Neal Foulds (ur. 13 lipca 1963) – angielski zawodowy snookerzysta i sześciokrotny zwycięzca turniejów, w tym w 1986, w 1988 i w 1992, a także zaproszeniowego Pot Black w 1992 r. Był finalistą UK Championship 1986 i British Open w 1987, a także dotarł do półfinału trzech turniejów Masters i Mistrzostw Świata w 1987 r. Po przejściu na emeryturę Foulds został komentatorem BBC, a także jest członkiem zespołu prezenterów ITV i Eurosportu.

Kariera Syn zawodowego snookerzysty , zaczął grać w snookera w wieku 11 lat, a na początku lat 80. był już jednym z najlepszych graczy w swojej okolicy. Po zwycięstwie w krajowych mistrzostwach do lat 19 i pokonaniu w finale Johna Parrotta, Foulds w 1983 roku przeszedł na zawodowstwo.

Pod koniec sezonu zakwalifikował się do finałów Mistrzostw Świata już przy pierwszym podejściu. W pierwszej rundzie pokonał dwukrotnego mistrza Alexa Higginsa 10–9, a następnie w 1/8 finału uległ Dougowi Mountjoyowi 9-13. Dzięki temu zwycięstwu znalazł się na 30. miejscu w rankingu.

Foulds szybko piął się w rankingu w kolejnych sezonach i w ciągu czterech lat osiągnął 3. miejsce. W 1986 roku wygrał swój pierwszy turniej rankingowy, BCE International, pokonując w finale Cliffa Thorburna wynikiem 12–9. W tym samym sezonie był finalistą UK Championship, przegrywając ze Steve’em Davisem, a także dotarł do półfinału Mistrzostw Świata w 1987 roku, przegrywając 9-16 z Joe Johnsonem. Sezon 1987/88 rozpoczął na najwyższej w karierze pozycji, czyli trzeciej; dotarł w nim do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Snookerze 1988, w którym przegrał z Terrym Griffithsem, co zapewniło mu utrzymanie trzeciego miejsca w rankingu. Foulds zwyciężył także w turnieju , pokonując w finale Steve’a Davisa, choć wydarzenie to nie było punktowane aż do następnego roku.

Od tego momentu jednak zaczął mieć problemy, spadając o 17 miejsc na 20. pozycję w rankingu i stając w obliczu konieczności kwalifikacji do zawodów w kolejnym sezonie. Jednak sezon 1989/90 przyniósł mu odrodzenie i pomimo przegranej w pierwszej rundzie mistrzostw świata z , zdołał odzyskać miejsce w pierwszej szesnastce, a następnie pod koniec sezonu 1990/1 awansować na siódme miejsce.

W 1992 roku Foulds został koronowany na mistrza , a także wygrał edycję 1992, pokonując Nigela Bonda, Jimmy’ego White’a i w drodze do finału, w którym pokonał Jamesa Wattanę 252–176 w finale opartym na sumie punktów. mały|Foulds i Jimmy White w wywiadzie z Shaunem Murphym po jego zwycięstwie nad Markiem Allenem Choć udało mu się utrzymać miejsce w pierwszej szesnastce do końca sezonu 1993/4, a także obecność w Tourze do 2003, to swój ostatni mecz jako zawodnik Main Tour rozegrał 13 stycznia 2003 r., zanim w wieku 39 lat zakończył karierę sportową.

Foulds na krótko powrócił jako zawodnik w listopadzie 2011 r. na Mistrzostwach Świata Seniorów (w wieku 48 lat), zanim ostatecznie przegrał z .

W swojej karierze Foulds zaliczył 88 breaków stupunktowych.

Kariera komentatora Po przejściu na emeryturę Foulds pracował jako komentator stacji Eurosport, BBC i Sky Sports, a także współprowadzi wszystkie relacje z turniejów na kanale ITV4, gdzie przeprowadza wywiady z zawodnikami i komentuje mecze. W 2014 roku Foulds zagrał epizodyczną rolę, komentując fikcyjny mecz w kulminacyjnym momencie krótkometrażowego dramatu o snookerze „Extended Rest”.

Życie prywatne Foulds jest żonaty, ma syna i córkę. Kibicuje drużynie Queens Park Rangers.

Występy w turniejach w karierze Tournament 1983/84 1984/85 1985/86 1986/87 1987/88 1988/89 1989/90 1990/91 1991/92 1992/93 1993/94 1994/95 1995/96 1996/97 1997/98 1998/99 1999/00 2000/01 2001/02 2002/03 Ranking 30 23 13 3 3 20 13 6 4 14 25 28 21 30 34 40 73 71 78 Turnieje rankingowe LG Cup LQ SF 2R SF 1R 3R 2R QF 3R QF 3R 1R 2R 2R 1R LQ 1R LQ LQ LQ British Open NR 2R 2R F 3R 3R QF 2R 3R 1R 1R 3R 2R 1R QF LQ LQ LQ 1R LQ UK Championship NR LQ 3R F 1R 2R 2R 3R QF 1R 1R 1R 2R 1R 3R 1R LQ 1R LQ LQ Welsh Open nie rozegrano 3R 3R 1R 2R 2R 1R 1R 1R LQ LQ LQ LQ European Open nie rozegrano 1R QF QF 3R 1R 1R 1R 1R LQ NH LQ NH LQ LQ Irish Masters nierankingowy LQ Scottish Open A 1R SF W 2R 2R 3R NH 1R QF 2R 3R 1R 2R LQ LQ LQ LQ LQ World Championship 2R 1R 1R SF QF 1R QF 2R 2R QF 2R LQ 1R LQ LQ LQ LQ LQ LQ LQ Turnieje nierankingowe Scottish Masters A A A A QF NH A A QF W QF A LQ A A A A A A A The Masters A A A 1R 1R SF A QF SF 1R SF A A A A A A A A A Premier League A NH F RR RR RR RR RR A A A A A A A A A A A Dawne turnieje rankingowe Canadian Masters NH nierankingowy LQ nie rozegrano Hong Kong Open nierankingowy NH QF nie rozegrano NR NR nie rozegrano Classic LQ LQ QF 1R 2R 2R 1R SF 2R nie rozegrano Tournament NH 1R MR NR nie rozegrano nie rozegrano NR A 3R 3R 1R 1R LQ LQ 1R nie rozegrano German Open nie rozegrano 1R LQ LQ NR nie rozegrano Malta Grand Prix nie rozegrano nierankingowy LQ NR NH China Open nie rozegrano NR LQ LQ LQ LQ NH Thailand Masters nierankingowy NH 2R QF 2R 1R 2R LQ 1R 1R 1R LQ LQ LQ LQ NR Dawne turnieje nierankingowe UK Championship 1R nie rozegrano International Masters RR rankingowy NH A NH QF nie rozegrano A nie rozegrano NH A A A SF A nie rozegrano NH QF nie rozegrano Canadian Masters NH A A SF R nie rozegrano nie rozegrano W rankingowy nie rozegrano NH 1R SF SF nie rozegrano nie rozegrano RR A A nie rozegrano NH 2R F 1R F SF nie rozegrano London Masters nie rozegrano QF A A nie rozegrano Shoot-Out nie rozegrano 4R nie rozegrano nie rozegrano 2R nie rozegrano Thailand Masters A A A A NH Ranking SF rankingowy NR Hong Kong Challenge A A A QF QF F NH A 1R nie rozegrano nie rozegrano QF nie rozegrano nie rozegrano A A 1R 1R A nie rozegrano Belgian Challenge nie rozegrano 1R nie rozegrano Kent Classic NH QF A A A A NH 1R nie rozegrano nie rozegrano QF A nie rozegrano Belgian Masters nie rozegrano A F QF NH A nie rozegrano Irish Masters A A A A F QF A A 1R 1R A A A A A A A A A R Pot Black A QF A nie rozegrano QF W 1R nie rozegrano A QF QF W QF A A W F QF QF QF QF SF QF A A NH

Finały w karierze Finały rankingowe: 3 (1-2) Legenda UK Championship (0–1) Inne (1–1) Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Zwycięzca 1. 1986 International Open Cliff Thorburn 12–9 Finalista 1. 1986 UK Championship Steve Davis 7–16 Finalista 2. 1987 British Open Jimmy White 9–13

Finały nierankingowe: 12 (5-7) Finały Pro-am: 3 (2-1) Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Zwycięzca 1. 1983 Warners Open 4–0 Zwycięzca 2. 1984 Pontins Spring Open Doug Mountjoy 7–4 Finalista 1. 1998 Pontins Spring Open 0–7

Finały drużynowe: 2 (2-0) Rezultat Rok Turniej Zespół/partner Przeciwnicy w finale Wynik Zwycięzca 1. 1988 PucharNarodów Anglia Australia Zwycięzca 2. 1989 Puchar Narodów (2) Anglia Reszta świata

Finały amatorskie: 1 (1-0) Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Zwycięzca 1. 1982 Mistrzostwa Wielkiej Brytanii do lat 19 Jan Parrott 3–2

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Urodzeni w 1963 Kategoria:Angielscy snookerzyści