thumb|Grób Tadeusza Głuchowskiego na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Tadeusz Ludwik Głuchowski (ur. 29 lipca 1942 w ZembrachJan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając, Encyklopedia polskiej muzyki rockowej 1959-1973, wyd. Rock-Serwis, Kraków 1995, s. 139, zm. 11 sierpnia 2025 w Warszawie) – polski perkusista, wokalista, gitarzysta i autor piosenek, a także członek zespołu Niebiesko-Czarni. Brat wokalistki Marii Głuchowskiej.
Życiorys Debiutował, grając na perkusji w gdańskiej grupie big beatowej Tony w której grał w latach 1962–1965Roman Stinzing, Andrzej Icha Motława-Beat. Trójmiejska scena big-beatowa lat 60-tych, wyd. Gdański Kantor Wydawniczy, Gdańsk 2009. Do Niebiesko‑Czarnych, dołączył w lipcu 1965 roku, zastępując Andrzeja Nebeskiego, który przeszedł do grupy Polanie. Z zespołem związany był do września 1970Niebiesko-Czarni – Na betonie kwiaty nie rosną (KAMCD 52, 2016) info: książeczka do płyty. W tym czasie dokonał z grupą szeregu nagrań fonograficznych, w tym między innymi płyt długogrających pt. Niebiesko-Czarni (Pronit; 1966), Alarm (Pronit; 1967), Mamy dla was kwiaty (Pronit; 1968) i Twarze (Pronit; 1969). W drugiej połowie lat 70. był pionierem polskiej muzyki country wraz z zespołem Saloon. Grał też w formacjach Sekwens i Respect oraz dawał koncerty jako solista.
Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym na Wólce Węglowej (kwatera U-I-2, rząd 10, grób 10).
Przypisy
Kategoria:Polscy perkusiści Kategoria:Muzycy Niebiesko-Czarnych Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Zmarli w 2025