Kampania Liaoshen (; pinyin: Liáoshěn huìzhàn) – ofensywa Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (ChALW) na terenie Mandżurii pomiędzy 12 września a 1 listopada 1948 r. Była to jedna z trzech decydujących kampanii chińskiej wojny domowej oprócz kampanii Pingjin i Huai Hai. Wojska komunistyczne korzystając z posiadanej przewagi liczebnej zdobyły Changchun, Jinzhou i Shenyang. Wojska nacjonalistyczne zostały niemalże usunięte z Dong Bei.
Preludium Mandżuria była dla Rządu Narodowego prawdziwą pułapką. Komuniści kontrolowali wiejski interior, który został im przekazany przez Sowietów na początku 1946 r. Nacjonaliści zmuszeni byli bronić się w Mandżurii, regionie otoczonym z trzech stron przez Związek Sowiecki lub jego satelitów: Mongolię i Koreę Północną. Północna kraina była połączona z Chinami właściwymi wąską magistralą kolejową, przechodzącą w pobliżu Wielkiego Muru, która często padała ofiarą komunistycznego sabotażu. W 1947 r. wojska komunistyczne Lin Biao zaczęły coraz bardziej się rozrastać korzystając z dostarczanej hojnie przez Stalina pomocy. Wojska nacjonalistyczne radziły sobie dobrze z komunistami do lata 1947 r. Do tego czasu Najlepsza Pod Niebem Armia czyli Nowa 1 Armia i Nowa 6 Armia odpierały komunistyczne ataki. Od tego czasu przewaga komunistów zaczęła jednak rosnąć, a nacjonalistów wręcz przeciwnie-maleć.
Już walki toczone na jesieni były dla nacjonalistów bardzo trudne. Lin Biao ruszył do kolejnych ataków na początku 1948 r. Do największego ciosu doszło 12 marca gdy komuniści po zaciętych walkach zdobyli Siping broniony przez garnizon dowodzony przez Penga E. Utracono strategiczne punkty m.in. Jilin. Sytuacja wojsk narodowych była bardzo ciężka. Wielkie miasta były izolowane. Doprowadziło to rząd do paważnego błędu. Już w styczniu 1948 r. na dowódzcę wojsk w Mandżurii został mianowany Wei Lihuang- ulubieniec Amerykanów, miał to być gest w ich stronę. Jednakże o czym oczywiście Czang Kaj-szek nie wiedział Wei był poufnym komunistycznym agentem co najmniej od 1938 r. Robił on to nie z powodów ideologicznych, lecz z braku lukratywnych stanowisk na które liczył. Stokroć Zwycięski Wei miał więc skrycie wspierać wroga.
Wywoływało to pomysły ewakuacji wojsk narodowych z Mandżurii. Bardzo obawiał się tego głównodowodzący komunistami Zhu De. Odblokowanie elitarnych dywizji nacjonalistycznych i rzucenie ich na Centralne Równiny mogłoby zmienić sytuację strategiczną. Ewakuację północnej krainy postulowali już w 1947 r. amerykańscy generałowie Barr i Wedemayer. Sprawa nie wyglądała wszakże tak prosto. Takie posunięcie skróciło by front, ale groziło poważnymi następstwami. Liczono się z możliwością ogłoszenia powstania Mandżurskiej Republiki Rad lub nawet wcielenie tego tworu do ZSRR. W późniejszych latach o rozmowy ze Stalinem na ten temat był oskarżany szef miejscowej organizacji partyjnej Gao Gang. Wiele miast jeszcze przed rozpoczęciem kampanii było odciętych przez komunistów. Changchun był w takim stanie od kwietnia 1948 r., a 30 maja Lin Biao wydał rozkaz z treścią: Zamieńcie Changchun w miasto śmierci. Od maja blokowany był także Shenyang. Zaopatrzenie starano się zrzucać z samolotów chociaż nie było wystarczających sił transportowych by tego dokonać.
Przebieg walk Jinzhou mały|256x256px|Komunistyczne czołgi pod Shenyangiem Komunistyczna ofensywa rozpoczęła się 12 września 1948 r. Wykorzystano odbudowane wcześniej przez Sowietów linie kolejowe. Lin Biao miał pod swoją komendą około 700 tys. ludzi. 60 tysięcy z nich okrążało Changchun, 183 tys. Shenyang z kolei 179 tys. było pomiędzy Shenyangiem a Jinzhou. Tej wielkiej armii Wei Lihuang mógł postawić około 300 tys. żołnierzy. Z tych sił 200 tys. było oblężonych w Shenyangu, 60 tys. w Changchunie, a reszta była rozlokowana pomiędzy Jinzhou a Jinxi. W koncentracji wojsk komunistom pomogła tradycyjna w Mandżurii zła pogoda. Oprócz tego oddziały przemieszczały się nocami, a lotnictwo nacjonalistów już nieliczne i zajęte zrzutami zaopatrzenia do okrążonych miast nie miało możliwości skutecznej reakcji. Znowu zawiódł całkowicie wywiad Republiki, nie doszło do żadnych ostrzeżeń o uderzeniu. Ludność cywilna która mogła dać narodowcom znać czuła się już wobec nich obojętnie lub nawet wrogo.
mały|257x257px|Czerwoni w zdobytym Changchunie Do ataku ruszyło 13 kolumn armii Lina, najlepiej wyposażonych w dotychczasowej historii ChALW. Atak z 12 września szedł na Jinzhou i wyniszczył przednie ubezpieczenia Nowej 6 Armii. Doborowe oddziały nacjonalistów stawiały mimo przewagi wroga zajadły opór. Mao Zedong był wściekły na Lin Biao i powiedział: „marsz jest tak niewiarygodnie powolny, iż powinniście przeprowadzić samokrytykę”. Za murami miasta oddziały gen. Han Fanjie schroniły się dopiero 24 września, od razu wzywając odsieczy. Czang Kaj-szek uznał, że głównym celem, Lina jest Jinzhou rozkazał więc Wei Lihuangowi odesłanie dywizji na pomoc z Shenyangu. W tym momencie w porcie w Huludao wylądowali żołnierze 31.Armii wysłani do Mandżurii z Tajwanu. Zdrajca Wei stwierdził, że niewątpliwie celem ChALW jest Shenyang, zaś Han Fanjie potrafi sam obronić Jinzhou odmówił wykonania rozkazu. Wei nie zareagował też gdy oddział broniący przełęczy Dashan ryglującej drogę do Jinzhou został wycofany na rozkaz kreta KPCh.
Taka niesubordynacja w wielu armiach świata, a na pewno u komunistów kosztowałaby głowę. Sytuacja w ANR była wszakże inna. Czang Kaj-szek groził pozbawieniem Weia dowodzenia, a także wysyłał mu telegramy na które Wei również nie odpowiadał. Wysłał także do niego szefa sztabu Gu Zhutonga, ale nic nie wskórał. 1 października Czang osobiście przyleciał do Shenyangu. Przemawiając do generalicji apelował do jej honoru mówiąc, że od tej bitwy zależy los Mandżurii. Ostatecznie Lihuanga pozostawiono w spokoju. Zdecydowano się nie usuwać generała który miał amerykańskie oparcie. W listopadzie w USA miały odbyć się wybory, a Kuomunitang dużo obiecywał sobie po ich wyniku. Rząd USA prezydenta Trumana wyraził swoją niewiarę w sprawę Republiki ogłaszając 12 października ewakuację obywateli amerykańskich z Pekinu i Tiencinu. Po proteście Czanga ewakuację rozszerzono dodatkowo aż o rejon Szanghaju i Nankinu.
Mającą za zadanie odblokowanie Jinzhou pięść uderzeniową przygotowano starannie. Do marszu ruszał trzon garnizonu Shenyangu: eliatrne armię Nowa 1., Nowa 3., elementy Nowej 6. i 49 Armii. W Shenyangu pozostała już tylko 53 Armia oraz 2 brygady z 207.Dywizji.Odzielne ugrupowanie złożone z 39., 54., 62. i 92 Armii miało plan atakować brzegiem morskim z Shanhaiguaniu, współpracując z flotą. Siły odsieczy liczące 130 tys. dano pod dowodzenie zdolnego stratega gen. Liao Yaoxianga. Siły te wyruszyły w dwóch oddzielnych zgrupowaniach z zachodu i ze wschodu 7 października, czyli co najmniej dwa tygodnie za późno.
Marsz gen. Liao był szybki. Lin Biao przeliczył się, myślał bowiem, że marsz nacjonalistów będzie dużo bardziej powolny. 11 października ANR odbiła Yingkou, potem Lingu. Przecięto główną linię kolejową zaopatrującą ChALW. Liao liczył na to, że uda mu się odblokować garnizon Jinzhou, następnie ruszy z nim do ataku i zepchnie wojska Lina na południe. Wtedy z Chin Północnych do natarcia ruszyły by siły Fu Zuoyia z Chin Północnych niszcząc komunistów. Liao nie brał jednak pod uwagę sowieckiej bazy w Dalianie, która zawsze stanowiła bezcenne wsparcie dla czerwonych. 14 października rozpoczął się ostrzał szkolonej przez Sowietów artylerii i komuniści ruszyli do ataku na średniowieczne mury Jinzhou. Jesienna mgła uniemożliwiała podjęcie interwencji lotniczej. Przez następne trzy dni na terenie miasta trwały krwawe walki uliczne. 17 października generał Fanjie wywiesił białą flagę nad stacją kolejową – ostatnim bastionie obrony wojsk rządowych. System komunikacji nacjonalistów został przecięty, a ogromne zapasy wpadły w ręce wroga.
Heishan W momencie gdy Jinzhou się poddało odsiecz znajdowała się w Tahushanie, w połowie drogi do docelowego miejsca. Nacjonaliści idący na odsiecz swoim wojskom sami byli teraz w wielkim niebezpieczeństwie. Jedyną, choć iluzoryczną szansą na przetrwanie był powrót do Shenyangu. Jeśli chodzi o resztę sił Republiki, to los garnizonu w Changchunie był już przypieczętowany, choć niekoniecznie z przyczyn militarnych. Po tym jak 21 października nad Changchunem załopotał czerwony sztandar Lin Biao przystąpił do realizacji swojego wielkiego planu. W celu obserwacji sił nacjonalistycznych idących na północ z Huluao pozostawił jedynie 9. i 11. kolumnę. Było to ryzyko, ale Wei Lihuang gwarantował, że ANR nie spróbuje wykorzystać okazji. Resztę wojsk, czyli 11 kolumn skierowano do ataku na Liao Yaoxianga. Ściągnięto również dodatkowe posiłki ChALW. W tym momencie liczebność wojsk gen. Liao spadła do 90 tys. osób. Naprzeciwko nim maszerowało pół miliona ludzi.
26 października Lin dokonał inspekcji swoich wojsk. Powiedział, że zbliżająca się bitwa będzie ostatnią w Mandżurii. Wezwał też nacjonalistów do kapitulacji na co nie otrzymał odpowiedzi. Liao Yaoxiang znajdował się w beznadziejnej sytuacji, mimo to przyjął bitwę. Do walki doszło pod Heishanem na południe od Xinlitunu. Bitwa toczyła się przez dwa dni i jedną noc. Nacjonaliści byli atakowani przez pięciokrotnie liczniejsze siły i miażdżeni huraganowym ogniem artyleryjskim, kierowanym na obszary zalegania ANR. Doświadczeni narodowcy zostali zepchnięci na lokalne bagna, gdzie stoczyli ostatnią walkę. Walczyli do końca, stawiając zacięty opór. Komuniści wspominali, że moczary były dosłownie nasączone krwią, a do przodu posuwali się po ciałach ludzkich. Na bagnach padło 25 tysięcy nacjonalistów oraz Liao Yaoxiang. Najlepsza Pod Niebem Armia została zniszczona.
Changchun Oblężenie Changchunu w 1948 r. było bardzo brutalne. Śmierć poniosło w nim co najmniej 160 tys. ludzi. W kwietniu 1948 r. komuniści rozpoczęli oblężenie miasta. W momencie gdy dowódca garnizonu Zheng Donggu nie zamierzał kapitulować, Lin Biao postanowił wziąć miasto głodem. 30 maja wydał rozkaz: „Zamieńcie Changchun w miasto śmierci”. W Changchunie przebywało wówczas około pół miliona ludzi.W mieście stacjonował liczący 60 tysięcy żołnierzy garnizon narodowców. Chancghun po pierwszych tygodniach stał się osamotnioną wyspą w komunistycznym morzu.Komuniści odcięli położone pod ziemią rury zaopatrujące miasto w wodę. Dwadzieścia cztery działa przeciwlotnicze i ciężka artyleria nie przerywały ostrzału celując w budynki rządowe. Narodowcy zbudowali trzy linie obronne. Pomiędzy pozycjami obu stron znajdowała się ziemia niczyja, szybko została ona opanowana przez bandytów.
Oblężenie trwało 156 dni. Ostatecznie Czang Kaj-szek 16 października 1948 r. rozkazał generałowi Zhengowi Dongguo ewakuować Chanchun i przebić się do Shenyangu pierwszego dużego miasta na linii kolejowej prowadzącej do Pekinu. „Jeśli Chanchun upadnie czy naprawdę uważa pan, że Pekin będzie bezpieczny” – zapytano Zhenga. Odparł: „Żadne miejsce w Chinach nie będzie bezpieczne”. Dowódca musiał ewakuować dwie armie. 60.Armia była złożona głównie z żołnierzy z subtropikalnej prowincji Yunnan, nie rozumieli oni sensu walk w zimnej Mandżurii. Nowa 7 była z kolei złożona z wyszkolonych przez Amerykanów weteranów. 7 Armia zaatakowała zgodnie z planem, ale nie udało jej się przełamać blokady. 60 Armia odmówiła zmiany miejsca postoju. Następnie południowcy zwrócili broń przeciwko siódmej armii i przekazali miasto w ręce Lin Biao. 21 października zdrajcy ostrzelali wiernych żołnierzy w budynku Bank Of China. Changchun stał się czerwony.
Shenyang