone i silnie wystające prostegium przyrośnięte jest do wolnego pierścienia. Walcowaty, wydłużony, zakrzywiony płat środkowy edeagusa (prącie) ma szczyt w widoku bocznym krótko zagięty, temony bardzo krótkie, a endofallus pozbawiony sklerytów.

Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami żerującymi na bobowatych. Podawane są z koniczyn, lucern, przelotów, traganków i wilżyn. Larwy są endofagiczne i odżywiają się drążąc korytarze w szyjach korzeniowych, łodygach, ogonkach liściowych lub nerwach liści, w części przypadków powodując formowanie się galasów.

Rodzaj palearktyczny. Do fauny europejskiej należy 10 gatunków, z których pięć wykazano z Polski (zobacz: pędrusiowate Polski).

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1906 roku przez Friedricha Juliusa Schilsky'ego jako podrodzaj w obrębie rodzaju Apion. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Apion seniculus. W 1930 roku podrodzaj Apion (Pseudocatapion) wprowadzony został przez Hansa Wagnera. Podrodzaj ten klasyfikowano potem także w rodzaju Malvapion. W 1990 roku Miguel A. Alonso-Zarazaga wyznaczył Apion burdigalense gatunkiem typowym dla Pseudocatapion i zsynonimizował ów takson z Catapion, wyniesionym w tej samej publikacji do rangi osobnego rodzaju.

Do rodzaju zalicza się 26 opisanych gatunków:

Przypisy

Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1906 roku