Od tego czasu przewaga komunistów zaczęła jednak rosnąć, a nacjonalistów wręcz przeciwnie-maleć.
Już walki toczone na jesieni były dla nacjonalistów bardzo trudne. Lin Biao ruszył do kolejnych ataków na początku 1948 r. Do największego ciosu doszło 12 marca gdy komuniści po zaciętych walkach zdobyli Siping broniony przez garnizon dowodzony przez Penga E. Utracono strategiczne punkty m.in. Jilin. Sytuacja wojsk narodowych była bardzo ciężka. Wielkie miasta były izolowane. Doprowadziło to rząd do paważnego błędu. Już w styczniu 1948 r. na dowódzcę wojsk w Mandżurii został mianowany Wei Lihuang- ulubieniec Amerykanów, miał to być gest w ich stronę. Jednakże o czym oczywiście Czang Kaj-szek nie wiedział Wei był poufnym komunistycznym agentem co najmniej od 1938 r. Robił on to nie z powodów ideologicznych, lecz z braku lukratywnych stanowisk na które liczył. Stokroć Zwycięski Wei miał więc skrycie wspierać wroga.