Ireneusz Karamon (ur. 21 marca 1941 w Marianówce, zm. 7 listopada 2014 w Durbanie) – polski aktor teatralny i filmowy, działacz emigracyjny.
Życiorys W 1966 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski. W kolejnych latach był członkiem zespołów: Teatru Ziemi Gdańskiej w Gdyni (1966–1969), Teatru Lubuskiego w Zielonej Górze (1969–1975), Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1975) oraz Teatru Powszechnego w Łodzi (1976–1980). Wystąpił także w dwóch spektaklach Teatru Telewizji (1970, 1978) oraz czterech słuchowiskach Teatru Polskiego Radia (1964–1974).
W 1981 roku wyemigrował do Republiki Południowej Afryki. Tam zaangażował się w działania środowisk polonijnych, m.in. będąc prezesem Związku Polaków w Natalu (1989–1993).
Filmografia Kaszëbë (1970) - Skwiercz Zabijcie czarną owcę (1971) - Antoś Piżama (1971) - kolega Staśka Meta (1971) - sprzedawca noży Trzeba zabić tę miłość (1972) - mężczyzna w urzędzie zatrudnienia Kwiat paproci (1972) Najważniejszy dzień życia (1974) - górnik Kolbusz (odc. Katastrofa) Pokój z widokiem na morze (1977) - urzędnik Podróż do Arabii (1979) Pałac (1980) - chłop z obrazem Gorączka (1980) - barman Przyjaciele (1981) - odc. 3 Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (1981) - policjant Glass (odc. 6) Źródło:.
Spektakle Teatru Telewizji Śmierć gubernatora (1970) - Prefekt policji Pojedynek (1978) - Ordynans
Źródło:.
Nagrody i odznaczenia 1969 – Wyróżnienie na XI Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu z rolę w spektaklu Bracia Zdzisława Wróbla 1975 – Lubuska Nagroda Kulturalna II stopnia 1976 – Nagroda na II Opolskich Konfrontacjach Teatralnych za rolę Sajetana Tempe w Szewcach Witkacego 1997 – Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej „za zasługi w propagowaniu kultury polskiej”.
Przypisy
Kategoria:Działacze polonijni Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Polacy w Południowej Afryce Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2014