Franciszek Wranik (ur. 19 sierpnia 1899 w Markowicach, zginął 27 lipca 1941 w KL Mauthausen) – powstaniec śląski, więzień niemieckich obozów zagłady.
Pochodził z Markowic. Od lutego 1919 członek Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Brał udział w akcji plebiscytowej. Podczas III powstania śląskiego służył w 12 kompanii 4 raciborskiego pułku piechoty.
Po podziale Śląska mieszkał w Biertułtowach. Był górnikiem – pracował w kopalni „Ignacy” w Niewiadomiu. Należał do aktywistów Związku Powstańców Śląskich. Był członkiem zarządu i skarbnikiem Związku Powstańców-Uchodźców z pow. raciborskiego. Przed wybuchem drugiej wojny światowej brał czynny udział w rozbijaniu zebrań niemieckich, w tym zebrania w Rydułtowach.
Po wkroczeniu Niemców został aresztowany przez władze okupacyjne. Więziony w Rybniku, Raciborzu i Rawiczu, następnie przekazany do KL Buchenwald, a stamtąd w marcu 1940 do KL Mauthausen, gdzie zginął.
Odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi Gwiazda Górnośląska
Bibliografia Jerzy Klistała, Martyrologium mieszkańców Ziemi Rybnickiej, Wodzisławia Śl., Żor, Raciborza w latach 1939-1945. Słownik Biograficzny - biogram Franciszka Wranika, Bielsko-Biała 2006, s. 447-448 Eryk Holona, Wranik Franciszek, w: Leksykon Ziemi Radlińskiej. Z tej i dla tej ziemi, t. 1, Radlin 2022, s. 336-337
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska Kategoria:Członkowie Związku Powstańców Śląskich Kategoria:Polskie ofiary niemieckich obozów koncentracyjnych Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Więźniowie KL Buchenwald Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen Kategoria:Zmarli w 1941 Kategoria:Żołnierze 4 Raciborskiego Pułku Piechoty