Highclere Castle – rezydencja arystokratyczna w południowej Anglii, w hrabstwie Hampshire, położona w pobliżu wsi Highclere, około 5 km na południe od miasta Newbury. Wzniesiona w XVIII wieku, jest siedzibą hrabiów Carnarvon.
Rezydencja wpisana jest do rejestru zabytkowych budynków jako obiekt klasy I (najwyższej) i udostępniana zwiedzającym. Otaczają ją tereny parkowo-ogrodowe o powierzchni 430 hektarów, również stanowiące zabytek klasy I.
Historia Obszar ten od 749 roku przez ponad osiem wieków znajdował się w posiadaniu biskupów Winchesteru. Wygrodzony został tu teren łowiecki, na którym utrzymywano populację jeleni, oraz stworzono stawy rybne. Co najmniej od XIII wieku znajdował się tutaj pałac biskupi, ulokowany w miejscu obecnie istniejącej rezydencji bądź nieopodal. W 1551 roku posiadłość skonfiskował król Edward VI, po czym podarował ją rodzinie Fitzwilliam. Kilkakrotnie zmieniała właścicieli; w połowie XVII wieku odnotowano w tym miejscu istnienie rezydencji z ogrodami.
W 1679 roku posiadłość nabył , pełniący urząd prokuratora generalnego. Od tego czasu znajduje się ona w posiadaniu jego potomków, którzy, począwszy od jego prawnuka , od 1794 roku tytułowani są hrabiami Carnarvon.
Obecna rezydencja została wzniesiona w XVIII wieku. W 1839 roku rozpoczęto jej przebudowę, która nadała jej obecny kształt zgodnie z projektem Charlesa Barry’ego. W ramach prac dobudowano cztery narożne wieże i większą centralną, które nadają budowli formę wywołującą skojarzenia z Pałacem Westminsterskim (również zaprojektowanym przez Barry’ego, w tym samym okresie). Pierwotnie skromnie zdobione fasady, przebudowane w stylu nawiązującym do , były wzorowane na dworze . Przebudowie poddano również wnętrza, w latach 60. XIX wieku, w co zaangażowany był . Tereny parkowo-ogrodowe w obecnym kształcie zostały zasadniczo rozplanowane pod koniec XVIII wieku, bazują na projekcie stworzonym około 1770 roku przez .
Podczas I wojny światowej na terenie posiadłości funkcjonował szpital dla rannych żołnierzy, w którego organizacji uczestniczyła . Jej mąż, pan domu, George Herbert, 5. hrabia Carnarvon, był egiptologiem, który sfinansował poszukiwania w Dolinie Królów zakończone odkryciem grobowca Tutanchamona (1922). Od 2003 roku w Highclere Castle znajduje się związana z tym wydarzeniem wystawa staroegipskich zabytków.
Opis Budynek o trzech kondygnacjach rozplanowany na planie zbliżonym do prostokąta, wokół centralnego holu o przeszklonym dachu. Trzy symetrycznie zdobione fasady w – północna (wejściowa), wschodnia i południowa. Fasady północna i południowa w środkowej części wyższe, czterokondygnacyjne. Po stronie zachodniej odrębne architektonicznie skrzydło w . W każdym z czterech narożników wieże alkierzowe o czterech kondygnacjach. Większa wieża centralna o pięciu kondygnacjach przesunięta na zachód względem osi symetrii budynku. Budynek ma konstrukcję ceglaną, elewacje wykonane w formie muru ciosowego z bloków wapiennych, które pochodzą z kamieniołomów w okolicach miasta Bath (). Wewnątrz budynku znajduje się około 250–300 pomieszczeń.
W kulturze Highclere Castle zyskał międzynarodową renomę za sprawą serialu telewizyjnego (2010–2015) oraz ekranizacji kinowych stanowiących jego kontynuację (, Downton Abbey: Nowa epoka, Downton Abbey: Wielki finał). Rezydencja była planem zdjęciowym, odgrywając rolę tytułowej posiadłości Downton Abbey.
Rezydencja już wcześniej pojawiała się w filmach (1982), (1987) i Oczy szeroko zamknięte (1999), serialu (1990–1993), a także w teledysku do piosenki Johna Legenda (2006).
Galeria
Przypisy
Kategoria:Atrakcje turystyczne Kategoria:Dwory w Anglii Kategoria:Zabytki w hrabstwie Hampshire Kategoria:Zabytkowe parki i ogrody w Anglii