Kazimierz Jarocki (ur. 13 września 1898 w Baku, zm. 13 października 1970 w Słupsku) – polski aktor teatralny i filmowy.
Życiorys W 1918 roku w Kijowie zdał egzamin maturalny, a następnie rozpoczął w Warszawie studia prawnicze. W 1924 roku zdał egzamin aktorski ZASP. W latach 1924–1927 występował w Łodzi, w Teatrze Miejskim (do 1926) oraz Teatrze Popularnym (1926–1927). Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie grał w Teatrach: Letnim, Nowym oraz Narodowym (1927–1933) oraz Teatrze 8:15 (1934–1937). W międzyczasie występował również w Teatrze Miejskim w Lublinie (1933–1934).
Do 1939 roku grywał dorywczo, pracując jednocześnie w Państwowych Zakładach Inżynierii. Podczas II wojny światowej był zatrudniony w warszawskiej Izbie Rzemieślniczej. Po zakończeniu walk początkowo pracował jako urzędnik oraz trudnił się handlem. Na scenę wrócił w sezonie 1950/1951, występując w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. W kolejnych latach grał: w Teatrze Małym w Łodzi (1951–1953), Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1955–1956), Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie (1956–1957), Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie (1957–1958). Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1958–1967) oraz – do końca życia – w filii koszalińskiego teatru w Słupsku.
Filmografia 1926: Dzwony wieczorne. Róże i kolce zakazanej miłości – podporucznik Karol Render 1930: Janko Muzykant 1931: Dziesięciu z Pawiaka 1932: Księżna Łowicka 1932: Głos pustyni 1952: Młodość Chopina – kelner wiedeński
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ludzie urodzeni w Baku Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy urzędnicy Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1970