Rocco Scott LaFaro (ur. 3 kwietnia 1936 w Newark, zm. 6 lipca 1961 w Senece) – amerykański kontrabasista jazzowy. Wirtuoz oraz innowator gry na tym instrumencie.
Życiorys Kiedy miał pięć lat, jego wywodząca się z Włoch rodzina przeprowadziła się z Newark do Genevy w stanie Nowy Jork. Jego ojciec, Joseph, był skrzypkiem, który grał w orkiestrach Paula Whitemana oraz Tommy’ego i Jimmy’ego Dorseyów, a w Genevie prowadził zespół w klubie kolacyjnym. Scott miał cztery siostry. W wieku dziesięciu lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Kiedy w 1950 podjął edukację w szkole średniej, grał już także na saksofonie tenorowym i klarnecie basowym. Kontrabasem zainteresował się, będąc członkiem orkiestry szkolnej. Kontrabasistka zespołu, Gail Brown, nauczyła go pozycji akordów. On jednak pozostał przy saksofonie do czasu odniesienia kontuzji podczas meczu koszykówki w 1953, wskutek której przez pewien okres miał problemy z zadęciem. Niedługo później w tym samym roku usłyszał w lokalnym klubie grę Leroya Vinnegara, co odnowiło jego zainteresowanie kontrabasem.
Jeszcze przed ukończeniem szkoły w 1954 grywał w okolicznych klubach nocnych zarówno na saksofonie tenorowym jak kontrabasie. Po trzymiesięcznej nauce w Ithaca College dołączył do grupy puzonisty Buddy’ego Morrowa i pozostał w niej do września 1956. Kilka tygodni później został członkiem zespołu trębacza Cheta Bakera, występując w nim do 1958. W tym czasie jego gra zafascynowała pianistę i wibrafonistę Victora Feldmana, który zaprosił go do nagrania albumu The Arrival of Victor Feldman.
Po rozstaniu z Bakerem na kilka miesięcy wyjechał do Los Angeles, gdzie pracował nad swoim warsztatem instrumentalnym z saksofonistą Herbem Gellerem. Miałem wtedy kłopoty ze znalezieniem pracy – powiedział – a poza tym bardzo potrzebowałem ćwiczenia. Jego sytuacja zmieniła się jeszcze w 1958 dzięki grze na płycie Feldmana. Otrzymał bowiem zaproszenia do udziału w sesjach nagraniowych z pianistą Hamptonem Hawesem, gitarzystą Barneym Kesselem, wibrafonistą Calem Tjaderem i saksofonistą Stanem Getzem. Przez krótki czas współpracował z pianistą Paulem Bleyem. Zagrał kilka koncertów z Theloniousem Monkiem i przyszłym koryfeuszem free jazzu, saksofonistą Ornettem Colemanem, z którym nagrał również płyty.
W 1959 wszedł do składu tria pianisty Billa Evansa, rozpoczynając swój ostatni, ale najbardziej twórczy etap kariery. Był wybitnym improwizatorem, kładł nacisk na wysokie dźwięki i potrafił grać w bardzo szybkich tempach, a współpraca z Evansem była wzajemnie stymulująca i zaskakująca pomysłami podczas muzycznego dialogowania. Trio (trzecim jego członkiem był perkusista Paul Motian) nagrało szereg bardzo wysoko ocenionych płyt. W 2009 album pt. Bill Evans – The Complete Village Vanguard Recordings, 1961 został uznany przez Bibliotekę Kongresu za „ważny kulturowo, historycznie lub estetycznie” i wciągnięty do Narodowego Rejestru Nagraniowego (National Recording Registry).
W nocy 6 lipca 1961, cztery dni po występie z Getzem na Newport Jazz Festival, zginął w wypadku samochodowym razem z towarzyszącym mu kolegą – Frankim Ottleym. Auto wypadło z drogi, uderzyło w drzewo i stanęło w płomieniach. Miał zaledwie 25 lat. Został pochowany na cmentarzu Glenwood w Genevie. Jego śmierć tak przygnębiła Evansa, że przez niemal rok nie występował.
Wybrana dyskografia 1988 Don Friedman with Scott LaFaro – Memories for Scotty (Insights) 1992 Joe Gordon & Scott LaFaro – West Coast Days – Live at the Lighthouse (Fresh Sound Records) 1995 The Alchemy of Scott LaFaro (Giants of Jazz)
Jako sideman Z Ornettem Colemanem 1961 Free Jazz – A Collective Improvisation (Atlantic) 1962 Ornette! (Atlantic) 1970 The Art of the Improvisers (Atlantic) 1971 Twins (Atlantic) z Buddym DeFranco 1968 Live Date! (Verve) Z Billem Evansem 1960 Portrait in Jazz (Riverside) 1961 Explorations (Riverside) Sunday at the Village Vanguard (Riverside) 1962 Waltz for Debby (Riverside) 2005 The Complete Village Vanguard Recordings, 1961 (Riverside) The Legendary Bill Evans Trio – The 1960 Birdland Sessions (Fresh Sound) Z Victorem Feldmanem 1958 The Arrival of Victor Feldman (Contemporary Recorda) 1960 Latinsville! (Contemporary) Z Herbem Gellerem 1959 Herb Gelle and His All Stars – Gypsy (ATCO) Z Hamptonem Hawesem 1961 For Real! (Contemporary) Z Johnem Lewisem 1961 Jazz Abstractions – John Lewis Presents Contemporary Music – Compositions by Gunther Schuller and Jim Hall (Atlantic) Z Bookerem Littlem 1960 Booker Little (Time Records) Z Martym Paichem 1959 The Broadway Bit (Warner Bros.) Zestawienie wg dat wydania płyt
Upamiętnienie Helene LaFaro-Ferández, jego siostra, napisała biografię pt. Jade Visions – The Life and Music of Scott LaFaro, pierwotnie wydaną w 2009 ( – wyd. University of North Texas Press, 2014).
Przypisy
Bibliografia Scott LaFaro, allmusic.com Scott LaFaro, The Short Life of a Master Bassist, nepm.org Scott LaFaro, jazzimprov.com
Linki zewnętrzne Scott LaFaro – dyskografia, Discogs
Kategoria:Amerykańscy muzycy bebopowi Kategoria:Amerykańscy kontrabasiści jazzowi Kategoria:Amerykańskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Muzycy freejazzowi Kategoria:Muzycy związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 1961